In haar zomerreeks met ontmoetingen stelde Le Soir Jacqueline Galant voor om de deuren van haar huis te openen en de persoonlijkheid van haar keuze uit te nodigen voor een lunch samen met journalisten van de krant. De minister van Media en verhinderd burgemeester van Jurbise ging onmiddellijk de uitdaging aan: ze nodigde Jean Paul Philippot, administrateur-generaal van de RTBF, uit voor een maaltijd in het teken van dialoog en gezelligheid.
Deze lunch, die Le Soir uitgebreid beschrijft, verrast in de eerste plaats door de bezetting en de context. In een periode die soms gespannen is tussen de politieke wereld en de openbare televisie, had men zo'n hartelijke verstandhouding niet verwacht. Toch blijkt de relatie tussen de MR-minister en de topman van de RTBF in de loop van de uren zowel eerlijk als respectvol. Beiden erkennen dat men elkaars parcours kan bewonderen, kan debatteren over de hervorming van de instelling en over de te realiseren besparingen, zonder het noodzakelijkerwijs over alles eens te zijn. Het is dat vermogen om naar elkaar te luisteren, dat Jean Paul Philippot omschrijft als het “Belgisch genie”, dat de toon van de lunch bepaalt.
De gesprekken belichten het verschil in rol: de ene moet de RTBF als instelling verdedigen, de andere moet haar hervormen en toezien op een verantwoord gebruik van de overheidsmiddelen. Jacqueline Galant neemt deze politieke eis volledig op zich en herinnert tegelijk aan haar band met het terrein. Ze verdedigt het combineren van haar mandaten door uit te leggen dat de gemeente het vertrekpunt van de democratie is: als burgemeester ontmoet ze voortdurend de burgers, hoort ze hun bekommernissen en kan ze die doorgeven naar het hogere niveau. Die visie op nabijheid doortrekt haar manier om het mediadossier te benaderen.
Naast de dossiers beschrijft Le Soir vooral een echt kleurrijke lunch. Gedurende zeven uur wisselen de gesprekken af tussen reflecties over publiek engagement, anekdotes over het lokale leven in Jurbise en momenten van familiale verbondenheid. De flessen Rufus volgen elkaar op, de doos Merci-chocolaatjes raakt uiteindelijk leeg en de kleine Moïse, de zoon van Jacqueline Galant, zorgt ervoor dat de ijsstokjes worden opgemaakt. Een heel Hene(g)ouwse manier om te laten zien dat men hier goed weet te ontvangen, terwijl er ernstig wordt gesproken over de toekomst van de publieke omroep.
Dit artikel is gebaseerd op de reportage “Jacqueline Galant invite Jean Paul Philippot : ‘On peut admirer le parcours et, en même temps, ne pas être d'accord’”, gepubliceerd door Le Soir in zijn zomerreeks “J'irai manger chez vous”.