Op donderdag 13 november heeft het Europees Parlement in eerste lezing zijn standpunt aangenomen over de tussentijdse klimaatdoelstelling, in het kader van de Europese Klimaatwet die streeft naar klimaatneutraliteit van de EU tegen 2050. Dit standpunt sluit grotendeels aan bij dat van de Raad van de EU en beoogt een vermindering van minstens -85% van de binnenlandse uitstoot tegen 2040.
Sophie Wilmès reageert: „wij waren tijdens de werkvergaderingen onder de eersten om een realistischer doelstelling naar voren te schuiven dan die van de Europese Commissie, terwijl veel andere collega's vasthielden aan een te strikte doelstelling. Met het standpunt van de Raad en het compromis dat in de commissie Leefmilieu werd gestemd, wint een meer pragmatische visie het pleit”.
Ter herinnering: in februari 2024 beval de Commissie een netto vermindering van de broeikasgasuitstoot met 90% tegen over vijftien jaar aan, in vergelijking met 1990. Afgelopen zomer opperde de Europese uitvoerende macht het idee om flexibiliteitsmaatregelen in te voeren, onder meer de aankoop van internationale koolstofkredieten, tot 3%. Op 4 november laatstleden steunde de Raad van de EU van zijn kant een doelstelling van -85% binnenlandse uitstoot (5% voor internationale koolstofkredieten), met in de herzieningsclausule een mogelijkheid voor de lidstaten om tot 5% internationale koolstofkredieten te gebruiken voor hun nationale doelstellingen. De invoering van de nieuwe koolstofmarkt ETS2 wordt met een jaar uitgesteld.
Op 10 november heeft de commissie Leefmilieu (ENVI) een compromisstandpunt goedgekeurd, gesteund door de pro-Europese partijen (EVP, Renew en S&D), dat vrijwel gelijk is aan het standpunt van de Raad.
Sophie Wilmès licht toe: „de vorige legislatuur werd gekenmerkt door een bepaalde overhaasting en starheid bij het uitwerken van het klimaatbeleid, wat veel onbegrip en soms afwijzing bij de burgers heeft veroorzaakt. Het gaat er vandaag niet om onze klimaatambitie compleet op te geven, zoals extreemrechts en de klimaatsceptici zouden willen, maar om een aanpak te hanteren die meer in lijn is met de realiteit van elke dag en het aanpassingsvermogen van iedereen. Zonder dat riskeren we een breuk, en in dat geval kan ik garanderen dat elke klimaatdoelstelling definitief onhaalbaar zal zijn. De nieuwe doelstelling vermijdt een te sterke versnelling en intensiteit van de decarbonisatie-inspanning. We zouden dus na 2030 globaal hetzelfde ritme moeten aanhouden. Anderzijds vinden we een herzieningsclausule noodzakelijk, gezien de huidige geopolitieke instabiliteit. Net zoals een uitstel van de inwerkingtreding van ETS-2, die nog niet voldoende garanties biedt om de gevolgen voor de koopkracht en de concurrentiekracht maximaal te verzachten. »