De rondgang van de nieuwjaarswensen van de MR werd afgesloten op zondag 11 januari in Court-Saint-Etienne. In een winters decor bracht de voorzitter van de MR eerst hulde aan de teams en de militanten, voordat hij zijn keuzes verdedigde, soms omstreden maar coherent, zoals het gedeeltelijk behoud van kernenergie, het herstel van de industrie en zeer concrete steun aan de landbouwsector, met name via fiscale maatregelen en de vermindering van administratieve lasten, zodat onze landbouwers waardig kunnen leven binnen een open handelskader dat wel eisen stelt aan kwaliteit.
Op sociaaleconomisch vlak herhaalde de voorzitter van de MR dat groei geen vies woord is, maar de voorwaarde om welvaart te creëren die herverdeeld kan worden, terwijl een duurzame belastingverlaging een echte vermindering van de overheidsuitgaven en van het aantal mandaten en machtsniveaus veronderstelt. De beperking van de werkloosheid in de tijd, de hervorming van de provincies, de afschaffing van de Senaat, de fusie van gemeenten en OCMW's, de rationalisering van structuren en het einde van ongerechtvaardigde fiscale privileges, met name voor bepaalde tussenpersonen, passen in dit streven naar rechtvaardigheid en gelijkheid voor de belasting, ten dienste van de werknemers.
Diezelfde logica van verantwoordelijkheid voedt zijn visie op veiligheid en integratie: het principe „vernieler betaalt”, strengheid tegenover wie misbruik maakt van de Belgische gastvrijheid, terugkeer van delinquenten in illegaal verblijf, maar ook een voorwaarde voor toegang tot de nationaliteit die verbonden is aan een echt integratietraject en het onderschrijven van de gemeenschappelijke waarden, om zo tegelijk resoluut elke vorm van discriminatie te kunnen bestrijden.
Voor Georges-Louis Bouchez betekent het opwerpen van een dam tegen de extremen het weigeren van makkelijke excuses, het respecteren van wie hard werkt, zoals de landbouwers, en een assertief waarheidsdiscours over de migratie-, sociale en budgettaire realiteiten.
Ten slotte richtte de voorzitter van de MR een directe oproep aan de militanten: „elke dag campagne voeren”, opnieuw huis-aan-huis gaan, de burgers ontmoeten, op het terrein de ingevoerde en toekomstige hervormingen verdedigen, zonder angst om „van het gebaande pad af te wijken” om een nuttig spoor achter te laten voor de volgende generaties, meer dan voor de volgende verkiezingen.
In 2026, benadrukte hij, is het streven van de Mouvement Réformateur dat iedereen gelukkiger, vrijer en trotser is 's avonds dan 's morgens, op voorwaarde dat men durft: „Je kunt de meest intelligente, de hardst werkende, de meest voorbeeldige persoon zijn. Als je moed ontbreekt, zul je nooit iets veranderen.” Om dit moment te verlengen en alle voorstellen te ontdekken, kun je de volledige toespraak lezen op de website van de Mouvement Réformateur
Lees de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez in Court-Saint-Etienne
Hallo, hallo aan iedereen.
Het is echt een plezier om vanochtend bij jullie te zijn, in dit bijna sprookjesachtige decor, met die sneeuw onderweg. Het is prachtig, we hebben zelfs wat sneeuw op de ramen, uiteindelijk. En zoals Qassem al aangaf … dit is onze laatste nieuwjaarsreceptie en dus sluiten we mooi af. Bij deze gelegenheid wilde ik echt beginnen met het begroeten en feliciteren van al onze teams, want het is elk jaar aanzienlijk werk om deze rondgang mogelijk te maken en, meer algemeen, om de Mouvement Réformateur elke dag de eerste Franstalige politieke kracht te laten zijn en de motor van deze hervormingen.
Om deze toespraak te beginnen, wilde ik jullie aandacht vestigen op gebeurtenissen die duizenden kilometers hiervandaan plaatsvinden, maar waarmee we volledig solidair moeten zijn. Dat is wat vandaag in Iran gebeurt, en trouwens al sinds vele weken en vele jaren.
Deze foto is naar mijn mening echt de illustratie van de essentie van moed. Het is de moed om je leven te riskeren voor een ideaal. Dat is absolute moed. Het is eigenlijk de moed om te vechten voor het invoeren van een liberale democratie. Het is de moed om te vechten voor vrijheden die ons vandaag zo vanzelfsprekend, zo eenvoudig lijken. Deze moed van vrouwen en mannen in Iran vandaag moet ons ertoe brengen te beseffen hoe fragiel deze vrijheden zijn en dat ze elke dag verdedigd moeten worden. Het moet ons ook aanzetten tot volledige solidariteit. Want ons liberaal project is een universeel project. Je kunt niet vrijheid voor jezelf willen zonder te vechten voor die van anderen. En wat me treft en teleurstelt, is dat onze media vandaag te weinig ruimte hebben besteed aan wat daar aan het gebeuren is.
Dus echt, beste vrienden, beste liberale militanten, ik vraag jullie om alles te doen wat je kunt doen. En soms is dat gewoon een deling op Facebook. Het is gewoon erover praten in je omgeving. Het is gewoon steun bieden aan die hele Iraanse diaspora die vecht voor meer vrijheid in haar land. Ik vraag jullie werkelijk om volledig gemobiliseerd te zijn voor iedereen overal in de wereld die vecht voor vrijheid. Want ons project is zo geweldig dat er miljarden mensen op de planeet zijn die dit ideaal willen, die in een liberale democratie zouden willen leven. Draag daarom altijd het hoofd hoog. Want dit project is het mooiste project van de mensheid. Dus echt, een donderend applaus voor deze Iraanse vrouwen en mannen die vechten, die vechten voor dit liberale project.
Ik sprak over de stilte rond deze gebeurtenissen, en toch zullen deze gebeurtenissen, en dat hopen we, gevolgen hebben, gevolgen in de hele regio, want het Iraanse regime is een destabiliserende factor, en dus gevolgen op wereldniveau om meer stabiliteit, meer vrede te brengen. Bij zo'n revolutie zou de Europese Unie volledig een actor moeten zijn. Maar vandaag zien we dat Europa te vaak slechts een commentator is.
Een commentator van de onaanvaardbare excessen die de president van de Verenigde Staten op het ene of het andere moment begaat. Commentator van de schendingen van fundamentele rechten, in de Arabische landen of in Rusland. Commentator van de spionagedreigingen, van de aanslagen op sociale of ecologische rechten door China. Maar hoe kunnen we oprecht zijn? Hoe kunnen we vooral geloofwaardig zijn in zulke standpunten, terwijl we volledig afhankelijk zijn van de Verenigde Staten voor onze defensie, volledig afhankelijk van Rusland en de Arabische landen voor onze energie, en volledig afhankelijk van China voor onze industrie? Vandaag moet Europa het comfort van standpunten verlaten om de harde realiteit onder ogen te zien. En die realiteit verplicht ons. Ze verplicht ons om te doen wat we met deze regering doen, namelijk investeren in defensie. Het is zo makkelijk om de prijs van een F-35 te vergelijken met welk sociaal beleid dan ook. Maar zonder militaire capaciteit zullen we geen kans meer hebben om sociale zekerheid te hebben. Zonder militaire capaciteit zullen we geen kans meer hebben om onze waarden in de wereld uit te dragen.
Het is ook zo makkelijk om te denken dat de MR politiek spel speelde door kernenergie te willen redden. Wij hebben integendeel bijgedragen tot het waarborgen, althans gedeeltelijk, van energetische autonomie voor ons land. Dat was geen politiek spelletje, dat was een strijd voor het algemeen belang en vooral voor de toekomstige generaties. Het is dezelfde zaak wanneer de MR, zeker moediger dan velen, zegt dat we opnieuw moeten investeren in de industrie. Dat vergt inderdaad moed, de industrie. Want de industrie, stel je voor, vervuilt soms, maakt lawaai, brengt allerlei beperkingen mee die we niet meer willen. Maar de industrie is de motor van de vooruitgang.
Als we vandaag welvaart kunnen verdelen, is dat omdat er actoren zijn die die creëren. Als politici vandaag moeten werken aan de verbetering van het welzijn, is dat omdat er ingenieurs zijn die daaraan bijdragen. Dus ik zeg het ook aan mijn lokale verkozenen: we moeten sterk staan tegenover alle beperkingen. Want iedereen wil industrie, maar nooit in zijn eigen achtertuin. Men denkt dat de buurman die maar moet nemen. Maar zonder industrie heeft ons land geen mogelijkheid om zich naar de toekomst te projecteren. Ze mag zich niet alleen versterken in woorden. Ze moet werken aan haar industriële autonomie, haar energetische autonomie, haar autonomie op het gebied van defensie, maar ook aan het behoud van haar voedselautonomie.
Zoals jullie de afgelopen uren hebben gezien, is er de opstand van de landbouwers tegen het Mercosur-verdrag. Ik wil hierover volledig eerlijk zijn tegenover jullie. We hebben handelsverdragen nodig. We hebben vrijhandel nodig. De houding van de Verenigde Staten leidt tot de sluiting van bepaalde markten voor de Europese Unie. Douanerechten zijn bijvoorbeeld een echte dreiging voor onze farmaceutische industrie. Tegelijkertijd verplicht ook de houding tegenover Zuid-Amerika ons om onze alliantie met deze landen te versterken. Dat is de reden waarom een verdrag als Mercosur nodig is, maar niet onder elke voorwaarde. Niet door de kwaliteit van onze producten uit te verkopen, niet door het inkomen van onze landbouwers uit te verkopen.
Aangezien we de moed moeten hebben om de waarheid te zeggen: nu dit verdrag geleidelijk in werking treedt, moeten we ervoor zorgen dat onze landbouwers waardig kunnen leven. Daarom gaan we volgende week naar de regeringstafel om fiscale verlagingen voor te stellen, zoals bijvoorbeeld de defiscalisering van de FAC-prijzen van onze landbouwers, om hen een behoorlijk inkomen te geven. Daarom gaan we de komende 15 tot 20 jaar werken aan de afschaffing van alle overbodige administratieve lasten. Daarom gaan we, samen met David Clarinval, de controles versterken zodat geïmporteerde producten aan dezelfde kwaliteitseisen voldoen als de producten die wij in Europa produceren.
En ik wil vooral, dames en heren, aan de landbouwsters en landbouwers van ons land zeggen dat de Mouvement Réformateur volledig aan hun zijde staat. Niet met woorden, met daden. Want de landbouwers vertegenwoordigen twee essentiële zaken. Ze zijn de dragers van onze autonomie. Want als we morgen, naast alles wat we al importeren, ook onze voeding moeten importeren, zal de fragiliteit van Europa in de wereld nog groter worden. En vooral wij, de partij van de werknemers, zijn er dan werknemers die moediger zijn, die meer opofferen, die tegelijk landbouwer, boekhouder, jurist, hygiëneverantwoordelijke zijn, zo talrijk zijn de verplichtingen die op hun schouders drukken, dan de landbouwers?
Dus, dames en heren, ik vraag jullie echt een donderend applaus voor de landbouwsters en landbouwers van dit land. Ik heb over Europa gesproken, maar Europa, en hij zal me dit niet ontkennen, dat zijn niet de anderen … Europa, dat zijn vooral wijzelf. We moeten niet wachten tot anderen de hervorming doorvoeren. Wij moeten die uitvoeren. Dat is wat we vandaag op landelijk niveau doen. De beperking van de werkloosheid tot twee jaar is geen budgettaire maatregel. Ze zal natuurlijk budgettaire gevolgen hebben. Maar het is vooral een culturele revolutie. Zonder het aan te kondigen.
Het betekent dat de staat altijd aan jouw zijde moet staan wanneer je een ongeluk in je leven treft. Maar het betekent ook dat de staat wijzelf zijn, ieder van ons. En dat het onze plicht, onze verantwoordelijkheid is, om bij te dragen zodra we de kans hebben. De werkloosheid tot twee jaar is vooral er om mensen te begeleiden zodat ze hun leven weer in eigen hand kunnen nemen. Deze werkloosheidsmaatregel van twee jaar levert ons vandaag enorm veel polemiek en aanvallen op. Dat zal het geval zijn voor veel andere beleidsmaatregelen, dat verzeker ik jullie. Maar wat telt eigenlijk in de politiek? Is het wat we willen permanent kusjes? Dan moesten we ons maar inschrijven voor de Miss België-verkiezing. Of voetballer worden. Of zanger.
Omdat ik geen van die drie eigenschappen heb, dacht ik dat het misschien beter was om in de politiek te gaan. Maar een spoor achterlaten, dat is niet eenvoudig. Meestal laat je een spoor achter wanneer je van het pad afwijkt. Kijk, hier ligt sneeuw. Wanneer je op het pad loopt, is er al geen sneeuw meer. Als je een spoor wilt achterlaten, moet je door de velden lopen. Maar het is altijd veiliger om op het pad te blijven. Maar het is de enige manier om het pad te hervormen. Het is de enige manier om dingen te veranderen.
Maar als we oprecht zijn in onze inzet, kunnen we niet zeggen dat we dingen zullen veranderen terwijl dat allemaal over rozenblaadjes zou lopen. Dat zou fijn zijn. Dat zou fijn zijn in het dagelijks leven. Maar we mogen ons kompas nooit uit het oog verliezen. Het moet rechtvaardig zijn. En om rechtvaardig te zijn, moeten deze hervormingen terechtkomen op de juiste plaatsen. We zullen de groei moeten verhogen. Dit verdachte woord, dit schuldige woord. Maar hoe wilt u het anders doen? Hoe wilt u een rijkdom verdelen die u niet gecreëerd zou hebben? Ja, groei is onmisbaar. Die groei moet gebeuren via vooruitgang, via kennis. We moeten een groei van welzijn hebben, een groei van levenskwaliteit. En daarvoor hebben we economische groei nodig.
We zullen ook de overheidsuitgaven moeten verlagen. Want de liberale partij is de partij die de belastingen wil verlagen. Maar als we ook daarin volledig oprecht zijn, kunnen we de belastingen niet verlagen als we de uitgaven niet verlagen. Daarom zullen we de provincies hervormen om het aantal politieke mandaten in ons land te verminderen. Daarom zullen we de Senaat afschaffen. Daarom moeten we vooruit. We zullen gemeenten en OCMW's samenvoegen. Maar we moeten ook vooruitgang maken op het vlak van gemeentefusies. Niet zomaar wat. Niet zomaar wat. Daarom lanceer ik vanaf maandag, binnen de Mouvement Réformateur, een initiatief, eerst met onze burgemeesters, en vervolgens met alle verkozenen, om de meest rechtvaardige criteria vast te leggen, om het aantal gemeenten te kunnen verminderen en Wallonië toe te laten besparingen te maken die aan de werknemers en werkneemsters zullen worden terugbetaald.
We moeten globaal het aantal politieke mandaten verminderen. En ik weet dat dat niet makkelijk is om te zeggen in een zaal waar mandatarissen aanwezig zijn. Maar dames en heren, kunnen we het ons nog veroorloven, als je kijkt naar het Brussels gewest, dat meer dan 100 mensen bijvoorbeeld een politiek mandaat hebben in de culturele sector? Zou het niet beter zijn dat dat geld naar de creatievelingen gaat? Zou het niet beter zijn dat dat geld ervoor zorgt dat de mensen uit de cultuursector beter betaald worden?
Dat is dus maar één voorbeeld tussen vele andere. Ik zou ze kunnen vermenigvuldigen. Want ons land lijdt vandaag onder het aantal tussenpersonen. Daaronder heeft u zeker de kwestie van de ziekenfondsen gezien. Ik doe u een bekentenis. Ik hou er niet van om polemieken te ontketenen. En ik wist dat het niet cool zou zijn. Het probleem is dat in dit land, zodra je iets zegt dat gezond verstand is, het polemisch kan worden. Neem een voorbeeld: de ziekenfondsen. Ik wist dat ik daar niet aan moest raken, maar het was sterker dan mij. Waarom?
Wel, uiteraard wil niemand de patiënt kwetsbaarder maken. Maar vandaag krijgen onze ziekenfondsen een gedelegeerde opdracht van de Staat, die overigens wordt uitgevoerd door een niet-gepolitiseerde, niet-partijgebonden, volledig openbare instelling die de HZIV heet. En daarnaast bieden deze ziekenfondsen private verzekeringen aan. En wat heb ik kunnen vaststellen? Dat ze niet dezelfde belasting betaalden als de andere private verzekeringskassen. Je zoekt een verzekering bij AXA of DKV, ik heb ze willekeurig gekozen. Wel, die bedrijven betalen belasting. Vennootschapsbelasting, niet de ziekenfondsen.
Ik dacht: dit moet een vergissing zijn. Het kan niet dat ziekenfondsen, die vooral links geïnspireerd zijn, geen belasting willen betalen. Ze zijn zo snel om ons uit te leggen dat anderen belasting moeten betalen. (En in een enigszins christelijk principe, ik heb toch de Engagés als partner, er blijven sporen) dacht ik dat elke goed geordende naastenliefde bij zichzelf begint. Wel, blijkt dat dat niet zo is. Dus ik heb wat gegraven. En wat ontdekte ik daar?
Dat een vereniging zoals CAP 48 in feite belasting betaalt op haar vermogen. Waarom? Omdat er in België een taks bestaat: je moet 0,45% van de waarde van je vermogen aan belasting betalen voor alle grote vzw's. De arme zusters doen dat. En daar ook, blijkbaar, niet de ziekenfondsen. Dat is gek. Want als men hen de vennootschapsbelasting wil opleggen, zeggen ze:
Dames en heren, met dit voorbeeld wil ik uiteraard niemand extra belasten. En als de conclusie van dit debat is dat de vennootschapsbelasting daalt, en/of de belasting op vzw’s daalt, of zelfs verdwijnt, dan zou ik verheugd zijn. Maar er is iets wat ik niet meer verdraag: hypocrisie. En in het openbaar bestuur van dit land zijn er enorm veel problemen.
Het valt me dus zwaar om, als Jean-Pascalle Labille, uit te leggen dat onze bedrijven meer belastingen zouden moeten betalen, dat de bazen te veel verdienen, terwijl een deel van hen veel minder verdient dan hijzelf, en tegelijk te zien dat politieke partijen belastingvrijstellingen en fiscale achterpoortjes voor diezelfde actoren hebben verzekerd.
Het enige wat wij willen, is gelijkheid voor de belasting. Maar we willen dat niet om mensen te pesten. We willen het omdat gelijkheid voor de belasting twee dingen mogelijk maakt.
Het eerste is stoppen met het steeds verder verhogen van de belasting van hen die elke dag opstaan om te werken, om te investeren en zelfs om te sparen. Want ja, je hebt het recht om te sparen.
En het maakt nog iets mogelijk. Als iedereen zijn rechtvaardig deel van de belasting betaalt, kunnen we die belasting verlagen. Verlagen voor de vrouwen en mannen die in ons land werken. Maar er is geen sprake meer van privileges. Het is niet meer zo dat we telkens dezelfde mensen moeten uitpersen.
Daarom heb ik een engagement genomen. Deze regering heeft 32 miljard euro aan begrotingsinspanningen geleverd. 80% via uitgavenverminderingen, 20% via inkomsten. Dat is een evenwicht dat ons land nooit eerder gekend heeft. Vroeger was het min of meer 50-50, op zijn best. Er mogen in de toekomst geen nieuwe belastingen meer komen. We moeten deze legislatuur afsluiten zonder enige nieuwe heffing. Nul belastingen, dat was ons engagement. We moeten het naleven, voor alle vrouwen en mannen die werken.
Dus, socio-economische hervormingen, maar ook hervormingen inzake veiligheid. Want rechtvaardigheid is de kernwaarde van ons project. Wat is rechtvaardigheid? Ervoor zorgen dat de vandaal de betaler wordt. U heeft ongetwijfeld tijdens de feestdagen mensen gezien die dachten dat het vieren van een voetbaloverwinning betekende dat ze een moersleutel op een geldkist moesten gebruiken. Origineel. Vuurwerk tegen politieagenten en het vernielen van bussen. Sommigen zullen daardoor onverschillig blijven.
Ik vind dat we voor dergelijke daden geen enkele tolerantie mogen tonen. Er is geen verklaring. Er is geen enkele sociale situatie die dat kan rechtvaardigen. Want daarnet had ik het over de landbouwers. Ik kan u vandaag zeggen dat, als je zoon bent van een landbouwer, je toekomst niet vanzelfsprekend is. Toch heb ik zelden vernielingen van openbaar bezit gezien in de provincie Luxemburg, of in Waals-Brabant. Op een bepaald moment moeten we stoppen met verontschuldigingen zoeken. Daar is er geen verontschuldiging.
Het principe van de vandaal-betaler is precies het principe van verantwoordelijkheid. Het is precies het principe dat zegt dat werkende mensen niet voor de vierde keer met hun belastingen dezelfde bushokjes moeten betalen. Want mensen die vaak niet werken, moeten toch mogelijk maken dat mensen die delicten hebben gepleegd en die vandaag in onze gevangenissen zitten en zich in illegale situatie bevinden, kunnen worden teruggestuurd naar hun land van herkomst. En ik wil hierover heel duidelijk zijn.
België is een land van gastvrijheid en moet dat blijven. België moet vrouwen en mannen die naar ons land komen om samen aan België te bouwen, beter begeleiden. Maar tegelijk moet ons land gerespecteerd worden. En respect afdwingen betekent het signaal geven dat er geen plaats is voor wie hier gekomen is om delicten te plegen. Dat is geen stap richting extreemrechts. Het is integendeel het echte bolwerk tegen extreemlinks en extreemrechts.
Het is het echte bolwerk zijn tegen de populisten. Want als goedmenende mensen niet de moed hebben om de problemen aan te pakken, als goedmenende mensen niet durven toegeven dat we tweemaal meer niet-nationaliteiten in onze gevangenissen hebben dan het Europees gemiddelde, dan zullen mensen in de armen van populisten vallen, van de ergste soort. Dus ja, we zullen hen terugsturen, en we zullen er ook voor zorgen dat de voorwaarden voor het verkrijgen van de Belgische nationaliteit worden verstrengd, op een zeer eenvoudige manier. Om Belg te worden, moet men zijn integratietraject met succes doorlopen, wat vandaag niet het geval is. Want, zoals ik vaak zeg, solidariteit werkt in twee richtingen. En vandaag moeten we de moed hebben om iemand te zeggen dat er geen toekomst is in dit land als je geen van de nationale talen leert, dat er geen samenleven mogelijk is als je niet dezelfde waarden deelt, maar dat tegelijk iedereen die inspanningen levert, beloond moet worden, volledig geïntegreerd moet worden, en dat we met kracht moeten strijden tegen alle vormen van discriminatie.
Alleen zo, met dit principe van rechtvaardigheid, kunnen we legitiem zijn in onze vastberadenheid. Dames en heren, ik durf het te zeggen, ook al is het niet in de mode in dit land: ik hou van België. Ik hou van dit land. Dit land van vooruitgang. En als je van dit land houdt, moet je één ding weten. Belg zijn of het worden, is geen recht. Het is een eer.
Stel je even voor: je verlaat deze zaal, je gaat naar het restaurant, het is zondag, je eet de hele maaltijd met champagne, je neemt kreeft, en waarom niet ook wat kaviaar. En op het einde bel je je zoon of dochter, en je zegt dat hij of zij moet komen om de rekening te betalen. Zo leven wij. Elke baby die vandaag in België geboren wordt, heeft een schuld van 50 tot 60.000 euro om ons model af te betalen. Hij zal daarnaast ook geld moeten verdienen voor zijn eigen persoonlijk comfort, en bovendien voor de solidariteit van zijn generatie.
Ja, dat is hard. Maar er zijn twee manieren om aan politiek te doen. Ofwel werk je voor de volgende verkiezingen, ofwel werk je voor de volgende generaties. Het engagement dat ik van ons vraag, is te werken voor de volgende generaties. Want door dat te doen, zullen we de volgende verkiezingen winnen! Ik ben er zeker van dat de kiezer eerlijke mensen zal herkennen, coherente mensen en moedige mensen. Daar ben ik van overtuigd.
En dus, wanneer ik anderen zo veel over u hoor praten, stelt me dat gerust. Want in de politiek, wanneer je over anderen praat, betekent dat dat je zelf niets te zeggen hebt. De enige die vandaag iets te zeggen heeft, is de Mouvement Réformateur. Want alle anderen praten over ons. Iedereen. Dus, echt, ik vraag u, ik vraag u om altijd op onze lijn te blijven. Om niet te verzwakken. En vooral, om elke dag campagne te voeren.
Want campagne voeren is niet vies. Een verkiezingscampagne dient niet enkel om mensen voor ons te laten stemmen. Ze dient vooral om hen te overtuigen van onze ideeën. En we mogen niet wachten tot 2020 om 2022 te overtuigen. Elke dag moeten we mensen overtuigen van onze ideeën. We zijn deze reeks conferenties gestart, maar jullie moeten dagelijks opnieuw aan huis-aan-huisbezoeken doen. Het is al een jaar geleden dat de gemeenteraden zijn geïnstalleerd. Het is het juiste moment om naar de mensen toe te gaan.
Je moet overal handen gaan schudden. Je moet elke dag campagne voeren. En als je de minste twijfel hebt, moet je naar ons terugkomen. Je moet niet aarzelen. Alle debatten zijn mogelijk, altijd. Je moet argumentatie meenemen. Je moet je informeren. Je moet ten strijde trekken. Je moet elke dag ten strijde trekken. Want ja, wij, de liberale partij, functioneren zonder dogma, maar ook zonder de beperkingen van vzw's, ziekenfondsen of vakbonden die ons vragen om voor deelbelangen te werken. Wij werken enkel voor het algemeen belang.
Dus, met deze ideeën, wens ik je één ding voor 2026. Namelijk gelukkig te zijn. Dat is het belangrijkste. Om vanavond gelukkiger te zijn dan toen je vanmorgen opstond. Je mag nooit bij de status quo blijven. Wat de beperkingen ook zijn, neem wat afstand. En als ik mag, voeg ik er twee dingen aan toe. Wees moedig. Want moed is de motor van verandering. Je kan de meest intelligente, de hardst werkende, de meest voorbeeldige persoon zijn. Als je moed ontbreekt, zal je nooit iets veranderen. En moed, dat hebben wij liberalen. En vooral, vooral in 2026, meer dan ooit, wees trots op de liberalen!