In Libramont-Chevigny voerde de Voorzitter van het Waals Parlement Willy Borsus het woord tijdens de nieuwjaarswensen van de Mouvement Réformateur in de provincie Luxemburg, en verwelkomde hij « de liberale familie verenigd rond waarden van werk, vrijheid en verantwoordelijkheid ».
Hij feliciteerde eerst Libramont met de verkrijging van de stadsstatus « in Libramont is alles goed », voordat hij een krachtige boodschap richtte aan de landbouwsector: « Als de landbouwsector concurrentie kent, moet die wel evenwichtig zijn, met dezelfde regels en dezelfde wapens. »
Terugkomend op de debatten rond Mercosur, riep hij het Europees Parlement op om elk akkoord te weigeren dat de lokale producenten zou verzwakken:
« Als onze markten overspoeld worden door producten die onze sectoren vernietigen, zal dat een collectieve mislukking zijn. » Hij erkende de legitimiteit van de woede in de landbouwsector en herinnerde eraan dat « het onze landbouwers zijn die elke morgen onze voedselautonomie en de veiligheid van onze bevoorrading verzekeren ».
Op institutioneel en economisch vlak benadrukte Willy Borsus « de ongeziene golf van hervormingen » die de MR-regeringen sinds het begin van de legislatuur doorvoeren: waardering van werk en inzet, hervorming van de werkloosheid beperkt tot twee jaar, lagere registratierechten, administratieve vereenvoudigingen en verdediging van kernenergie. « Ik heb nog nooit in zo weinig tijd zo'n reeks structurele hervormingen gezien. » Hij benadrukte dat deze maatregelen, hoewel soms besproken maar « onmisbaar », erop gericht zijn de fundamenten van de samenleving te herstellen en toekomstperspectieven te waarborgen voor de komende generaties.
Tot slot veroordeelde de minister met klem politiek geweld, verwijzend naar de recente incidenten in Luik: « Men kan debatteren, betwisten, argumenteren, maar nooit intimideren. Vrije meningsuiting oefen je niet uit onder bedreiging. »
Hij besloot met een citaat van Voltaire: « Ik ben niet akkoord met wat u zegt, maar ik zal vechten zodat u het kunt zeggen », en herinnerde aan de noodzaak van democratisch respect als fundament van het samenleven.
In een gezellige sfeer wenste hij iedereen een mooi 2026 toe, in het teken van actie, solidariteit en liberale trots, voordat hij besloot: « De sneeuwruimingsdiensten beginnen pas om 5 uur, laten we daarvan profiteren om een laatste glas Orval te heffen op de vrijheid! »
Bekijk hier de volledige toespraak van Willy Borsus, Voorzitter van het Waals Parlement, bij de nieuwjaarswensen van de MR in Luxemburg
Goedenavond aan iedereen, beste collega-mandatarissen, beste militanten. Dank je, Benoît, voor je woorden vol gezond verstand zoals gewoonlijk, maar ook doordrenkt van een diepgaande analyse en van de kennis die je hebt van onze politieke familie, onze overtuigingen en onze mandatarissen.
Ik zou eerst en vooral de burgemeester van Libramont willen feliciteren. De vorige keer dat we hier samenkwamen, was Libramont nog een gemeente. Sindsdien, dames en heren, is Libramont door het unanieme Waals Parlement bevorderd tot stad, waarmee de talrijke troeven, kwaliteiten, activiteiten en alle perspectieven van deze stad die ons vandaag verwelkomt, erkend worden. Om die verrassende uitdrukking nu te hanteren: in Libramont is alles goed, zoals bij het varken. Felicitaties, mevrouw de burgemeester, van een stad voortaan.
Meer ernstig, dames en heren, zou ik, net als bij de ontmoeting die net heeft plaatsgevonden met onze voorzitter, Georges-Louis Bouchez, met Benoît, met onze parlementsleden en een aantal vertegenwoordigers, ik zou, en ik ben er zeker van dat ik hier jullie spreekbuis ben, een boodschap willen richten aan de landbouwsector. De landbouwsector die hier aanwezig is, aanwezig voor onze vergadering, die landbouwsector die wij kennen, want hij maakt deel uit van onze wortels, want wij kennen hun werk.
Wij beseffen hoezeer, wanneer om 6 uur 's ochtends, bij min 12 graden, twee dagen geleden, het licht aangaat in de Hoge Ardennen of elsewhere, in Luxemburg of in de provincie Namen, of breder in Wallonië, het een landbouwer is die zijn werk begint. Wanneer we in de herfst koplampen de nacht zien verlichten, is het waarschijnlijk een landbouwer die zijn maïssilo afwerkt of zijn ballen binnenhaalt. Vandaag beseffen we met dit debat over Mercosur hoezeer we een bijzondere afspraak hebben met de landbouwsector. Als de landbouwsector natuurlijk gewend, vertrouwd is met competitie, met concurrentie, dan is het duidelijk dat die alleen op evenwichtige wijze kan worden uitgeoefend, met dezelfde regels, met dezelfde wapens.
En als onze Europese markten morgen overspoeld worden door rundvlees, door gevogelte, door ethanol, door suiker, waardoor hele delen van onze rurale, economische, agronomische activiteit instorten, dan zal dat duidelijk een collectieve mislukking zijn. Daarom neem ik met veel aandrang de boodschap over van de rurale wereld die de onze is, een boodschap die vandaag gericht is aan het Europees Parlement, dat in de komende weken een belangrijke beslissing moet nemen, hetzij ratificatie, hetzij verwerping.
Want we weten het, dames en heren, we willen deze boodschap echt aan u overbrengen, omdat we beseffen hoezeer uw rol essentieel is op het vlak van voedselautonomie, op het vlak van de veiligheid van onze bevoorrading voor de toekomst. U was er tijdens Covid, u was er op elk moment in onze geschiedenis.
Wij vergeten het niet: onze boodschap is dus niet alleen een boodschap van steun, maar ook van respect en, als u mij toestaat, een boodschap van genegenheid voor uw beroep en voor wat u vertegenwoordigt. Ik zal het kort houden, want de sprekers die na mij komen zullen het onderwerp uitgebreider en met meer argumenten behandelen. Om aan te geven hoezeer, dames en heren, u het net als ik vaststelt: sinds de installatie van de verschillende federale, communautaire, regionale meerderheden hebben we resoluut gehandeld en dat vertaald in een groot aantal hervormingen.
Wij hebben ons ertoe verbonden om snel hele delen van ons programma, concrete engagementen die we tegenover onze kiezers en de bevolking hadden aangegaan, in politieke beslissingen om te zetten, maar ook die engagementen die ons, zoals Benoît heeft herinnerd, in staat hebben gesteld niet alleen in het Franstalige gebied de eerste politieke familie te worden, maar hier zelf, in onze provincie, de eerste politieke familie bij de meeste verkiezingen.
Deze hervormingen, dames en heren, ik die toch al enkele jaren politiek werk achter de rug heb, ik heb nog nooit zo snel zo'n golf, zo'n golven van zo belangrijke hervormingen gekend. Kijk maar: Valérie Glatigny staat voor mij. Alleen al bij de Franse Gemeenschap zouden we lange minuten hervormingen kunnen opsommen, maar laten we vooral wijzen op de terugkeer van de waarde arbeid, inzet, erkenning van leraren, directies. De sleuteltest, rekenen, lezen, schrijven voor de basisvaardigheden, het verbod op de gsm, het optrekken van de slaagdrempels van 50 naar 60%, bijvoorbeeld. Meneer de minister-president, de onmiddellijke verlaging van de registratierechten naar 3% voor de hoofdwoning, de geplande verlaging van de successierechten, administratieve vereenvoudigingen op initiatief van Jacqueline Galland en nog vele andere hervormingen.
En op federaal niveau, mijnheer de fractieleider, mijnheer de minister, dan moet ik zeggen dat er echt beweging is geweest, als u me die uitdrukking toestaat. Natuurlijk, de maatregelen betreffende de arbeidsmarkt, de beperking tot twee jaar van de werkloosheidsuitkeringen die naar verluidt een absoluut cataclysme zou veroorzaken, dat men in onze provincie in elk geval nog altijd zoekt, de maatregelen betreffende de terugkeer van kernenergie in ons energiepakket zijn vandaag realiteit, maar ook zoveel andere beslissingen, zoals bijvoorbeeld het studentenwerk, de flexibiliteit van overuren, de flexi-jobs, andere maatregelen, Bernard, betreffende de aanwezigheid van onze politiediensten op straat, de strijd tegen een aantal organisaties of structuren wiens doel het is om onze waarden te bestrijden in plaats van ze te onderschrijven, en nog zoveel andere hervormingen, die mij doen zeggen, dames en heren, dat onze politieke familie zich volledig bewust is van de uitdagingen die de onze zijn.
Wanneer we de staat van ons land zien, dat immense kwaliteiten heeft, daar zijn we het over eens. Maar kunnen we onze ogen sluiten, bijvoorbeeld, voor het feit dat we 527.000 langdurig zieken hebben in België? Een record onder de Europese landen. Maar wat maakt dat er bij ons, in België, zoveel redenen zouden zijn die zo'n disproportioneel cijfer ten opzichte van andere Europese landen zouden verklaren? Meer dan 300.000 volledig vergoede werklozen op landelijk niveau. Ik spreek enkel over de mensen die vergoed worden. Er zijn meer volledig vergoede werklozen in België dan inwoners in onze provincie Luxemburg. Hoe komt het dat de werkgelegenheidsgraad, als we de kwartalen in Wallonië nemen, dramatisch laag blijft op 66-67%? Dames en heren, deze vaststellingen zijn duidelijk. De hervormingen die vandaag op tafel liggen, hoe ook besproken, bediscussieerd, betwist, zijn, u zal het erkennen, onmisbare hervormingen.
En de trein van hervormingen zal doorgaan, want ons gezamenlijke engagement is een engagement om de fundamenten van onze samenleving, van onze regio's, van onze gemeenschappen en van ons land weer op orde te brengen, zodat we een aantal perspectieven kunnen bieden, niet alleen aan onze medeburgers, niet alleen aan de medeburgers die u vertegenwoordigt, maar ook uiteraard aan de toekomstige generaties. Ik zal niet langer uitweiden, maar ik wil afsluiten met een overweging die mij belangrijk lijkt. U heeft die beelden gezien, onder meer in Luik, waar men het beeld van Georges-Louis verbrandt. U heeft die gewelddadige demonstraties in Luik eerder gezien, waar men zich richt tegen een aantal militanten die enkel gekomen waren om hulde te brengen aan Jean-Gaulle en te vieren. U heeft bij een groot aantal andere betogingen niet alleen de uiting van andere meningen of tegengestelde opvattingen gezien, maar vooral… de wil om te beïnvloeden, ook op gewelddadige wijze, de keuzes die worden gemaakt, die wij maken, de keuzes die beslist worden door de verkozenen die legitiem door de bevolking zijn aangeduid.
Dat, dames en heren, is onaanvaardbaar. Men schrijft aan Voltaire, en dat was in de 18de eeuw, want hij is gestorven in 1778, deze prachtige zin toe: « Ik ben niet akkoord met wat u zegt, maar ik zal altijd vechten zodat u het kunt uiten. » Wel, dames en heren, meerdere eeuwen later denk ik te mogen zeggen dat deze uitdrukking bijzonder actueel is. En zelfs als we bereid zijn te debatteren, te worden weerlegd, te worden betwist, zullen we nooit, nooit, tegenover wie dan ook, bij ons of elsewhere, gewelddadige houdingen, intimiderende houdingen, houdingen die het legitieme en democratische debat verlaten, accepteren. Ik zal niet langer uitweiden, want ik heb hier een kleine teller, u ziet hem niet, maar hij lijkt op rood te zijn gesprongen, wat in het algemeen in het leven niet ideaal is.
Politiek gezien zou dat werkelijk een mislukking zijn. Ik wil deze woorden dan ook afsluiten door u nogmaals mijn vriendschap te betuigen, u, uw naasten, uw families, uw afdelingen, uw activiteiten, een heel mooi jaar toe te wensen, en echt nogmaals te zeggen hoeveel plezier ik heb, hoeveel plezier wij hebben, om hier samen te zijn, in deze mooie stad Libramont. En we zullen zeker nog wat langer blijven, nadat we met onverdeelde aandacht naar de toespraken hebben geluisterd, de avond een beetje te verlengen, omdat men mij aankondigt, en mevrouw Crucifix, de burgemeester, wijst mij erop, dat de sneeuwruimingsdiensten pas morgenochtend om 5 uur zullen vertrekken, wat ons de gelegenheid geeft om rustig een laatste glas te drinken, misschien een Orval, onder ons, onder vrienden.
Leve de liberalen! Dank u en een gelukkig nieuwjaar!