De Mouvement Réformateur lanceerde zijn nieuwjaarstour 2026 in La Louvière, in het hart van Henegouwen, en bracht er verkozenen, militanten, ondernemers en burgers samen rond één en dezelfde koers: herindustrialiseren, arbeid opnieuw centraal stellen en moedige hervormingen doorvoeren om de oude industriebekkens duurzaam uit de stilstand te halen. Tussen het pleidooi van Adrien Dolimont om “de waarheid van de cijfers te laten zegevieren”, de oproep van Roland Duchâtelet om industrie en slimme fiscaliteit te verzoenen, en de heel concrete tussenkomsten van lokale kmo's, gaf het congres de toon aan van een jaar waarin de MR de waarheid van de cijfers, steun aan ondernemerschap en resultaatgerichtheid wil combineren.
De speech van voorzitter Georges-Louis Bouchez vormde de politieke ruggengraat van deze voormiddag, door de verdediging van de vrijheid van meningsuiting te koppelen aan energie- en industriële soevereiniteit, de beperking van de werkloosheid in de tijd, een daling van de overheidsuitgaven, standvastigheid op het vlak van veiligheid en trots om Belg te zijn.
Bekijk hieronder zijn toespraak
Beste vrienden, Vooreerst wil ik onze teams bedanken die dit evenement georganiseerd hebben, en jullie allemaal om aanwezig te zijn. Want eigenlijk is het voor de Mouvement Réformateur vandaag ingewikkeld geworden om zich te verplaatsen in Brussel en in Wallonië. Het is ingewikkeld geworden omdat een handvol mensen zichzelf tot “antifa” of tot verdedigers van “het goede kamp” hebben uitgeroepen, en menen dat het publieke debat niet meer met woorden gevoerd wordt maar met geweld. En dus moeten we bij al onze evenementen de inzet van de ordediensten betreuren, niet op onze vraag, dat wil ik benadrukken, en ik zou ook graag hebben dat onze vrienden van de pers dit benadrukken, want ik ben zeer verrast om geleidelijk aan een omkering van verantwoordelijkheid te zien, alsof wij verantwoordelijk zouden zijn voor de materiële en fysieke aanvallen waarvan wij het slachtoffer zijn. Uiteraard blijft het altijd mogelijk om zich te verzetten. België is een land van debat, een liberaal land bij uitstek. Maar het mag nooit aanvaardbaar of normaal worden dat gewelddadige “ontvangstcomités” aanwezig zijn bij onze evenementen, dat men ons bedreigt of vraagt om van locatie te veranderen. Zou dat betekenen dat er vandaag, wanneer je liberaal bent in België, wijken zouden zijn die voor ons verboden terrein zijn? Kunnen democraten dat aanvaarden? Zouden mijn collega-voorzitters van democratische partijen vandaag niet moeten opstaan? Want vandaag is het de MR. Maar morgen zullen het anderen zijn. Wij mogen als liberalen nooit afstand doen van die vrijheid om ons te verplaatsen, te denken, te spreken, voorstellen te doen. Vandaag was er normaal gezien een ontvangstcomité voorzien. Ik heb gezien dat we uiteindelijk rustig zijn gebleven. Twee mogelijkheden: ofwel treuren ze om hun vriend Maduro, wat altijd mogelijk is; ofwel wachten ze op de dooi om revolutie te maken. Maar voor de rest wil ik jullie een enorme dankjewel zeggen. Want ondanks die bedreigingen zijn jullie nog nooit zo talrijk geweest op onze evenementen. Jullie zijn nog nooit zo talrijk geweest als leden van de Mouvement Réformateur. We moeten 15 jaar teruggaan om zoveel leden terug te vinden. Jullie hebben je nog nooit zo massaal gemobiliseerd. Daarom wil ik het jaar beginnen met één woord: dank je wel. Ik had het over de vrijheid van meningsuiting die we moeten bewaren. Die vrijheid van meningsuiting lijkt ons zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend, dat sommigen zich uiteindelijk niet realiseren hoe kostbaar ze is. Maar ik wil niet verder gaan in mijn toespraak zonder een land en een situatie te vermelden: die van Iran. Daar kan je echte moed zien, de moed van die betogers die het hoofd bieden aan een twintigtal motorrijders van het regime die klaar staan om hen te slaan. Echte moed, dat is die van die vrouwen en mannen die bereid zijn hun leven te geven voor de vestiging van een liberaal project. Wij, liberalen, moeten altijd aan de zijde staan van die vrouwen en mannen, overal ter wereld, die vechten voor vrijheid, die vechten voor gelijkheid, die vechten voor de mogelijkheid om concurrerende politieke projecten te hebben die het tegen elkaar opnemen. Want ja, dames en heren, de tegenstelling is de motor van de democratie. Dat is niet het probleem, dat is de oplossing. Die tegenstelling moet uiteraard binnen het kader van het debat blijven. Ze moet steunen op de kracht van de argumenten. Maar die tegenstelling bestaat niet in een land als Iran. Vandaag, in Iran, ofwel volg je het regime, ofwel sterf je. En het ergste is dat deze situatie in ons land opnieuw bijna onder de radar van de traditionele media blijft. Dus ja, dames en heren, ik wilde vandaag deze vrouwen en mannen in de kijker zetten. Want, zoals ik al zei, dat is echte moed. Omdat zij weten dat deze waarden belangrijker zijn dan hun eigen leven. Dus, dames en heren, ik vraag jullie echt om hen te applaudisseren, hen niet te vergeten, en vooral om hun strijd bekend te maken, hen te steunen, en alle liberale bewegingen wereldwijd te steunen. Die moed moet de rode draad zijn van ons politiek handelen. Die moed ontbreekt vandaag bij de Europese Unie. Ze heeft het comfort van poses verkozen boven de moed om de hardheid van de realiteit onder ogen te zien. Europa kan niet beweren zijn waarden te verdedigen zolang het zijn soevereiniteit niet verdedigt. En de internationale actualiteit herinnert ons daar nog meer aan. Ik ga er niet bij stilstaan of we ongekende precedenten meemaken, ik geloof dat niet. Precedenten hebben jaren geleden al bestaan: eenzijdige militaire interventies, zoals in Irak, ontvoeringen, destabiliseringen van regeringen, dat heeft altijd bestaan. De echte vraag is dat, of we het nu willen of niet, dit de wereld is waarin we vandaag leven. En we kunnen niet oprecht zijn in onze wil om onze waarden te verdedigen als we niet volledig geëngageerd zijn om onze soevereiniteit te verdedigen. Daarom heb ik gestreden voor kernenergie in België. Dat debat werd voorgesteld als een politieke strijd. Het gaat veel verder. Het is een beschavingskwestie, een kwestie van soevereiniteit, want als Europa oprecht is in het verdedigen van zijn waarden, moet het opnieuw militaire autonomie verwerven. Het moet opnieuw energie-autonomie verwerven. Het moet opnieuw industriële autonomie verwerven. Om die autonomie terug te winnen, zullen we moeten strijden tegen de “3 S”: niet Superman, maar de superfiscaliteit, de superregulering en het socialisme. Dat idee dat we rijkdom zouden kunnen verdelen vooraleer we ze gecreëerd hebben. Dat idee dat we, door steeds meer regels te maken, vooruitgang zouden bevorderen. Dat idee dat we, door steeds meer te belasten, meer welzijn zouden creëren. Dat model heeft zijn falen bewezen. Uiteraard moeten we solidariteit bewaren. Uiteraard moeten we reguleren. Uiteraard moeten we delen. Maar we moeten ook terugkeren naar de essentie van wat dit mogelijk maakt: industrie, economie, investering. We moeten die rijkdom opnieuw creëren vooraleer we ze verdelen. Vandaag verdelen we de schuld, dat wil zeggen dat we de kost van ons leven op onze kinderen leggen. Als jullie kinderen hebben, stel jezelf dan de volgende vraag: zou je vanavond naar een restaurant gaan, champagne, kreeft en kaviaar bestellen, en dan je zoon of dochter bellen om te zeggen dat ze langs moeten komen om de rekening te betalen? Is er iemand in deze zaal die dat een goed gedrag zou vinden? Toch is dat wat we doen. Dat is wat we elke dag doen door te leven zoals we leven, dat wil zeggen door te lenen om lonen in de openbare dienst te betalen, om subsidies te betalen, om comfort te betalen. Dat weiger ik. Uiteraard zou het veel makkelijker zijn, voor mijn persoonlijk politiek traject, om hier niet over te spreken. Om alles te nemen wat we kunnen zolang er iets over is. En na mij de zondvloed? Dat is niet onze opvatting van politiek. Als je in de politiek gaat, is dat niet voor de volgende verkiezingen. Het is voor de volgende generaties. En we zullen ons mandaat pas waardig zijn als we de moed hebben om te handelen voor de volgende generaties. Europa is geen externe entiteit. Europa, dat zijn wij. Europa begint met de hervormingen die we in België gaan doorvoeren. En vandaag vieren we de invoering van een belangrijke hervorming waarvan we de impact nog niet volledig kunnen inschatten: de beperking van de werkloosheid in de tijd. Ik zie hier en daar al enkele zelfbenoemde grote experts en intellectuelen ons uitleggen dat dit het einde van de wereld zou zijn. Maar levenslange werkloosheid was zo'n goed idee dat geen enkel land ter wereld ons heeft gekopieerd. Zelfs Jean-Luc Mélenchon, de vriend van Maduro, stelt dit niet voor. Maar de Waalse Parti Socialiste verdedigde dit idee wel. Erger nog, ze zeiden dat levenslange werkloosheid niet bestaat. Dat is de bakker van Charleroi die dit zegt tegenover de slager van Bergen tijdens een debat. Hij zei tegen mij: “Maar mijnheer de slager, u liegt. Ik ben burgemeester van Charleroi, ik zie elke dag mensen die werk willen.” Ik zei tegen hem: “Ja, mijnheer Magnette, dat klopt. Maar ik zie in Bergen elke dag mensen die geen werk meer zoeken. Omdat ze denken dat solidariteit een Mister Cash is.” Die beperking van de werkloosheid tot twee jaar is dus meer dan een budgettaire besparing. Het is een culturele hervorming. Het is een mentaliteitswijziging. Het is een duidelijk signaal geven: solidariteit werkt in twee richtingen. Je moet kunnen ontvangen wanneer je een tegenslag in het leven meemaakt. Maar je moet ook kunnen geven, bijdragen, wanneer je daartoe in staat bent, zelfs als die capaciteit beperkt is. De Staat is niemand anders dan ieder van ons. Dus ja, die beperkte werkloosheid in de tijd, die uiterst snel is ingevoerd door het kabinet, door de teams en door David Clarinval, is een grote verandering. Want het is de eerste stap die regio's zoals La Louvière zal kunnen doen heropleven. Kijk, beste aanwezige journalisten, als jullie je zorgen maken over de impact van deze beperking van de werkloosheid in de tijd, kijk dan naar wat die onbeperkte werkloosheid heeft veroorzaakt. Ga naar die wijken waar inactiviteit de enige horizon is geworden. Ga naar die straten waar kinderen zelfs niet meer denken dat ze van sociale klasse, van omstandigheden of van beroep kunnen veranderen. Ga de gevolgen zien. Ik kan jullie één ding vertellen: deze hervorming is slechts de eerste van vele. Deze hervorming is essentieel, ze zendt een signaal uit: werk komt terug in het hart van de samenleving. De andere uitdaging zal zijn om dat werk beter te belonen, en dus de belasting te verlagen. Maar er zal geen belastingverlaging zijn als we de overheidsuitgaven niet verminderen, en daar kom ik nog op terug. De oplossing van links is heel anders. Ze zeggen dat we “de breedste schouders” moeten belasten. Dat klopt, we moeten de breedste schouders belasten. Ik voel dat sommigen al beginnen te zweten. Wees gerust. Want om de breedste schouders te vinden, ben ik voor de uitgang van een fitnesszaal gaan staan. En ik heb gekeken naar de heren en dames met grote schouders. Wat was mijn verbazing toen ik een meneer zag met een rood t-shirt en grote schouders, en een dame met een groen t-shirt. Dus ik heb navraag gedaan over die mensen. En weten jullie wie het waren? De ziekenfondsen. Meer dan 6 miljard euro aan vermogen. Daar zijn ze, de breedste schouders! Het is niet de kleine ondernemer die misschien genoeg heeft verdiend om een tweede, een derde appartement te hebben, of (o heiligschennis) een paar aandelen. Nee, 6 miljard aan vermogen, dat zijn de schouders van Stallone. Dat zijn de grote schouders. En weten jullie het beste? Want ik heb navraag gedaan. Deze ziekenfondsen hebben de afgelopen vier jaar 400 miljoen euro aan belastingen ontweken. Ik wilde het niet geloven. Ik zei tegen mezelf: dat kan niet, meneer Labille, een man van links, heeft ongetwijfeld meer deugden dan anderen. Hij heeft een morele superioriteit: het is een goed man. Ik heb die kwaliteiten niet… Dus ik zei tegen mezelf: hij zoekt zeker niet zo op winst. Wel, ik heb ontdekt dat de ziekenfondsen, voor dezelfde diensten als een privéverzekeraar, bijvoorbeeld DKV, geen vennootschapsbelasting betalen. De socialisten hebben ervoor gezorgd dat het in de wet duidelijk staat dat ziekenfondsen geen vennootschapsbelasting betalen. 400 miljoen euro die aan de Staat ontsnappen over vier jaar. Maar er is meer. Onder Vivaldi heeft links een taks ingevoerd op grote vzw's, bijvoorbeeld de Fondation Damien, de Kleine Zusters van de Armen, dus vzw's met meer dan een half miljoen euro aan vermogen. Ik dacht dat de ziekenfondsen daar ook aan onderworpen waren. Wel nee. Er staat een klein zinnetje in de tekst dat zegt dat dit niet van toepassing is op ziekenfondsen. Maar hoe hebben deze mensen dan het lef om te komen uitleggen dat bedrijven meer zouden moeten betalen? Hoe durven deze mensen te komen uitleggen dat ze voor solidariteit werken? Dat is toch krankzinnig. Het is toch krankzinnig, solidariteit die niet op henzelf van toepassing is. En dus heb ik iets begrepen. Solidariteit betekent voor links niet de zwaksten verdedigen. Het is, zoals Brassens zei, “vrienden eerst”. Het is het verdedigen van vrienden. De belastingen zijn niet dezelfde voor vrienden. Ik ga niet te lang stilstaan bij de vakbonden, maar ik kan jullie zeggen dat er nog wat parels van hetzelfde soort zijn. Vandaag doet de Mouvement Réformateur een zeer concreet voorstel: de ziekenfondsen aan dezelfde belastingen onderwerpen als de anderen. Simpelweg. Niet meer, niet minder. Dit zal ons toelaten om minstens 165 miljoen euro per jaar te besparen. En we stellen dit niet voor om budgettair te besparen, maar om de solidariteit te versterken: de belasting van werknemers in hun eerste werkjaar met de helft verlagen, zodat mensen die de arbeidsmarkt betreden hun leven kunnen starten met meer kapitaal. Als ze oprecht zijn in hun aanpak, zullen ze aanvaarden om aan dezelfde belastingen onderworpen te worden als de anderen, en vooral zullen ze aanvaarden dat deze belasting vrouwen en mannen toelaat om in het leven te starten. Want, zoals ik al zei, we moeten de belasting verlagen. Maar er is niemand in deze zaal die oprecht dit idee zou kunnen verdedigen als we tegelijkertijd niet de vermindering van de overheidsuitgaven verdedigen. Ons land heeft te veel overheidsuitgaven. Er is te veel politiek. Er zijn te veel structuren. Er zijn te veel administraties. En dus kunnen jullie in jullie gemeenten vertellen wat je wilt, zeggen dat het de schuld is van het federale niveau, dat het de schuld is van het gewest. Dat is niet waar. Ook in de gemeenten kan er werk verzet worden. Maar het klopt dat er op federaal niveau en op gewestelijk niveau een enorm werk te doen is. En als we vandaag hetzelfde volume aan overheidsuitgaven blijven behouden, gezien de inflatie en de indexering, zullen jullie de overheidsuitgaven jaar na jaar alleen maar zien stijgen, en zullen jullie dus allemaal verplicht zijn om de belastingen te verhogen. Dus vandaag vraag ik jullie, als liberalen, ongeacht jullie bestuursniveau, om niet langer die makkelijkheidsoplossing te gebruiken. Ik heb me geëngageerd voor “nul nieuwe belastingen”. Daarmee hebben mensen ons vertrouwd. En het volstaat niet om te zeggen dat het anderen zijn die zullen betalen, dat het de schuld is van het federale niveau, dat het de schuld is van het gewest. Nee. We zijn allemaal verantwoordelijk voor het niveau dat we beheren. Ik weet dat de lokale niveaus ingewikkeld zijn, maar ik weet ook dat deze vermindering van de overheidsuitgaven kan gebeuren met zeer eenvoudige maatregelen. En ik vraag jullie allemaal om gewoon naar Nederland te kijken. Ik heb geen achterstallig land genomen: het is een van de rijkste landen ter wereld. Het is het land met het hoogste pensioenniveau in Europa. Het is een van de landen met het hoogste inkomen per inwoner. En weten jullie wat er in Nederland gebeurt? Ze hebben gemeenten gefuseerd. In Nederland is er één regering. Er zijn provincies, maar met beperkte bevoegdheden. Ze hebben de overheidsstructuren verminderd. Dat is de weg die we moeten volgen. Daarom hebben Adrien Dolimont en onze ministers binnen de Waalse Regering vooruitgang geboekt met de afschaffing van het politieke niveau van de provincies. En ik wil de ambtenaren die diensten verlenen aan de bevolking geruststellen: dit zal geen impact op jullie hebben. De leerkracht van het provinciale net blijft leerkracht. We hebben hem nodig. Maar heeft hij daarom een provincieraadslid nodig boven zijn hoofd? Heeft hij zoveel provincieraadsleden nodig? Ik geloof het niet. Kunnen we ooit de fusie tussen gemeenten en OCMW's onder ogen zien? Want ja, de algemeen directeur kan gemeenschappelijk zijn voor beide. Want ja, de personeelsdirecteur moet gemeenschappelijk zijn voor beide. Want ja, het informaticasysteem hoeft niet anders te zijn. Want ja, er zijn enorme schaalvoordelen. Maar ik ga nog een stap verder. We moeten de fusie van gemeenten op tafel leggen zodat alle gemeenten in Wallonië minstens 15.000 inwoners hebben. De besparing voor het Waals Gewest zou 160 miljoen euro per jaar bedragen. En ik heb een bescheiden cijfer genomen: 15.000 inwoners. Dat is geen New York. Ik vraag jullie niet om in ontmenselijkte gemeenten te leven. Dat blijft een redelijk, haalbaar cijfer. En ik zeg jullie dit omdat het voorbeeld van ons moet komen: wij zullen de partij zijn die het meest getroffen wordt door deze hervorming. Want vandaag zijn wij de partij met 107 burgemeesters, dat is twee keer meer dan onze naaste achtervolger. En dus, als we gemeenten fuseren, is het de MR die de meeste burgemeesters zal verliezen. Maar zijn we hier om mandaten te hebben, of zijn we hier om de mensen te dienen? Zijn we hier om geld terug te geven aan de mensen, of om functies te bekleden? Vandaag denk ik dat onze keuze duidelijk is. Ik zal binnen de MR een initiatief lanceren, samen met onze verschillende burgemeesters, om nu al het voorbeeld te geven. Zodat we aan de basis kunnen staan van gemeentefusies die besparingen mogelijk maken. We zullen ook vooruitgang moeten boeken met de algemene vermindering van het aantal politieke mandaten. We moeten het aantal mandatarissen in ons land met 20 tot 30% verminderen. We moeten ervoor zorgen dat het staatsapparaat efficiënter wordt en dus alle openbare beleidsmaatregelen evalueren. Ik weet het, sommigen zullen zeggen: “Hij wenst me een heel goed jaar toe, want hij is me aan het uitleggen dat mijn mandaat gaat verdwijnen…” Maar waarom doen we aan politiek? We doen aan politiek om dingen te veranderen. En het enige dat mij interesseert in 2029, is dat we allemaal in de spiegel kunnen kijken en zeggen dat onze kinderen ons ooit zullen bedanken. Denk daaraan, en vooral, we moeten absoluut vooruitgang boeken met deze hervormingen in Wallonië en Brussel. We zullen ook moeten werken, en dat is onze andere prioriteit, aan veiligheid, want ik had het over Brussel. Hoelang gaan we nog de beelden aanvaarden die we konden zien in de gemeente van meneer Laaouej na een voetbalmatch? Er is iets dat ik nooit begrepen heb, nochtans ben ik voetbalsupporter: als ze verliezen, vernielen ze, maar als ze winnen, vernielen ze ook. Is het verschil dan het type vernieling? Misschien vernielen ze niet dezelfde dingen… Gaan we nog aanvaarden dat vuurwerk wordt gebruikt tegen de politie? Ik wil van de gelegenheid gebruikmaken, ik weet dat Bernard onder ons is, om nogmaals de politiediensten die hier aanwezig zijn te bedanken, evenals alle veiligheidsdiensten van ons land, want vandaag worden ze niet genoeg gerespecteerd en dat moet veranderen. Op gevaar af sommigen te doen rillen, bevestig ik het hier: de vandaal moet de betaler worden. Het kan niet meer dat de belastingen van de mensen dienen om gloednieuwe bushokjes te herstellen die net vernield zijn door onbezonnen figuren. Wie illegaal is, moet teruggestuurd worden. Want ons land is een gastland, maar met regels. Vandaag heeft bijna 80% van de aanhoudingen in Brussel betrekking op personen in illegaal verblijf, die echt kanonnenvlees zijn voor maffiaorganisaties, voor drugshandel, omdat de Staat volledig hulpeloos lijkt. We moeten de routes van illegale immigratie opdrogen en sluiten. We moeten de meer dan 120.000 personen die illegaal verblijven terugsturen. We moeten vooral ervoor zorgen dat de 43% van de gedetineerden in België die niet de Belgische nationaliteit hebben, hun gevangenisstraf uitzitten in hun land van herkomst. De solidariteit moet gaan naar de vrouwen en mannen die de wet respecteren, die de regels respecteren, die ons land respecteren. Niet naar hen die gekomen zijn om misdrijven te plegen. En ik zeg het duidelijk aan de collega's van de regering: we maken hier onze eerste prioriteit van. Er kan geen sprake meer zijn van om het even wat te vertellen, van excuses zoeken. Niets kan verklaren waarom België twee keer meer buitenlandse gedetineerden telt dan het Europese gemiddelde. Niets kan verklaren waarom er zulke opflakkeringen zijn van populisme, racisme, extremisme, allemaal omdat een handvol mensen een slecht beeld geeft van de duizenden landgenoten die gekomen zijn om te werken, om zich te integreren, om België te doen leven en ontwikkelen. Dus ja, we zullen menselijk zijn, we zullen rechtvaardig zijn, maar de tijd van vastberadenheid en bestraffing moet terugkeren. In dat opzicht zullen we ook voorstellen om de voorwaarden voor het verkrijgen van de Belgische nationaliteit te verstrengen. Vandaag is het in ons land mogelijk om Belg te worden ook al is je integratietraject mislukt. Vandaag menen de parketten niet meer in staat te zijn om de voorwaarden voor het verkrijgen van de Belgische nationaliteit te controleren. En ik wil het jullie zeggen, ook al weet ik dat dit niet gebruikelijk is in ons land: ik zou willen dat we opnieuw trots zijn op het Belg-zijn. Want ons land is buitengewoon. Want ons land is helemaal niet klein. Ons land telt mee. Ons land wordt in het buitenland vaak veel beter gewaardeerd dan wij zelf denken. En het is niet diplomaat Bernard Quintin die me zal tegenspreken. Ons land is een land van vooruitgang. Het is een liberaal land. Het is een land van kennis, een land van wetenschap. Dus ja, we willen de voorwaarden voor het verkrijgen van de Belgische nationaliteit versterken. Want de Belgische nationaliteit verkrijgen is geen recht: het is een eer. De Belgische nationaliteit, dat verdien je. De Belgische nationaliteit is wat ons verenigt, en dat moet ons verenigen rond waarden. Dus ja, onze boodschap is universeel. Ja, ons land zal alle mensen van goede wil verwelkomen. Maar ja, ons land zal door iedereen gerespecteerd moeten worden. Ik had het over de situatie in Brussel. In Brussel hebben jullie gezien dat ze een anti-Bouchez-coalitie willen vormen. 21 jaar lang vormen ze al een anti-MR-coalitie, maar nu hebben ze besloten: “We gaan het veranderen, we gaan het de anti-Bouchez-coalitie noemen.” Dat is nogal een coalitie, hè! Het is de Good Move-coalitie. Het is de coalitie van de onbewegelijke mobiliteit. Het is de coalitie van het faillissement. Brussel verliest elk jaar duizenden middenklassers die beslissen om buiten de stad te gaan wonen. Het is de coalitie van de vuiligheid. Het is de coalitie van de onveiligheid. Dus ik zal het jullie zeggen: ik ben er trots op dat het een anti-Bouchez-coalitie is. Ik ben er trots op, want een coalitie met de MR is een coalitie waarin we hervormen. Het is een coalitie waarin we niet bang zijn voor verandering. Het is een coalitie waarin we de hardheid van de realiteit onder ogen zien. Brussel heeft ons dus meer dan ooit nodig. En dus, terwijl zij aan het bespreken zijn, zullen wij blijven werken. Ik kondig vandaag al aan dat we in het Brussels Parlement alle voorstellen zullen indienen die vervat zaten in de nota's die door David Leisterh en mezelf werden opgesteld. Want dat werk was ernstig. Dat werk is gedaan met al onze medewerkers. Dat werk is gedaan met de administraties. En ik aanvaard niet dat mensen die het verkiezingsresultaat niet respecteren, en die ondanks dat resultaat besloten hebben op hun ministerzetel te blijven zitten nadat ze zwaar gestraft werden door de kiezers, ons werk bezoedelen. Ik zeg dit niet voor mezelf. Ik ben dat gewend. Trouwens, ik probeer de pers niet meer te lezen, dat heb ik jullie al gezegd. Als ik geloofde wat er in de krant staat, zou ik niet meer op mezelf stemmen. Ik zeg dit voor onze teams. Want de MR in Brussel, dat zijn 20 volksvertegenwoordigers. Dat zijn tientallen medewerkers. Dat zijn mensen op de partijzetel die voor Brussel gewerkt hebben, die het debat in de wijken gevoerd hebben, die overal geweest zijn om mensen te overtuigen. En die mensen hebben een signaal gestuurd: ze zeiden “Wat we willen, is de MR”. Wel, nu gaan we de maskers laten vallen. We gaan de teksten indienen in het Parlement over Good Move. We gaan de teksten indienen over netheid. We gaan teksten indienen over veiligheid. We gaan teksten indienen over werkloosheid, over economische heropleving, over belastingverlaging. En we zullen zien wie er zal zijn. We zullen zien wie zal stemmen, wie werkelijk van Brussel houdt. Maar ik zeg het jullie, dames en heren, wat er ook gebeurt: laat je niet ontmoedigen. Verontschuldig je niet. Wees niet bang. Wat we aan het doen zijn, is wat de burgers verwachten: het is verandering, het zijn hervormingen. De mensen hebben daarvoor gestemd. We hoeven ons niet te verontschuldigen door te zeggen: “Ach, het spijt me, ik had geen keuze om deze beslissing te nemen…” De beslissingen die we nemen, zijn rechtvaardige beslissingen. Het zijn beslissingen die we verdedigd hebben tijdens de verkiezingscampagne. Wie had niet gehoord dat we de werkloosheid in de tijd wilden beperken? Wie had niet gehoord dat we de overheidsuitgaven wilden verminderen? Wie was zich niet bewust dat we de veiligheid wilden versterken, de illegale immigratie wilden bestrijden? Wie had niet gehoord dat we de industrie opnieuw centraal wilden stellen in onze economische activiteit? Dus ja, dames en heren, politieke strijd is hard. Het is heel hard. Maar ik heb een boodschap voor jullie. Een grote partij wordt niet gebouwd in de euforie van overwinningsavonden. Ze wordt gebouwd in de dagelijkse hardheid van hervormingen. Een grote partij wordt niet gebouwd met de glimlachen van eedafleggingen. Ze wordt gebouwd in het dagelijkse kameraadschap. In dit gezamenlijke werk, omdat we geloven in een maatschappijproject en dat dit maatschappijproject nodig is voor België. En als jullie eraan twijfelen, lees dan de kranten: zelfs de bakker van Charleroi wil niet meer terugkomen op de hervorming van de werkloosheid. Maar dan heb ik een vraag: waarom betogen ze? Vandaag betogen ze terwijl ze geen enkele van onze hervormingen zullen terugdraaien. Ze zullen de regels inzake pensioenen niet veranderen. Ze zullen de regels inzake werkloosheid niet veranderen. Ze zullen de regels inzake veiligheid niet veranderen. Ze zullen de hervormingen inzake werk niet veranderen. En waarom zullen ze ze niet veranderen? Omdat het de enige hervormingen zijn die nuttig zijn voor het land. Omdat deze hervormingen onvermijdelijk zijn. En vooral omdat ze geen andere oplossing hebben. Dus, Paul en Raoul, ik heb een boodschap voor jullie. Stop met het land te blokkeren. Stop met elke stakingsdag tientallen miljoenen euro's te doen verliezen aan de economie, en dus aan de werknemers van ons land. Wees nuttig. Stel het falen van links vast. Stel het falen vast in Charleroi, in Luik, in La Louvière, in Bergen, in alle oude industriebekkens die door links gedomineerd worden. En wees bescheiden. Maak van deze periode gebruik om na te denken over jullie mislukkingen. En kom terug, niet te snel, maar tenminste tegen de verkiezingen, in het debat met, misschien, ideeën, alternatieven. Maar de MR of mezelf beledigen zal nooit een maatschappijproject vormen. Een maatschappijproject, dat zijn ideeën. Het is een ideaal. Het is een weg. En die weg is niet altijd eenvoudig. Ik zeg het jullie, dames en heren: niet elke dag zal makkelijk zijn. Maar we zullen de grote voldoening hebben te kunnen werken in het belang van ons land. Dus, voor 2026 wens ik jullie toe: wees gelukkig. Wees moedig. En meer dan ooit: wees fier om liberaal te zijn!