In Libramont-Chevigny, voor een volle Halle aux Foires tijdens de nieuwjaarswensen 2026 van de MR in de provincie Luxemburg, noemde voorzitter Georges-Louis Bouchez de woede van de landbouwsector "volledig gerechtvaardigd", waarbij hij landbouwers aanklaagde die verpletterd worden door normen die tot de strengste ter wereld behoren, terwijl Europa producten invoert die deze standaarden niet respecteren, en pleitte hij voor spiegelclausules of een verlichting van de lasten, evenals voor fiscale maatregelen zoals de defiscalisering van GLB-steun, zodat de sector waardig van zijn werk kan leven.
Hij plaatste zijn toespraak in een Europese context gekenmerkt door crises en afhankelijkheden, en riep de Unie op om uit "het comfort van de houdingen" te stappen om haar militaire, energie- en industriële soevereiniteit te herwinnen, een voorwaarde om haar waarden werkelijk te verdedigen.
Hij plaatste deze strijd in een breder visie op budgettaire verantwoordelijkheid en solidariteit, en verdedigde de beperking van de werkloosheidsuitkering tot 2 jaar als een culturele revolutie die werk weer centraal stelt, en herinnerde eraan dat de schuld van vandaag de belastingen van morgen zijn, terwijl hij bepaalde fiscale privileges aanklaagde, zoals die van de grote ziekenfondsen, om een belastingverlaging te financieren voor wie weer aan het werk gaat.
Op het gebied van veiligheid verdedigde de voorzitter van de MR de strikte toepassing van het principe "vervuiler betaalt", zodat daders van vandalisme moeten terugbetalen of gemeenschapsdienst moeten verrichten, en pleitte hij voor een systematischer terugkeer van veroordeelde illegaal verblijvende vreemdelingen, terwijl hij herhaalde dat België een gastland moet blijven voor wie onze regels respecteert, onze talen leert en met ons meewerkt.
Ten slotte omschreef hij de politieke en mediadruk als het bewijs dat de MR vandaag de kracht van verandering vertegenwoordigt, formuleerde hij 3 wensen voor 2026: moed, geluk en de trots om liberaal te zijn, voordat hij de militanten uit Luxemburg opriep om gemobiliseerd te blijven op het terrein, in de gemeenten en de bedrijven, om de hervormingen uit te leggen en te overtuigen.
Hieronder vindt u de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez bij de nieuwjaarswensen van de MR in Libramont-Chevigny
Goedenavond, goedenavond aan iedereen, bedankt voor jullie aanwezigheid.
En vandaag krijgt dat een bijzondere wending, want vanmorgen zei men mij dat er een storm zou komen met enorm veel regen, enzovoort. Ik dacht: dat gaat niet helpen om vanavond te komen. Toen zei men mij dat het een sneeuwstorm zou worden. Ik dacht: dat gaat echt niet helpen. En toen legde men mij uit dat de autosnelweg in beide richtingen geblokkeerd was, en zelfs de omliggende rotondes. Jullie zijn dus echte strijders. Jullie zijn strijders voor de vrijheid. Jullie wilden absoluut hier zijn vanavond, en dus hoop ik dat het buffet naar de maat van jullie vastberadenheid zal zijn, want ik ben echt verheugd om jullie in zo groot aantal te zien ondanks deze omstandigheden.
Ik heb het gehad over de landbouwers, maar eerst zou ik het willen hebben over de Europese Unie, want die twee zijn verbonden. Als jullie rit vandaag wat ingewikkeld was, bedenk dan dat dat niet veel voorstelt in vergelijking met de staat van de wereld. We bevinden ons in een wereld die diepgaand verandert en, of we het willen of niet, de instellingen die ontstaan zijn na de Tweede Wereldoorlog, de werkwijze die halverwege de 20e eeuw ontstond, bepalen vandaag niet meer de regels.
We zitten in een nieuwe wereld en we proberen in de 21e eeuw te blijven functioneren met de instellingen en de werkwijze van de 20e. Dat kan niet werken. We moeten absoluut veranderen, evolueren, en onze dagen doorbrengen met te zeggen dat alles de schuld zou zijn van de Amerikaanse president, de Russen of de Chinezen zal onze situatie niet verbeteren. Als liberalen is het fundamenteel om zijn lot in eigen handen te nemen, in plaats van zijn tijd te besteden aan klagen over de omstandigheden. Wat de Europese Unie vandaag moet doen, is haar soevereiniteit waarborgen. Dat is de essentiële uitdaging. Want ik sprak over veroordeling, maar het is waar dat als je de tweets van een Europese commissaris of een minister volgt, wat gaat hij doen? Hij zal zijn dag doorbrengen met uitleggen dat de Amerikaanse president een probleem is, dat de Arabische landen en Rusland de mensenrechten zouden moeten respecteren, dat China zou moeten stoppen ons te bespioneren en potentieel een vijand te zijn. Het probleem? We zijn totaal afhankelijk van de Verenigde Staten voor onze veiligheid, totaal afhankelijk van de Arabische landen en Rusland voor onze energie, en bijna uitsluitend afhankelijk van China voor onze industrie.
Dus u begrijpt het, dames en heren, we kunnen niet tegelijk lessen geven aan landen die we nodig hebben. We kunnen niet oprecht zijn in de aanpak om onze waarden wereldwijd te verspreiden als we afhankelijk zijn van hele regio's van de wereld die ze niet delen. Wat de Europese Unie moet doen, is het comfort van de houdingen verlaten om de harde realiteit onder ogen te zien. Ja, om autonomie op defensiegebied te waarborgen, moeten we investeren. We moeten vliegtuigen hebben, we moeten technologie hebben, we moeten deze industrie opbouwen. We moeten ook aanvaarden dat als we industrieën willen, er misschien wat lawaai zal zijn, misschien wat beperkingen, misschien zelfs wat vervuiling. Maar geloven dat het verplaatsen van de vervuiling naar China om de producten te consumeren, dat dat de planeet zal redden, is in het beste geval naïviteit, in het slechtste geval hypocrisie.
Ja, dankzij de actie van de Mouvement Réformateur en in het bijzonder van Mathieu Bihet als minister, hebben we het nucleaire behouden. Toen we 5 jaar geleden deze strijd begonnen, werd ons opnieuw uitgelegd dat het een gril was van Georges-Louis Bouchez die de regering wilde dwarsbomen, alsof ik 's ochtends opsta met als ambitie de hele dag klappen te krijgen. Als we zo hard gevochten hebben voor het nucleaire, is het omdat kernenergie hebben, betekent vooruitgaan op het vlak van energiesoevereiniteit. Het betekent de middelen hebben over de productie van de energie die aan de basis ligt van heel onze levenswijze. Als u zich verplaatst, is dat dankzij energie.
Als u zit in een grote hal, is dat dankzij energie. Als u werkt, is dat dankzij energie. Er is geen enkele van uw handelingen, behalve misschien de liefde die u voor uw naasten koestert, die niet gevoed wordt door energie. Dus ja, dat was fundamenteel. Er zijn misschien kwaadwilligere geesten die… Maar dat vraagt energie, maar natuurlijke. We hadden geen energiehulpmiddelen nodig. Dat hangt af van de leeftijd. En het zijn niet de jongsten die applaudisseerden, dus u ziet het. Maar zoals ik al zei, deze uitdagingen zijn fundamenteel. En binnen deze autonomie, en er is een vierde die we vandaag hebben, maar die we risico lopen te verliezen als we op dit pad doorgaan, dat is de voedselautonomie, dat is de landbouwautonomie, dat is de capaciteit om onze bevolking te voeden zonder van iemand afhankelijk te zijn. Daarom is de woede van de landbouwers gerechtvaardigd. We begrijpen het en we handelen. Dan zult u zeggen: maar waarom de Mercosur? Mercosur is een Europese beslissing, maar daarnaast wil ik niet hypocriet zijn voor u.
We moeten vrijhandelsverdragen ondertekenen. Dat is onmisbaar. Het is onmisbaar als we Europese groei willen blijven hebben. Deze vrijhandelsverdragen moeten we veel sneller ondertekenen dan we hadden voorzien. Waarom? Omdat de houding van de Amerikaanse president, die met zijn douanerechten geleidelijk de exportcapaciteiten van onze bedrijven afsluit, en zijn wens om ook Zuid-Amerika te controleren, ons dwingen om snel partnerschappen te sluiten. Toch kunnen we niet zomaar elk partnerschap onder elke voorwaarde sluiten. En vandaag moeten we vaststellen dat we een groot probleem hebben in Europa. Namelijk dat we onze landbouwers vragen te produceren volgens uiterst hoge normen. Maar tegelijkertijd aanvaarden we om te importeren, en dus onze bevolking te laten consumeren voedsel dat geproduceerd is volgens lagere normen.
Dus vandaag, dames en heren, zijn de keuzes duidelijk. Als er geen spiegelclausule is, dat wil zeggen de verplichting voor de producten die we importeren om aan dezelfde normen te voldoen als de onze, dan zullen we onze normen moeten herzien. Niet om de bevolking in gevaar te brengen, maar simpelweg om te strijden tegen overdreven normen, tegen administratieve lasten. We zullen onze landbouwers ook in staat moeten stellen om waardig van hun werk te leven. Dit is de reden waarom de Mouvement Réformateur, zoals ik heb toegezegd in het gesprek dat hieraan voorafging, vanaf maandag vragen op tafel zal leggen op het gebied van fiscaliteit. Bijvoorbeeld een defiscalisering van de GLB-steun zodat onze landbouwers waardig van hun werk kunnen leven. Want, en u zult het begrepen hebben, de situatie is geen binaire keuze tussen het afwijzen van handelsakkoorden en het redden van de landbouw. We moeten zowel onze landbouw redden als nieuwe markten openen voor onze industrie. We moeten dat doen onder de juiste voorwaarden.
En ik zou willen zeggen aan de landbouwers die in deze zaal aanwezig zijn en herhalen wat ik jullie al heb gezegd, dat jullie onze volledige steun en ons volledige respect hebben. Want de Mouvement Réformateur is de partij van de mensen die werken. En als er ergens werkers zijn in onze samenleving, dan zijn het de landbouwers. Zij zijn het die elke ochtend opstaan, die nooit vakantie nemen, die volledige dagen op hun veld blijven, die daarnaast boekhouders moeten zijn, gezondheidsexperts moeten zijn, economische uitdagingen moeten beheren, juristen moeten zijn met alle regels die op hun schouders wegen, en die daarbovenop vooral ons erfgoed, onze identiteit zijn.
Zij zijn het die onze landschappen vormgeven. Zij zijn het die onze samenleving vormgeven. Dus, dames en heren, ik vraag u echt een donderend applaus voor onze landbouwsector, en dat onze parlementsleden en onze ministers elke dag aan hun zijde staan. Zoals ik al zei, heeft Europa een enorme uitdaging, maar Europa, dat zijn wij. Europa, dat zijn niet de anderen. De uitdagingen moeten we al beginnen op het niveau van ons land. Dat is wat we gedaan hebben met de beperking van de werkloosheid tot twee jaar. Deze maatregel is geen budgettaire maatregel. Het is een culturele revolutie.
Het is het signaal geven dat werk het hart van de samenleving is. Het is het signaal geven dat solidariteit geen Mr Cash is. Het is het signaal geven dat de staat aan uw zijde moet staan zodra u een levensongeval meemaakt. Maar dat alle mensen die in staat zijn om bij te dragen, dat moeten kunnen doen door hun werk, door hun engagement. Deze hervorming zal de dingen veranderen voor de komende jaren. Het is beter om het in één keer te doen. Anders blijft het aanslepen. Deze hervorming zal de dingen veranderen voor de komende jaren. Omdat ze een signaal stuurt naar de jonge generaties.
Ze legt hun uit dat er geen welvarende samenleving is zonder werk. Ze legt hun uit dat als we de solidariteit willen financieren, iedereen zijn steentje moet bijdragen. En vooral, en dat verkondig ik vanavond voor u, de echte partij van de solidariteit is niet degene die tot de laatste cent uitgeeft wat er in de kas zit. Het is degene die zich bezighoudt met de vraag of er de komende jaren nog geld overblijft. Het is degene die ervoor zorgt dat wij goed kunnen leven, maar dat onze kinderen ook onze levensstandaard kunnen hebben. Vandaag mag u applaudisseren, het is waar dat dit geen slecht idee is.
Vandaag moet je weten dat de manier waarop wij leven, is alsof je naar een restaurant zou gaan, misschien ben je naar dat prachtige pop-uprestaurant geweest dat hier net boven was, en dat je aan het einde van de maaltijd, natuurlijk na champagne gedronken te hebben, want we doen het toch grondig, je zoon of dochter belt en zegt: “kom eens de rekening betalen”. Precies zo leven wij vandaag. Elke baby die vandaag in België geboren wordt, heeft een schuld van 50 tot 60.000 euro. Dat is zeker duidelijker gezegd, want gezien de vloed van miljarden waarover je op televisie hoort praten, denk ik dat hoe meer nullen er zijn, hoe minder we ons realiseren wat dat betekent. Maar vergis je niet.
De schuld van vandaag is de belasting van morgen. De Staat, dat is niemand anders dan jij. Dat zijn jullie allemaal, elk van jullie. En dus moet je de staatsschuld delen door 11 miljoen, misschien wel door 6, dat is het aantal mensen dat werkt. En dat cijfer voeg je toe aan je persoonlijke schuld. Want dat is het geld dat ooit terugbetaald moet worden. Daarom moeten we, als we uit deze situatie willen komen, de groei doen toenemen. Groei is een verdacht woord geworden, een taboewoord, omdat groei zogezegd de planeet en de mensen zou vernietigen. Maar dat betekent wel vergeten dat groei net is wat ons het levensniveau geeft dat we vandaag hebben. Ons land heeft veel problemen, maar je zal niet veel landen in de wereld vinden waar de levensverwachting zo hoog is, waar het onderwijsniveau zo belangrijk is, waar het niveau van gedeelde welvaart zo hoog is.
Dus ja, België moet hervormd worden, maar België blijft een van de plaatsen op aarde waar het het beste leven is. Daarom denk ik dat we moeten inzien dat dit geen verworven rechten voor de eeuwigheid zijn, maar iets waaraan gewerkt moet worden als we het willen behouden, als we echt verantwoordelijk willen zijn voor de toekomstige generaties. We moeten ook de uitgaven van de Staat verminderen en de privileges bestrijden. Voor de uitgaven van de Staat kom ik later terug, maar voor de privileges wil ik je misschien iets uitleggen over iets dat je hebt zien voorbijkomen over de ziekenfondsen.
Men heeft ons uitgelegd dat de MR de ziekenfondsen wilde belasten. We willen enkel dat de ziekenfondsen dezelfde belastingen betalen als de anderen. Vandaag wordt ons gezegd dat we de breedste schouders moeten belasten. En wat doen we dan? We gaan naar werknemers, investeerders, spaarders. En men zegt ons dat dat de breedste schouders zijn. Dus ik heb dat willen controleren. En ik heb ontdekt dat de ziekenfondsen een vermogen van 6,4 miljard euro hadden. 6,4 miljard euro. Marcou is bijna een amateur ertegenover. Ik wacht op het moment dat het everzwijn van de Ardennen wordt overgenomen door Solidaris. Want stel je voor, die 6,4 miljard euro hebben ze in luxehotels, aandelen, obligaties, skidomeinen. Misschien heb je ooit geskied in een domein dat aan het socialistisch ziekenfonds toebehoort. Is dat normaal? Maar ik dacht: dat moet een fout zijn.
Dus ik heb nog wat verder gezocht. En daar realiseerde ik me iets: de ziekenfondsen verkopen privéverzekeringsproducten, net als privéverzekeringsmaatschappijen. En ze betalen geen belastingen. Toch gek. Maar ik dacht: dat kan niet. Ziekenfondsen, dat is toch eerder links. Solidarisme, christelijke mutualiteit. En mensen van links, dat is solidair. Mensen van links vragen aan iedereen om meer belastingen te betalen. Ze zullen bij zichzelf beginnen. Je weet wel wat men zegt, elke goed geregelde naastenliefde begint bij jezelf. Stel je voor, niet dus. Jean-Pascal Labille, die zijn tijd besteedt aan uitleggen dat bedrijven meer belastingen moeten betalen, dat bazen te veel verdienen terwijl ze er minder van houden dan hij, die meneer is er samen met zijn kameraden in geslaagd om vrijgesteld te worden van een reeks belastingen die anderen wel betalen.
Want men heeft je willen laten geloven dat als we de ziekenfondsen belasten, dat op jou zou terugslaan. Vreemd, want links redeneert helemaal niet zo wanneer ze de banken willen belasten. Ze zeggen: we gaan de banken belasten. Oké. Maar ze stellen zich niet de vraag of jouw bankkosten misschien zullen stijgen. Maar hier gaat het niet daarover. Het gaat over een vermogensbelasting die door alle vzw's van het land betaald wordt. De arme zusters bijvoorbeeld, die zich bezighouden met ouderen. Cap 48. Cap 48 betaalt de vermogensbelasting. Zij doen geen sociaal werk. Bij het evenement betalen ze niet. Maar vooral… als je aanvullende verzekeringen verkoopt zoals DKV, doe je dan sociaal werk? Ik heb niet de indruk. Of anders worden alle verzekeringsmaatschappijen van het land sociale-economieondernemingen.
Ik wacht toch wel op het gezicht van de baas van AXA wanneer ik hem ga uitleggen dat hij aan sociale economie doet. Dat zal hem toch wat veranderen. Laten we serieus zijn, dames en heren. Het doel is niemand te straffen. Het is enkel om de gelijkheid voor de belasting te garanderen. En waarom? Zodat we met het geld dat we terugkrijgen, namelijk 165 miljoen euro per jaar, dat geld kunnen investeren in het verlagen van de belasting van mensen die aan een job beginnen. Want wanneer je uit de inactiviteit komt en aan een job begint, heb je in het eerste jaar veel meer kosten.
We moeten trouwens een stimulans creëren zodat die mensen echt het voordeel zien van aan het werk te gaan. En dus ja, we willen geen nieuwe belasting, we willen juist nul taksen, daarover ben ik heel duidelijk geweest. Maar we willen simpelweg het principe van gelijkheid respecteren. Dit is het moment waar sommigen, vooral in de eerste rij, ongeduldig op wachten, want dit is de vermindering van de staatsuitgaven. In het begin lijkt het goed te gaan. Je zal zien dat het daarna ingewikkelder wordt. Natuurlijk kost de Staat te veel. 55% van ons BBP is overheidsuitgaven. In Nederland is dat 45%. Heb je het gevoel dat de wegen in Nederland in slechtere staat zijn? Denk je dat het gerecht daar minder snel oordeelt? Minder snel, dat wordt bijna onmogelijk. Zijn er minder politieagenten? Zijn de sociale uitkeringen lager?
Misschien op het vlak van inactiviteit, maar niet op het vlak van pensioenen bijvoorbeeld. Nederland heeft het hoogste pensioenniveau van de Europese Unie. Wat is het verschil? Het verschil is dat er in Nederland maar één regering is. Er zijn provincies die tot het strikte minimum herleid zijn en gemeenten van een grotere omvang. Dus ja, we zullen samen met Adrien Dolimont en de Waalse Regering moeten voortgaan met de afschaffing van het politieke niveau van de provincies. En ik wil de provinciale ambtenaren geruststellen. Hun beroep zal niet verdwijnen. Een leraar die les geeft in het provinciaal onderwijs zal les blijven geven. De vraag is alleen dat er geen provinciaal afgevaardigde meer boven hem zal staan. Er zal een andere overheid zijn. Maar ja, we moeten hierin vooruitgaan. We moeten ook de Senaat afschaffen. We moeten ook de gemeenten en de OCMW's fusioneren.
En ja, we zullen het dossier van de gemeentefusies moeten openen. Daarom zal ik vanaf maandag binnen de Mouvement Réformateur een initiatief lanceren dat eerst onze burgemeesters zal betreffen en daarna, per provincie, al onze gemeentelijke verkozenen, zodat we samen kunnen werken aan het bepalen van criteria om de publieke efficiëntie te versterken, om de uitgaven van het staatsapparaat te verminderen en tegelijkertijd de nabijheid van de diensten voor de burgers te behouden. Maar als we oprecht willen zijn in onze aanpak om de belastingen te verlagen, moeten we dan ook oprecht zijn in onze aanpak om de uitgaven te verlagen.
Het zou een leugen zijn om mensen te laten geloven dat we de belasting kunnen verlagen als we op zo'n niveau van overheidsuitgaven blijven zitten. Dat is behoorlijk eenvoudig te begrijpen. Als je morgen zegt dat je misschien... ik weet het niet... de afhouding op het nieuwjaarsgeld van je kinderen gaat verlagen. Ik hoop dat je dat niet doet, want dat is heel slecht. Maar aan de andere kant, als je elk jaar drie keer op vakantie blijft gaan, zal je het geld toch ergens moeten vinden. Hier gaat het er niet om het welzijn van de mensen te verminderen, het gaat erom de omvang te verminderen, alle kosten te verminderen die inherent zijn aan de overheidsstructuur en die ons land inefficiënt maken. Want ja, en ik ben niet bang om dat te zeggen in een zaal vol politici, er zijn te veel politici in ons land. We zijn veel te veel. Alleen al binnen de Mouvement Réformateur hebben we 2500 verkozenen.
Realiseren we ons dat? Voor één enkele partij? Stel je voor dat we in totaal met 6 grote partijen zijn, en dat er nog enkele kleinere structuren bestaan. En dat is nog maar de helft van het land. Kom, is dat echt serieus? Dus ik zeg het je, ik denk dat het belangrijkste wanneer je politiek bedrijft, niet is om mandaten te verzamelen, maar om een spoor achter te laten. En zoals Willy het zei in zijn inleidende speech, dat moet het doel zijn van deze legislatuur.
Het doel van de legislatuur is om de hervormingen door te voeren die België al decennia verwacht. Het is om de actoren van de verandering te zijn waarvoor de mensen gestemd hebben. We moeten dat ook doen in een laatste onderdeel dat ik graag met je wil aankaarten, namelijk veiligheid. Want je hebt tijdens de eindejaarsfeesten nog scènes gezien in Brussel, waar sommigen de kalasjnikov gebruiken om een voetbalwedstrijd te vieren, en openbare goederen vernietigen terwijl ze de wedstrijd gewonnen hebben. Ik denk dat als ze verloren hadden, ze ook zouden vernietigen. Het is de vernietiging van vreugde of de vernietiging van teleurstelling. Ik heb nooit goed het verschil tussen de twee begrepen. Hoe dan ook, dames en heren, we zullen het principe van de vervuiler-betaler op tafel leggen.
Het kan niet zijn dat wanneer iemand openbare goederen vernietigt, het de werkende vrouwen en mannen zijn die dat via hun belastingen moeten financieren. Nu zal je me zeggen, maar sommigen zijn insolvent. Geen probleem, we kunnen altijd een werkstraf van algemeen nut opleggen. Maar het is niet langer mogelijk om te ontsnappen aan zijn verantwoordelijkheid. Ons land moet een land van rechten en vrijheden zijn. Maar het moet ook een land zijn met verplichtingen. Want een samenleving kan niet functioneren als niet iedereen zijn deel van de verantwoordelijkheid opneemt. In dat verband moeten we ook mensen in illegale situatie terugsturen, en in het bijzonder, met voorrang, de mensen die in onze gevangenissen zitten. 43% van de gedetineerden in België hebben niet de Belgische nationaliteit. Je hebt zeker de nieuwe mode gezien om te doen geloven dat we extreemrechts zouden zijn omdat we dat zeggen.
Maar zijn het niet eerder de anderen die onverantwoordelijk zijn door zo'n situatie te tolereren? Deze situatie die onze medeburgers elk jaar 240 miljoen euro kost? En die vooral een rampzalig signaal uitzendt, namelijk dat België wel een land van recht is, maar een land dat je niet moet respecteren. Dus ik zeg je, ons land is een land van gastvrijheid en moet dat blijven. We moeten mensen begeleiden die hierheen zijn gekomen om te werken, om samen met ons ons land op te bouwen.
Maar we moeten streng en zonder enige toegeeflijkheid zijn ten opzichte van diegenen die hier gekomen zijn om criminele feiten te plegen. Ik wil het je zeggen: straffeloosheid is voorbij! We zullen er ook voor zorgen dat de voorwaarden voor toegang tot de Belgische nationaliteit versterkt worden. Want vandaag is het mogelijk om het integratieparcours te mislukken en toch Belg te worden. Dat heeft geen zin. Dat heeft geen zin, want Belg zijn is geen recht, het is een privilege. Het is een privilege voor elk van ons. Het is een privilege om te kunnen leven in een van de meest progressieve landen op de planeet, in een land met zo'n niveau van welvaart. En ik zeg het je, allen die ons vandaag aanvallen op onze waarden, vergis je niet. Het is omdat ze niet in staat zijn om met ons over de inhoud te debatteren. Het is omdat ze geen argumenten meer hebben.
Wanneer je geen argumenten meer hebt, val je de andere persoon aan op zijn persoon, op zijn waarden. Dat is zo gemakkelijk. Wanneer iemand je vaak tot zwijgen brengt, is het eenvoudigste om te denken dat het in het beste geval een idioot is, of in het andere geval een slecht persoon. Het is zoveel moeilijker om na te denken over de ontvangen argumenten en te proberen er andere te vinden, om ze te ontmantelen. Wat ik jullie zeg is zo waar dat de voorzitter van de Parti Socialiste zelf tijdens de feestdagen heeft aangegeven, zeker tussen twee broodbakbeurten, want jullie weten dat hij in zijn vrije tijd bakker is, hij zou dat misschien eigenlijk voltijds moeten doen. Ik heb zijn brood nooit geproefd, maar ik ken de kwaliteit van zijn beleid. Zijn brood kan alleen maar beter zijn. Hij heeft ons uitgelegd dat hij niet terug zou komen op de onbeperkte werkloosheid. Waarom betoogt hij dan?
Maar ze zullen niet terugkomen op onze hervormingen. Die hervormingen die ze brutaal, populistisch, extremistisch noemen. Ze zullen er niet op terugkomen. Waarom roepen ze dan? Ze roepen omdat de soep goed was. En ze willen weer aan de macht komen. Niet om het leven van de mensen te veranderen. Niet om de situatie van het land te verbeteren. Maar enkel om er weer bij te horen. Dus, dames en heren, en dit zal mijn laatste woord zijn: twijfel vooral niet, dit zal doorgaan. Het zal doorgaan. Het zal permanent en systematisch zijn. Het zal veel meer op de MR gericht zijn. Waarom? Dat is het beste bewijs dat wij de kracht van verandering zijn.
Natuurlijk zijn we niet de enigen in de regering. Maar soms, wanneer ik naar sociale media kijk of sommige betogers hoor, heb ik het gevoel dat ik zowel minister van immigratie als van binnenlandse zaken ben, voorzitter van de Europese Commissie, zelfs Vlaams minister, waarom niet? Want alles zou onze fout zijn. Ik ben er zeker van dat als we een beetje zoeken, we verantwoordelijk moeten zijn voor de een of andere natuurramp. Het jaar, dat moeten wij zijn. Het verbaast me trouwens dat nog niemand heeft beweerd dat het in de jaren dat we niet met 30% in de regering zaten, minder sneeuwde. Zie je? We hebben ons vergist in de datum, ik had liever 24 december gehad. Maar in alle ernst, dit zal natuurlijk doorgaan. We moeten dus stevig zijn, we moeten sterk zijn. We moeten vooral moedig zijn. Want in het leven is moed de enige mogelijke motor voor verandering. Alleen moed maakt het mogelijk om grote dingen te realiseren. Ik weet dat we soms meer rust en meer comfort zouden willen.
Ik kan jullie zeggen dat ik goed geplaatst ben om dat te zeggen. Maar nogmaals, willen we een spoor achterlaten? Willen we dat onze kinderen ons bedanken? Willen we dat? Willen we een goed artikel? Het onmogelijke artikel, het goede artikel, van de RTBF? Of willen we dat men over 10-15 jaar kan uitleggen dat België, dankzij deze hervorming, zijn situatie heeft kunnen rechttrekken, terwijl de beloning van het werk behouden bleef voor diegenen die vandaag in het belang van ons land actief zijn?
Dus ja, we zullen zeer moedig moeten zijn. We zullen vooral, vooral, nooit mogen vergeten dat het lawaai rondom ons niets meer is dan lawaai. En dat terwijl dat lawaai klinkt, er tientallen en tientallen hervormingen worden gestemd. En onze grootste voldoening in 2029 zal zijn dat we kunnen zeggen dat we onze verantwoordelijkheid hebben genomen, dat we het land rechtgetrokken hebben.
En wees niet bang voor de verkiezingen. De kiezers zullen de consequente mensen, de moedige mensen, de verantwoordelijke mensen weten te herkennen. Dus, in 2026, wees moedig, dat heb je begrepen, wees gelukkig, want daar staan we toch elke ochtend voor op. En ik hoop dat je vanavond gelukkiger zult zijn dan toen je opstond. En vooral, vooral, meer dan ooit, wees fier om liberaal te zijn! Een uitstekend 2026!
Dank aan iedereen.