Als respectievelijk lijsttrekker en 3e op de Europese lijst plaatsen Sophie Wilmès en Benoît Cassart landbouw bovenaan de MR-prioriteiten voor deze verkiezingen. Ze leggen uit waarom in de pagina's van l'Avenir, tijdens een bezoek aan een lokaal landbouwbedrijf in de provincie Luxemburg.
Voor Benoît Cassart is er een kloof tussen het beeld dat de bevolking heeft van de landbouw en de landbouw van vandaag, die al sterk geëvolueerd is. Hij hekelt de agribashing van organisaties die los staan van het terrein en van de wetenschappelijke realiteit. Hij verwijst onder meer naar de vermindering van het gebruik van antibiotica in de veeteelt en van gewasbeschermingsmiddelen. « Om het vertrouwen van de landbouwers terug te winnen, moeten we beseffen dat het in de eerste plaats zij zijn die het grondgebied beheren, met een minimum aan vrijheid ». De MR is van mening dat de milieutransitie samen met de landbouwers moet gebeuren en onze voedselautonomie moet garanderen.
Die strategische autonomie is het mantra van Sophie Wilmès. « Het is in de eerste plaats een algemene vaststelling, maar ook een persoonlijke ervaring. Tijdens de gezondheidscrisis merkten we snel dat we kwetsbaar waren. We hadden niet genoeg mondmaskers, noch fabrieken om ze te produceren. We hadden problemen op het vlak van medisch materiaal en geneesmiddelen. Door de oorlog in Ukraine werden we opnieuw verzwakt door onze afhankelijkheid van Rusland voor de bevoorrading van gas en olie. En de prijzen zijn de pan uit gerezen. We werden ook wakker geschud door de vaststelling dat een oorlog op het Europese continent nog steeds mogelijk was. We moeten dus absoluut ons lot in eigen handen nemen », zegt ze. Dat geldt natuurlijk ook op landbouwvlak.
Benoît Cassart is echter niet gekant tegen de vrijhandelsverdragen die door links zo bekritiseerd worden, maar hij stelt duidelijke grenzen: « In tegenstelling tot wat Magnette in het Waals Parlement heeft geroepen, hebben we geen enkel negatief gevolg gehad van het CETA-akkoord. En positieve gevolgen waren er zelfs vele, heb ik geleerd. Maar tegen Mercosur zeg ik duidelijk njet. Als je 100.000 ton rundvlees invoert in Europa en Wallonië, en dan nog wel de beste stukken, destabiliseer je de hele sector volledig. Elk verdrag moet dus systematisch worden geanalyseerd, met de nadruk op spiegelclausules. Het heeft geen enkele zin om bij ons te aanvaarden wat we onze producenten niet willen laten doen ».
Sophie Wilmès vult aan: « Het eerste antwoord is produceren op ons grondgebied, maar we moeten ook de bevoorradingsbronnen diversifiëren, want we moeten een open economie behouden. Precies omdat we vaststellen dat er enorm veel hindernissen zijn voor de Europese productie, heeft de Unie het groene industrieplan uitgewerkt met vier aandachtspunten. Dat is een gigantische werf waarop we volgens mij het gaspedaal moeten indrukken ».