In een interview met L’Echo afgelopen weekend, met Trends-Tendances en opnieuw woensdagochtend op La Première, herinnerde minister-president Adrien Dolimont aan een eenvoudige realiteit: Wallonië moet opnieuw ademruimte krijgen. Het herstel van het begrotingsevenwicht blijft de prioriteit van de Waalse Regering, ook al vraagt de huidige context om het traject daarnaar aan te passen.
Wallonië heeft veel kwaliteiten, enkele kleine zorgen… maar één groot probleem: de schuld. En vooral de rentelast van die schuld.
De cijfers spreken voor zich. Tussen 1989 en 2019 bereikte de Waalse schuld 23,2 miljard euro. Tussen 2019 en 2025, in slechts zes jaar, is ze bijna verdubbeld tot 41,4 miljard.
Nog verontrustender: de rentelasten stegen van 506 miljoen euro in 2019 tot 947 miljoen eind 2025. Op de Waalse actieve bevolking komt dit al neer op een jaarlijkse kost van 651 euro per werknemer. En als er niets verandert, kan deze last tegen 2029 in de buurt van 800 euro per werknemer komen.
Met andere woorden: elke rentestijging vermindert de middelen die beschikbaar zijn om publieke prioriteiten te financieren. Geld dat niet naar onderwijs gaat, niet naar infrastructuur, niet naar steun aan de economie.
Tegenover deze realiteit neemt de Waalse Regering haar verantwoordelijkheid: de financiën blijven saneren, uitgaven rationaliseren, de opeenstapeling van ondoeltreffende maatregelen stopzetten en het overheidsoptreden herfocussen op de essentiële prioriteiten.
Wanneer onze GPS een ongeval of files signaleert, passen we onze route aan. We veranderen daarom niet van bestemming. Hier blijft de bestemming het herstel van het begrotingsevenwicht.
Het doel is duidelijk: Wallonië efficiënter maken, minder uitgeven waar het niet werkt, om vervolgens koopkracht aan de burgers terug te geven. Het is ook in die logica dat de Regering een verlaging van de fiscaliteit verdedigt: als de Regio beter functioneert en efficiënter uitgeeft, moet ze een deel van de besparingen kunnen herverdelen aan de Walen, om hun koopkracht te verbeteren.
Bezuinigingen zijn geen keuze. Onze keuze is saneren om bezuinigingen te vermijden.