De dramatische toestand van de Belgische begroting is het gevolg van het uitblijven van hervormingen sinds de Zweedse regering.
Vivaldi was een regering van stilstand. Ze gaf geld uit dat er niet was.
Daarom hebben wij zo vaak moeten blokkeren.
En toch slagen analisten er niet in om verder te kijken dan politieke spanningen. Ze begrijpen de diepere oorzaken niet.
De realiteit gaat nog verder. De Belgische staatsstructuur ontspoort al meer dan 30 jaar. 30 jaar zonder echte en voldoende hervormingen van de pensioenen, van de staatsstructuur (met minder versnippering), en van de arbeidsmarkt.
Dat is wat deze regering nu probeert recht te zetten.
Maar we moeten verder gaan. En vooral moediger. Zonder compromissen.
Wat het ons ook kost. Dat is onze verantwoordelijkheid tegenover het land.
We moeten de overheidsuitgaven verminderen. Daarom kunnen we het ons niet langer veroorloven om:
- Drie keer meer justitiegebouwen te hebben dan Nederland.
- 60 stations te hebben waar minder dan 100 mensen per dag op- en afstappen.
- Bijna de helft van de langdurig zieken te hebben die dat in werkelijkheid niet zijn en zouden kunnen werken.
- Ziekenhuizen te hebben die op 100 meter van elkaar liggen.
- Speciale pensioenregelingen te behouden.
- Zoveel politici te hebben. Dat aantal moet meer dan gehalveerd worden, onder meer door het afschaffen van provincies, de Senaat en driekwart van de Brusselse structuren, en door gemeenten te fusioneren.
- Subsidies te geven voor alles en nog wat, zoals honderdduizenden euro’s voor… vakbondsopleidingen betaald door de staat.
- Een staatsstructuur te hebben die zo omvangrijk is. We moeten centraliseren, verminderen en stoppen met de versnippering van macht. Die versnippering is een belangrijke oorzaak van onze inefficiëntie en onze schuld, met gewesten die te veel nutteloze beleidsdomeinen financieren.
- Vakbonden die werkloosheidsuitkeringen betalen en ziekenfondsen die gezondheidszorg beheren met overheidsgeld, zonder aandacht voor schaalvoordelen of transparantie.
- Een overheidsapparaat te hebben dat vier keer groter is dan in de jaren 60.
- Zoveel studierichtingen in het verplicht onderwijs én zoveel erkenningen in het hoger onderwijs.
- … en nog veel meer.
Dit staat niet haaks op gerichte en tijdelijke energiesteun, zoals een verlaging van de brandstoftaks voor werkenden.
Integendeel: lagere belastingen zijn de sleutel tot de tweede pijler van ons begrotingsherstel: opnieuw aanknopen met GROEI!
We moeten onze industrie herlanceren. Minder regels. Lagere belastingen. Minder administratieve lasten.
We moeten de economie opnieuw waarderen en het recht om welvaart te creëren herstellen.
We moeten af van die absurde ideeën van ‘degrowth’ (economische inkrimping) die ons allemaal armer maken.
Dit bericht op sociale media zal me opnieuw karikaturen en beledigingen opleveren.
Toch is dit de enige weg om ons land te redden en de toekomst van volgende generaties veilig te stellen.
Vandaag start elk geboren kind met een schuld van 60.000 euro om onze manier van leven af te betalen.
Het is alsof we in een restaurant het duurste van de kaart bestellen en onze kinderen bellen om de rekening te komen betalen.
En nee, de oplossing ligt niet in meer belastingen. Zeker niet om structuren te financieren waarvan de efficiëntie nooit in vraag wordt gesteld.
Fiscale rechtvaardigheid is natuurlijk essentieel. Maar voor links betekent dat altijd: méér belastingen. Dat kunnen wij niet aanvaarden.
We leven in een wereldwijde concurrentie. Die dwingt ons om eindelijk efficiënt te worden.
U zult zeggen dat MR al enkele maanden in alle regeringen zit.
Net daarom deze oproep.
Ik roep mijn meerderheidspartners en collega’s in de parlementen op: stop met electorale berekeningen en ideologische blokkeringen.
De toekomst van het land ligt in onze handen.
Het is aan ons om te beslissen: willen we kleine politici zijn, of mensen die herinnerd worden om hun moed?
Het is meer dan tijd.