Deze zondag 1 september heeft de voorzitter van de MR in Ciney officieel de gemeentecampagne gelanceerd met een inspirerende toespraak die al onze leden en sympathisanten heeft samengebracht en gemotiveerd. In zijn toespraak benadrukte hij het belang van ons lokaal engagement en de noodzaak om onze waarden van vrijheid, verantwoordelijkheid en innovatie te verdedigen voor het welzijn van alle burgers.
We zijn er trots op aan te kondigen dat ons programma unaniem is goedgekeurd, wat getuigt van de eenheid en de vastberadenheid van ons team om de uitdagingen die voor ons liggen aan te gaan. Dit ambitieuze en realistische programma, opgebouwd rond concrete voorstellen, weerspiegelt onze wil om te werken voor dynamische gemeenten en steden die naar de toekomst zijn gericht.
Bekijk de volledige toespraak van de voorzitter:
Hartelijk dank, dank u voor uw talrijke aanwezigheid op dit eerste grote congres sinds onze overwinning van afgelopen juni.
We hebben elkaar ook ontmoet op een participatiecongres waar u ook zeer talrijk aanwezig was.
Bij die gelegenheid hebben we de eerste regeringen van het land opgericht, want de Waalse Regering en die van de Federatie Wallonië-Brussel zijn al aan de slag.
U heeft Adrien Dolimont, de jongste minister-president in de geschiedenis van Wallonië, kunnen horen om u een koers te schetsen die door de verschillende ministers van deze regering al is uitgevoerd. Ik kom daar later in de toespraak op terug.
Maar u weet het, nauwelijks is een campagne voorbij, staat er een andere voor de deur.
En het wordt een sprint.
Er blijft anderhalve maand over voor de gemeenteraadsverkiezingen.
Deze gemeenteraadsverkiezingen kan men op twee manieren bekijken.
Ofwel bekijkt u ze vanuit uw gemeente, met uw lokale realiteit.
En het is waar dat dit een van de dimensies van de gemeentecampagne is. Maar dit jaar hebben de gemeenteraadsverkiezingen ook een heel andere rol. Het is de rol van het waarborgen van coherentie.
Coherentie tussen de wil tot verandering en de hervormingen die we in Wallonië en Brussel zullen doorvoeren.
En de capaciteit dat deze hervormingen kunnen doordringen tot op het terrein, dat deze hervormingen in het dagelijkse leven ervaren kunnen worden.
Want ja, ons land is zo opgebouwd dat alle bevoegdheden die op het niveau van de hogere overheid geregeld worden, een toepassing vinden in de gemeenten.
Daarom staan onze gemeentelijke mandatarissen centraal in deze partij.
Zij zijn het die op het terrein ons beleid uitleggen, uitvoeren en soms ook bijsturen volgens bepaalde lokale realiteiten.
Daarom, als we mensen die vandaag inactief zijn opnieuw aan het werk willen zetten en hun vrijheid en waardigheid willen teruggeven, zullen we moeten kunnen rekenen op beter gestructureerde OCMW's dan in behoorlijk wat socialistische gemeenten.
We zullen moeten kunnen rekenen op politiezones om de veiligheid van iedereen te waarborgen, maar vooral ook op een gemeentelijke overheid die administratieve sancties toepast en de wet in al haar toepassingen doet naleven.
Als we willen dat de administratieve vereenvoudiging niet enkel het resultaat is van een paar decreten,
maar ook dagelijks ervaren wordt door onze medeburgers, moeten de gemeentelijke administraties op zaterdag open zijn.
Ze moeten hun openingstijden aanpassen aan de mensen die werken.
Als we willen dat onze grote principes van verandering en goed bestuur, van budgettair beheer, toegepast kunnen worden,
moeten we absoluut de financiële blokken oplossen die vandaag de grote steden van Wallonië en vrij veel Brusselse gemeenten vormen.
U begrijpt het, dames en heren, ik heb het u gezegd, een verkiezingsoverwinning is geen geschenk, het is een verantwoordelijkheid.
Maar als we volledig over de middelen voor deze verantwoordelijkheid willen beschikken, moeten we het werk afmaken.
En het werk afmaken betekent de controle overnemen in de grote steden, deel uitmaken van de colleges overal waar we er nog niet zijn, ervoor zorgen dat de Mouvement Réformateur de partij blijft met de meeste lokale mandatarissen, want we hebben vandaag burgemeesters.
het betekent ervoor zorgen dat de Mouvement Réformateur bij de gemeenteraadsverkiezingen concreet bewijst dat het een grote volksbeweging is!
Daarom hebben we, naast het werk dat u in uw gemeenten verricht om programma's uit te rollen die het best inspelen op de zorgen van onze medeburgers, een algemeen programma aangenomen.
Datgene wat juist de link maakt tussen het federale, het regionale niveau en uw steden en gemeenten.
Vandaag, deze ochtend, valt mij de verantwoordelijkheid toe om dit programma te laten goedkeuren.
Het is het resultaat van talloze uren werk door onze medewerkers, door lokale mandatarissen.
Enkele weken geleden had u nog de gelegenheid om de tekst te amenderen en vanochtend, via de verschillende workshops, om de grote lijnen en oriëntaties van dit programma te horen, dat, als het in drie punten moest worden samengevat, zou uitgaan van de activering van niet-actieven,
de garantie van veiligheid, die fundamenteel is om een harmonieus samenleven te waarborgen, en ook goed bestuur.
Voorbij is de politiek van vriendjes, voorbij de politiek van kleine gunsten.
We gaan objectiveren, we gaan beheren, we gaan eindelijk zorg dragen voor uw geld, dat wil zeggen de openbare financiën.
Zoals ik heb aangekondigd, gaan we nu stemmen. U heeft kleine vlaggetjes ontvangen.
Op de vraag die ik u ga stellen, als u akkoord gaat, steekt u die op.
Als u niet akkoord gaat, doet u niets.
Wie is tegen? Ik heb duidelijk gezegd: wie is tegen?
Men moet altijd het moeilijkste eerst doen. De rest is altijd aangenamer.
Wie is tegen het algemene gemeentelijke programma van de Mouvement Réformateur?
Nul tegenstemmen.
Wie onthoudt zich? Geen onthoudingen.
Wie stemt voor het algemene gemeentelijke programma van de Mouvement Réformateur?
Ik heb het genoegen, dames en heren, u zeer officieel aan te kondigen dat we in gemeentecampagne zijn!
Dank u, dank u voor uw vertrouwen in het werk, ik zei het al, van onze medewerkers, van onze verkozenen.
En nu, aan het werk, om het werk af te maken, zoals ik heb aangegeven, want u heeft het gezien, met het einde van de zomer komt niet de herfst, maar het seizoen van leugens en karikaturen.
Ik heb de afgelopen dagen kunnen zien dat links terugkeert in de media, om ons allerlei zaken uit te leggen.
Bijvoorbeeld de kwestie van de tram van Luik. De Waalse Regering zou een regering zijn die tegen de grote steden is.
Erger nog, zou een anti-Luik-regering zijn.
Welke regering?
Tenzij men de vorige regeringen dom genoeg vindt om Luik en Charleroi, de twee grote metropolen van Wallonië, te negeren. En dat zegt u een Bergenaar.
Vandaag zal de herontplooiing van Wallonië via de herontplooiing van Luik en Charleroi lopen.
Daar bestaat geen twijfel over.
Maar het is juist omdat wij Luik liefhebben, omdat wij diep van Luik en Wallonië houden,
dat we een einde hebben gemaakt aan deze uitbreidingen. Wist u, dames en heren, dat elke kilometer van deze uitbreidingen u 70 miljoen euro zou hebben gekost? 70 miljoen euro per kilometer.
Is er nog een beetje rede?
Is er nog een beetje rationaliteit?
In een zin die duidelijk beroemd is geworden, en ik hoop geen dichter geschokt te hebben, want die waardeer ik enorm, want voor de genoegens van het leven is het beter om bij een dichter te zijn dan bij een ingenieur.
Nu heb ik alle anderen tegen me in het harnas gejaagd.
Maar toen ik zei dat we zouden beheren als ingenieurs, dat is het voorbeeld.
Wat heeft de regering van Adrien Dolimont gedaan?
De regering is eerst naar de regulerende instantie voor vervoer gegaan, de AOT, die door de vorige regering niet was geraadpleegd.
We hebben dus een instantie die advies moet geven over het beste mobiliteitsbeleid voor Wallonië.
Deze instantie kende men niet onder de vorige regering, waar de bevoegdheid werd beheerd door de ecologisten.
We hebben een budgettaire analyse gemaakt.
Want ja, politieke verantwoordelijkheid betekent niet altijd ja zeggen.
De echte politieke verantwoordelijkheid is in staat zijn om nee te zeggen en uit te leggen waarom.
We hebben een analyse van de ruimtelijke ontwikkeling gemaakt.
We hebben onderzocht met welke vervoermiddelen het meest efficiënt zou zijn om zoveel mogelijk mensen 's ochtends naar hun werk te brengen.
En na deze analyse? Het bleek dat een bussysteem veel efficiënter was.
Daarmee geconfronteerd, hadden we een alternatief.
Ofwel deden we politiek zoals vroeger.
Dat is aangekondigd, u heeft geen idee.
Dat is gezegd.
En dan, we wachten er al zo lang op.
Of ofwel de verantwoordelijkheid nemen, uitleggen, aanvaarden dat niet iedereen tevreden zal zijn, maar eindelijk politiek bedrijven, dat wil zeggen denken aan het algemeen belang.
Want ik zal u zeggen, dames en heren, de uitbreiding van de tram van Luik, dat is zoals het station van Bergen.
Dit zijn geen mobiliteitsprojecten, vergis u niet.
Het is in feite een beleid gevoerd door de Parti Socialiste, dat de kassen van deze steden heeft leeggemaakt, om subsidies te gaan zoeken bij andere machtsniveaus, om de burgers te kunnen zeggen: „Kijk, er gebeurt iets“.
Dat is niet onze opvatting van de zaken.
Onze opvatting van de zaken is dat de politieke middelen die worden ingezet, echt de mensen ten goede moeten komen.
Dat het niet normaal is dat openbare werken, zoals het station van Bergen, blijven overschrijden met miljoenen euro's, zonder dat er ooit iemand verantwoordelijk voor is.
Want liberaal zijn betekent de garantie zijn van goed beheer en transparantie.
Vandaag, als een kassierster aan het einde van de dag een tekort van enkele euro's in haar kassa heeft, riskeert ze ontslagen te worden.
In ons land kan men, wanneer men de hoogste politieke of bestuurlijke functies bekleedt, miljoenen laten weglopen zonder dat iemand u ter verantwoording roept.
Dat is onaanvaardbaar.
Daarom zullen we, samen met Benoît Piedboeuf, fractieleider in het federale parlement, de opening van een onderzoekscommissie vragen.
Want dat is ook liberaal beheer. Het is een beheer waarbij iedereen zijn verantwoordelijkheid opneemt.
Dus, in het seizoen van de leugens,
kregen we ook te maken met bepaalde onderwijsvakbonden.
Stel u voor.
We zouden het onderwijs precariseren.
Ik zal u het traject van Aude uitleggen, een leerkracht die ik ken.
Aude wacht al 15 jaar op een benoeming. 15 jaar!
Al 15 jaar kan ze geen huis kopen.
Geen enkele bank zal iemand vertrouwen die contracten van maanden of, in het beste geval, een jaar heeft.
Al 15 jaar hoopt ze op de Heilige Graal, gaat ze politici opzoeken.
Ik zal niet zeggen in welk type onderwijs ze werkt, maar laten we zeggen dat het beheerd wordt door een politieke macht.
Wie zal deze maand de benoemingen openen?
Het is trouwens echt jammer dat we maar om de 6 jaar stemmen, want als ik zie hoeveel werken we in Bergen doen, hoeveel benoemingen en veiligheidsbeslissingen we nemen, denk ik dat we toch elk jaar zouden moeten stemmen.
Meer serieus, wat we aan de leerkrachten willen bieden,
is zekerheid.
En zekerheid betekent hun zeggen dat ze vanaf de eerste werkdag een contract van onbepaalde duur krijgen.
Ze zullen genieten van werkzekerheid.
Ze zullen zich geen zorgen meer moeten maken over de toekomst.
en zullen simpelweg, van de politieke macht, het respect krijgen, en ik kom hier later op terug, het minimum respect dat we verschuldigd zijn aan de mannen en vrouwen die werken voor de toekomstige generaties.
Zoals ik al zei, aan de hand van deze twee voorbeelden,
gaan we niet de soberheid terugbrengen, maar simpelweg het beheer, het echte.
Voorbij is de politiek van het wafelijzer.
Ik geef subsidie aan Charleroi, dus moet ik het ook geven aan Luik. Vergeet Bergen niet.
Ik geef het aan de MR, dus moet ik het ook geven aan Ecolo en de PS.
Dat is voorbij.
We hebben het geld niet.
Dat is geen waardige manier van werken.
Ik hoor vandaag de kritiek van de Parti Socialiste.
Ik zou hen graag een boodschap willen meegeven.
Ik zou hen willen oproepen tot bescheidenheid.
De bescheidenheid om te erkennen dat de taak die voor ons ligt enorm is, want we moeten de stallen uitmesten die zij ons hebben achtergelaten.
Erkennen dat we vandaag een grote verantwoordelijkheid hebben
Het gaat erom onze medeburgers weer vertrouwen te geven in het feit dat politiek wel echt iets kan veranderen.
En vooral, een begrip herstellen dat de laatste 40 jaar zo misbruikt en vergeten is: het begrip respect.
We gaan respect teruggeven aan de burgers, aan de belastingbetalers, door de belastingen te verlagen.
We gaan respect teruggeven door werk beter te verlonen dan inactiviteit.
We gaan respect teruggeven aan de leerkrachten door, zoals Valéry Glatini heeft aangegeven, het gezag van de schooldirecties ten aanzien van de leerkrachten te herbevestigen.
We gaan respect teruggeven aan de landbouwers, want samen met Anne-Catherine gaan we strijden tegen nutteloze wetgeving, tegen administratieve rompslomp, en gaan we ervoor zorgen dat het gezond verstand weer zijn plaats krijgt.
We gaan ook respect teruggeven aan de burgers,
door ervoor te zorgen dat zij zich niet meer moeten aanpassen aan de administratie, maar dat de administratie zich aanpast aan hen.
We gaan ervoor zorgen dat de openbare dienst, samen met Jacqueline, opnieuw een dienst aan het publiek wordt.
We gaan ervoor zorgen, samen met Cécile, samen met Adrien,
Samen met al onze ploegen gaan we ervoor zorgen dat respect wordt teruggegeven aan de economische ontwikkeling.
En ja, dames en heren, we gaan strijden tegen bepaalde vormen van conservatisme.
We gaan beslissingen nemen die men de laatste 40 jaar nooit heeft durven nemen.
En we gaan dat doen om één enkele, goede reden.
Het is omdat we van Wallonië houden.
Het is omdat we over enkele weken in staat zullen zijn om dit in Brussel te doen.
Want we houden van onze hoofdstadregio.
En vooral, omdat de Mouvement Réformateur zich niet bezighoudt met de volgende verkiezingen, maar vandaag een engagement aangaat ten aanzien van de komende generaties.
Om dit te realiseren, zullen we partners nodig hebben.
Naast onze regeringspartner, Les Engagés met Maxime Prévost aan het hoofd, zullen we moeten samenwerken met alle actoren van de samenleving: bedrijfsleiders, werknemers, administraties, maar ook de vakbonden.
En vandaag zou ik mij tot hen willen richten.
De keuze die zich vandaag aandient voor de vakbonden, en in het bijzonder voor de vakbonden die zich op het socialisme beroepen,
is heel eenvoudig.
Of ze besluiten de derde verkiezingsronde te spelen.
In dienst staan van een PS met een rampzalige balans, zonder idee voor de toekomst, en klaarblijkelijk met leugens als politiek programma.
Of de vakbonden waarin ik, als liberaal, veel geloof stel.
Want ik denk dat we in een liberale samenleving collectieve mobilisatie nodig hebben.
We hebben tegenmacht nodig.
We hebben die kracht nodig die de samenleving vooruit kan helpen.
En daarom zou ik dit vandaag willen zeggen aan alle vakbondsmensen.
Ik heb enorm veel respect voor dat engagement.
Ik denk zelfs dat ik in een ander leven één van hen had kunnen zijn.
Net als zij, verafschuw ik onrecht.
Maar de grootste onrechtvaardigheid zou zijn onze burgers niet te dienen, maar wel een politieke partij.
Vandaag hebben deze vakbonden dus een eenvoudige keuze, vooral bijvoorbeeld in het onderwijs, op het niveau van de werkgelegenheid, op het niveau van de administraties.
Zijn jullie vandaag bereid om de moderniteit te omarmen?
Zijn jullie bereid om de hervormingen door te voeren die jullie referentiepartijen nooit hebben durven doorvoeren?
Of willen jullie in de negentiende eeuw blijven?
Vandaag steek ik de hand uit naar de sociale partners en zeg ik hen één ding.
We zullen raadplegen, we zullen respecteren, we vragen jullie om constructief te zijn, maar uiteindelijk moet ook de politieke macht gehoord kunnen worden, moet ze gerespecteerd kunnen worden,
En iedereen moet het mandaat respecteren dat de kiezer afgelopen juni heeft gegeven.
Nu, onder de actoren waarmee we zullen moeten samenwerken, zijn er, zoals ik al aan het begin zei, de steden en gemeenten.
En ik zou vandaag de voorzitter van de Parti Socialiste willen groeten, die enkele dagen geleden een uitstekend interview gaf.
Hij zei: „Charleroi kan geen halftijdse burgemeester hebben“.
Ik zeg hem: „Maar Paul, waarom ben jij dan twaalf jaar lang een kwarttijdse burgemeester geweest?
Het resultaat van dit gebrek aan betrokkenheid in de steden en gemeenten is vandaag duidelijk te zien in een statistiek.
Want velen zeggen mij, maar Georges Louis, je bekritiseert links te veel, dat zijn karikaturen van populisme.
Nu heb ik jullie al gezegd dat we zouden besturen zoals ingenieurs.
En dus, een ingenieur of een arts probeert, wanneer hij een probleem heeft, de vaststelling te objectiveren.
Ik ben de statistieken gaan opzoeken.
De statistieken, bijvoorbeeld op de website van het IWEPS, het statistisch instituut van Wallonië.
Ik ben gaan kijken bij de FOD Economie.
Ik ben de rapporten van de federale politie gaan bekijken.
Als je al deze objectieve rapporten samen bekijkt, zie je iets behoorlijk dramatisch.
Het is dat alle grote steden van Wallonië die door de Parti Socialiste worden geleid, deel uitmaken van de top, waar je, soms als je geluk hebt...
Van de top 10 van gemeenten waar het minst wordt gewerkt, gemeenten met de hoogste criminaliteitscijfers, gemeenten met de meest dramatische begrotingsniveaus.
Stel je voor dat ik kom uit een stad waar de schuld tijdens deze legislatuur met 214% is gestegen, en waar de rentelasten met 290% zijn gestegen.
We geven elk jaar bijna 10% van ons gemeentebudget uit aan het terugbetalen van schuldrente.
Dat is objectiviteit.
Ik ben er dus, dames en heren, oprecht spijtig over, maar vandaag, met het risico streng over te komen, wanneer ik deze statistieken lees, denk ik twee dingen.
Het eerste is dat, blijkbaar, stemmen op de PS je arm maakt.
En het tweede, dames en heren, is dat het hoog tijd wordt dat de liberalen de controle over de grote steden van Wallonië en Brussel terugnemen!
Ik heb over de grote steden gesproken omdat dit vanzelfsprekend een belangrijk doel van de Mouvement Réformateur zal zijn.
Maar we mogen niet vergeten dat we vandaag ook de partij van het platteland zijn.
Dat we de partij zijn met het meeste aantal burgemeesters in Franstalig België, 104.
En dat we de plicht hebben om onze lokale verankering verder te versterken.
En wat ik vaststel, is dat overal waar de burgemeester liberaal is, hij herverkozen wordt en zijn score steeds verder stijgt.
Er wordt ons vaak gezegd dat de bomen niet tot de hemel groeien.
Dat hangt ervan af.
Ik zie dat in sommige gemeenten, we hebben het gezien in Nus, bijvoorbeeld, ik kan die van Jurbise aanhalen, er zijn er nog veel meer, ik kan de 104 niet allemaal noemen.
Welnu, van verkiezing tot verkiezing gaat het vooruit.
En weet je waarom het vooruitgaat?
Omdat het liberale recept is: concrete beleidsmaatregelen voeren, ten dienste van de vrouwen en mannen die werken, met langere opvanguren in de scholen, met administraties die 's avonds en in het weekend langer open zijn, met een politie die de veiligheid van iedereen garandeert.
Ik wilde onze verkozenen en onze kandidaten in de plattelandsgemeenten zeggen
dat zij de basis van de Mouvement Réformateur zijn.
De kracht van een partij voor de toekomst wordt bepaald door haar basis.
Die basis, dat is wat we hebben in de lokale afdelingen.
Die basis, dat zijn de militanten.
Die basis, dat zijn onze gemeenteraadsleden.
Die basis, dat zijn jullie, vandaag.
Als jullie dus willen dat de Mouvement Réformateur de eerste Franstalige politieke kracht blijft, als jullie ook in jullie gemeenten willen bereiken dat we stoppen met het versnipperen van subsidies, om weer gemeentelijke autonomie te krijgen, dan is dat de reden waarom we de financieringswijzen van de gemeenten in Wallonië zullen herzien.
Als jullie een einde willen maken aan die projectoproepen om je medeburgers te bewijzen dat we stoppen met het aanleggen van 500 meter fietspad midden in een veld, maar dat we hun geld eindelijk gaan gebruiken voor hun échte behoeften, met concrete efficiëntie, dames en heren, wees dan meer dan ooit vastberaden om de campagne te voeren!
Ik zal niet te lang zijn, maar ik zou, voordat we afsluiten, het willen hebben over een ander machtsniveau.
Dat zijn de provincies.
Ik heb veel gesproken over de gemeenten, we hebben veel gesproken over de steden en gemeenten.
Maar ik zou het willen hebben over de provincies.
We hebben in het regionaal beleidsakkoord besloten dat dit de laatste provinciale verkiezingen zouden zijn.
Daarom zijn deze verkiezingen uiterst belangrijk en beslissend.
Want onze wil is om het volume aan politiek personeel te verminderen, maar zeker niet om de dienstverlening aan te tasten.
De vrouwen en mannen die op de provinciale lijsten zullen staan, zullen een uiterst belangrijke, historische taak hebben.
Zij zullen moeten...
Het personeel begeleiden, de dienstverlening behouden, een einde maken aan de verspilling, terugkeren naar principes van goed beheer.
Zij zullen echte managers moeten zijn.
Zij zullen managers moeten zijn die in zes jaar het instrument volledig transformeren, zodat alle publieke middelen volledig ten dienste staan van onze medeburgers.
Maar ik zou mij ook willen richten tot de ambtenaren
aan de provinciale ambtenaren natuurlijk, maar ook aan de gemeentelijke ambtenaren, de regionale ambtenaren, de ambtenaren van de Federatie Wallonië-Brussel en het federale niveau.
Ik wil hen zeggen dat, ook al proberen sommige van hun vakbonden hen op te hitsen, zij niet bang moeten zijn.
We hebben diep respect voor de openbare dienst.
Want wij, liberalen, weten dat de Staat zich niet met alles moet bezighouden,
maar zich behoorlijk moet bezighouden met de zaken die het moet regelen, om de vrijheid van iedereen te garanderen, de vrijheid om te ondernemen, om de vrijheid om zich te verplaatsen te garanderen, om de vrouwen en mannen van ons land werkelijk gelijke kansen te bieden.
We hebben een sterke en efficiënte staatsstructuur nodig.
Ik zou de provinciale ambtenaren dus willen zeggen dat ze niets te vrezen hebben voor hun werk.
Integendeel, de vrijgemaakte middelen zijn bedoeld om de dienstverlening aan de bevolking te versterken.
En ik zou alle andere ambtenaren, op alle andere machtsniveaus, willen zeggen dat we hen zien als partners, dat we de omvang van de ministeriële kabinetten willen verkleinen omdat we veel sneller en veel directer met de openbare dienst willen samenwerken.
En ten slotte zou ik hen nog één ding willen zeggen: dank je wel.
Want in ons land zijn er nog veel hervormingen te doorvoeren.
Er is een slecht openbaar bestuur dat wijdverspreid is.
Maar we kunnen ook rekenen op openbare diensten van kwaliteit.
We kunnen ook rekenen op duizenden vrouwen en mannen die elke dag diensten verlenen aan onze bevolking en ervoor zorgen dat België vandaag toch één van de beste landen in de wereld is om te leven.
Dank je wel aan de vrouwen en mannen van de openbare dienst!
Het is erg warm, de berbertenten wachten buiten op jullie, maar ik vermoed dat het vooral de drankjes onder de tenten zijn waar jullie op wachten.
Maar ik zou jullie nog één laatste ding willen zeggen.
Wat we vandaag beleven, we zullen er alles aan doen om dit opnieuw te beleven en om er een gewoonte van te maken.
Maar op dit moment is wat we beleven uitzonderlijk.
we hebben een immens venster van kansen dat zich voor ons opent.
Namelijk om eindelijk de hervormingen door te voeren die we al 40 jaar verdedigen.
Dit venster van kansen werd geopend door het resultaat van de verkiezingen van 9 juni.
Vandaag is het aan onze 6.000 gemeentelijke kandidaten om ervoor te zorgen dat dit venster helemaal open gaat.
Want vandaag, dames en heren, waag ik het jullie te zeggen
dat we meer zijn dan een politieke partij.
We moeten meer zijn dan een politieke partij.
We moeten de belichaming zijn van verandering.
We moeten de belichaming zijn van de voorspoed van Brussel, Wallonië en het land.
We moeten de belichaming zijn van vrijheid, gelijke kansen en welzijn voor onze medeburgers.
Welnu, dames en heren, ik denk dat we genoeg gesproken hebben.
Ons blijven nog anderhalve maand om ervoor te zorgen dat de komende vijf tot zes jaar die zullen zijn die de opkomst zien van een liberaal project voor Franstalig België, die de opkomst zien van een herstel voor onze regio's, die de opkomst zien
van een andere toekomst voor de vrouwen en mannen die er wonen.
Dames en heren, ik weet dat jullie in juni al enorm veel hebben gegeven, maar ik weet ook dat overwinning aanzet tot actie, dat jullie opnieuw willen proeven van wat jullie op 9 juni hebben gevoeld.
Als jullie datzelfde nectar opnieuw willen drinken, en drink wat je maar wilt...
Op 13 oktober is er nog maar één oplossing.
Het terrein op gaan.
Handen schudden.
Het project uitleggen.
Zich niet laten intimideren door leugens.
Ik weet dat het op het terrein zwaar is, dat de agressiviteit bij sommigen nog is toegenomen.
Laat je niet imponeren.
Vandaag hebben de Waalse en de Brusselse vrouwen en mannen laten zien dat ze verandering willen.
Die verandering, die gaan we belichamen.
Deze verandering, om volledig en totaal te zijn, vereist dat je geen enkele seconde stopt tot komende oktober.
Wees fier om liberaal te zijn.
Wees ervan overtuigd dat met de Mouvement Réformateur de toekomst opklaart voor onze gemeenten, onze steden, Wallonië, Brussel en België.