Dinsdag 8 september, in de commissie Gelijke Kansen van het Parlement van de Federatie Wallonië-Brussel, heeft MR-parlementslid Clémentine Barzin minister Yves Coppieters ondervraagd over de reactie van Unia in de zaak Sophie Straat. De zangeres had tijdens het festival van Gent voor polemiek gezorgd door blanke mannen aan te manen om achteraan het publiek te gaan staan, een fragment dat leidde tot honderden meldingen bij de instelling. Het liberale parlementslid heeft de minister uitgenodigd om bij Unia antwoorden te vragen over de uitsluitingsfenomenen die verbonden zijn aan het wokisme.
“Alle blanke mannen, naar achteren! Dit is het moment van de meisjes, de queerpersonen en de gekleurde mensen. Geen tijd voor nuance: we zijn al veel te laat, al lang, te laat voor nuance. Alle blanke mannen naar achteren, blanke mannen naar achteren!”, had zangeres Sophie Straat uitgeroepen tijdens een concert in Gent.
Deze uitspraken hebben hevige reacties uitgelokt bij het publiek en veel mensen hebben deze verklaringen als kwetsend, stigmatiserend of polariserend ervaren. De artieste was hier blijkbaar niet aan haar proefstuk toe, aangezien een soortgelijke oproep al had plaatsgevonden tijdens een concert in Nederland.
Van zijn kant werd Unia, het Interfederaal Gelijkekansencentrum en centrum voor de strijd tegen racisme en discriminatie, overspoeld met zo’n honderd meldingen in deze zaak. De co-directie oordeelde in een persbericht dat er « onvoldoende aanwijzingen » waren « om te besluiten tot een schending van de antidiscriminatiewetgeving of tot strafbare haatzaaiing ».
Deze argumentatie heeft MR-parlementslid Clémentine Barzin aan het denken gezet, die minister Yves Coppieters om zijn analyse van het advies van Unia heeft gevraagd, en zich afvroeg welk signaal dit soort fragment uitzendt, wetende dat de Federatie Wallonië-Brussel zich inzet voor burgerschapseducatie, herinneringswerk en de preventie van alle vormen van discriminatie.
In zijn antwoord benadrukte de gemeenschapsminister van Gelijke Kansen de onafhankelijkheid van Unia, alsook het belang van nuance, ook in de vorming van jongeren.
Hoewel ze dit beaamde, heeft het liberale parlementslid de minister niettemin uitgenodigd om verder te gaan en van het gelijkekansencentrum een reflectie te vragen over het wokisme en de uitsluitingen die het kan veroorzaken.
“De organisatie van de publieke en culturele ruimte volgens criteria van huidskleur, zoals het bevel aan een deel van het publiek om zich achteraan in een zaal te plaatsen op basis van hun uiterlijk, is geen geïsoleerd incident. Het is de concrete uiting van een dogmatische denkstroming die beweert discriminatie te bestrijden door ze opnieuw uit te vinden. Dat noemen we tegenwoordig wokisme”, verklaarde Clémentine Barzin in de commissie Gelijke Kansen.
“Hoe hebben de zogenaamd blanke jongeren zich gevoeld die werden afgewezen om wat ze zijn en helemaal niet om hun individuele daden? Hebben ze zich niet gestigmatiseerd, vernederd gevoeld? Hoe zou Unia hebben gereageerd als de zangeres, omgekeerd, jonge vrouwen van kleur had geviseerd? Welke intentie de artieste ook voor ogen had, of het nu ging om het aan de kaak stellen van voorbije onrechtvaardigheden of om het creëren van zogenaamd “veilige” ruimtes, racisme blijft racisme, ook al doet het zich voor om “goede redenen”. Door te aanvaarden dat een publiek wordt gesorteerd op basis van raciale criteria, legitimeert men een historisch uitsluitingsinstrument en ondermijnt men de fundamentele universalistische verworvenheden van gelijkheid voor de wet.”
Voor Clémentine Barzin kan Unia hier niet over zwijgen. “Het wokisme heeft zijn eigen geschiedenis en kenmerken, maar vandaag, nu het uitsluitingen veroorzaakt, is het belangrijk dat Unia zich ermee bezighoudt, het is ook een kwestie van sociale cohesie”, besluit het parlementslid.