“De tegenstelling in ons land is er een tussen links en rechts, niet tussen Vlaanderen en Wallonië”, herhaalde Georges-Louis Bouchez deze week in een hoffelijk debat met N-VA-kamerlid Theo Francken. “Ik zou hier eigenlijk tegenover PS en Ecolo moeten zitten”, opende het stemmenkanon uit Lubbeek voor de politiek geïnteresseerde leden van zakenclubs Build en The Merode in Brussel. “Het zijn de linkse partijen die de sociaaleconomische hervormingen blokkeren die nodig zijn voor ons land, Vlaanderen, Wallonië en Brussel”, is de gezamenlijke conclusie.
Het is geen geheim dat Bouchez en Francken het goed met elkaar kunnen vinden, zowel op persoonlijk als politiek vlak. Ze hebben allebei een duidelijke centrumrechtse visie, communiceren helder en openlijk en ze spreken de taal van het volk. Het was dus moeilijk om naar grote verschillen te zoeken, al blijft N-VA een Vlaams-nationalistische partij die maximale bevoegdheden voor Vlaanderen wil door doorgedreven te regionaliseren. GLB zit met de MR in de federale regering, Francken met N-VA in de oppositie, waardoor die laatste het beleid van de Vivaldi-regering zwaar onder vuur kon nemen. Bouchez counterde dat door de liberale verwezenlijkingen in de verf te zetten. Een stevig duel.
Op sociaaleconomisch vlak zijn de twee het over de meeste prioriteiten eens. Meer mensen aan het werk, in de eerste plaats in Wallonië en Brussel. Met een werkzaamheidsgraad van 80%, zoals in Nederland en Duitsland. Een groter financieel verschil tussen werken en niet werken. Wie werkt, moet dus altijd meer krijgen. Lagere belastingen ook, voor werkende mensen en bedrijven. En vooral, minder overheidsuitgaven en een veel efficiënter beheer van de staatsfinanciën. Alleen zo kan ons oplopend begrotingstekort naar beneden. Ter herinnering: ons overheidsbeslag bedraagt 55% van het bbp. In Nederland is dat maar 45%.
“De volgende regering zal ook een strikt begrotingsbeleid moeten voeren. Overheidsfinanciën zijn zoals het klimaat. We mogen onze kinderen en kleinkinderen niet met de problemen opzadelen”, zei Bouchez. Francken ging akkoord en gaf aan dat zijn partij na de verkiezingen haar verantwoordelijkheid zal nemen door opnieuw aan de tafel te gaan zitten om akkoorden proberen te sluiten. “Maar zonder naief te zijn”, sprak hij klare taal. Waarmee hij de indruk wekte dat N-VA al haar eisen op de tafel zal leggen zonder zich te laten opsluiten in ellenlange onderhandelingen.
“C’est noté. Het is genoteerd.”
De MR-voorzitter herhaalde zijn aanbod voor financiële responsabilisering van de gewesten. “De deelstaten moeten volledig financieel verantwoordelijk worden voor de bevoegdheden die ze al hebben. Vandaag betaalt de federale overheid de werkloosheidsuitkeringen, terwijl de activering van werklozen een bevoegdheid van de gewesten is. De Waalse PS-minister van Werk heeft er dus geen enkel belang bij om mensen aan het werk te zetten. Omdat het de federale regering is die financieel moet opdraaien voor de veel te lage werkzaamheidsgraad van 65%, zowel in Wallonië als in Brussel. Wie betaalt, beslist. En wie beslist, wordt verantwoordelijk voor zijn centen.”
“C’est noté, het is genoteerd”, kreeg Francken met een fijne grijns de zaal aan het lachen.
Het wordt dus afwachten of MR, PS en N-VA na 9 juni de knoop zullen kunnen ontwarren die in 2020 vastzat door een onmogelijke combinatie van institutionele en sociaaleconomische eisen. De Mouvement Réformateur wil zich alvast concentreren op de broodnodige sociaaleconomische hervormingen. Avec le MR, c’est clair.