10 jaar.
Op 22 maart 2016 verscheurden bommen de stilte van een dinsdagochtend in Brussel. In het metrostation Maalbeek. In de vertrekhal van Zaventem. In enkele seconden hielden 32 levens op te bestaan. 340 mensen raakten gewond, in hun lichaam, in hun geest, voor altijd.
Een decennium is voorbijgegaan. En toch behoort die ochtend niet tot het verleden. Ze blijft leven in de nachtmerries, in het lijden, in de administratieve dossiers die maar niet aflopen.
Wij vergeten niet. Wij zullen nooit vergeten. Hun gezichten, hun verhalen, hun afwezigheid. Ze hebben een permanente plaats in onze collectieve herinnering en in onze politieke verantwoordelijkheid.
Want het gaat wel degelijk om verantwoordelijkheid. Wij zijn ervan overtuigd dat veiligheid geen optie is, maar een verplichting van de Staat tegenover zijn burgers. Want jou beschermen betekent ook lessen trekken uit het verleden, onze diensten versterken en nooit toelaten dat de destructieve waanzin onze samenleving aantast.
Maar verantwoordelijkheid betekent ook, wanneer het ergste gebeurt, er zijn voor de slachtoffers. Toch strijden 10 jaar na de aanslagen nog te veel slachtoffers alleen tegen uitputtende procedures.
Wij zijn hun meer verschuldigd dan de warmte van onze woorden. Wij treden op.