Vorige donderdag werd de hulde aan Jean Gol overschaduwd door een samenscholing van ongeveer 400 betogers die de Academische Zaal van de Universiteit van Luik omsingelden. Zij belemmerden, scholden uit, joelden en mishandelden, sloegen en achtervolgden de organisatoren, sprekers en deelnemers die het gebouw probeerden te bereiken. Hun misdaad? Hulde brengen aan een grote figuur uit onze Belgische politiek, die 30 jaar geleden overleed en waarvan het graf die ochtend nog was geschonden.
Verschillende politieagenten werden eveneens het doelwit. Sommigen kregen te maken met scheldpartijen en klappen bij de uitoefening van hun opdracht. Wij willen hen onze dankbaarheid uiten omdat zij ervoor zorgden dat deze hulde kon plaatsvinden.
De MR al meer dan een jaar slachtoffer van fysieke aanvallen
Onder deze betogers waren agressieve „antifa's” wiens haat tegenover de vredevolle deelnemers aan het colloquium voelbaar was. In de ogen van deze geradicaliseerde activisten belichaamden deze deelnemers blijkbaar alles wat men hen ervan overtuigd had te haten. In december 2024 was dergelijk geweld al vastgesteld tijdens twee grote conferenties van het Centre Jean Gol aan de ULB. Regelmatig wordt de gevel van de partij bevuild met graffiti en worden de ramen vernield. Tijdens de Boekenbeurs, waar het Centre Jean Gol enkele maanden geleden een stand had, verpestten antisemitische tags de muren van Tour & Taxis en werd er druk uitgeoefend op de organisatoren van de beurs om een conferentie van het CJG te laten verbieden. Dat was overigens ook het jaar ervoor het geval. Evenementen en manifestaties waarbij militanten en verkozenen van de MR zich niet langer veilig voelen, enzovoort. Dit fenomeen is niet nieuw, maar er werd vorige donderdagavond een kantelpunt bereikt.
Wij hebben altijd geweld veroordeeld
Wij, liberalen, zijn diep geschokt. En wij zijn verontwaardigd. Wij hebben altijd geweld veroordeeld. Al bijna 180 jaar verdedigt onze partij de individuele vrijheid, bevordert ze humanistische waarden, bestrijdt ze racisme en extremisme, pleit ze voor verdraagzaamheid, strijdt ze voor emancipatie, begeleidt ze de creatie van welvaart en helpt ze de zwakkeren. Wij hebben het rexisme bestreden. Wij hebben verzet gepleegd in Engeland. Een van onze vroegere voorzitters stierf in de kampen. Samen met andere partijen heeft onze partij de Belgische Staat opgericht, het algemeen stemrecht ingevoerd, de sociale zekerheid uitgewerkt, enzovoort. Wij besturen gemeenten, steden en provincies. Wij voeren beleid op elk domein. Wij respecteren, wij luisteren, wij gaan in dialoog, wij lossen problemen op. Wij hebben absoluut geen lesje in democratie te krijgen van extremisten, van links noch van rechts.
Ideologisch gemanipuleerde activisten
Men kan natuurlijk, zonder het goed te keuren, begrijpen dat een minderheid van activisten, gemanipuleerd door antidemocratische ideologieën, ons als doelwit nemen. Al bijna 20 jaar besteedt de PTB in Franstalig België bijvoorbeeld aanzienlijke bedragen op sociale media om zijn haatdiscours te verspreiden. Al meer dan 20 jaar wordt hij ontvangen op zowel publieke als private zenders om zijn schadelijke, buitensporige en leugenachtige ideeën te verkondigen. Al jarenlang laten vakbonden, die onze hervormingen en maatregelen karikaturaal voorstellen, vervormen, of zelfs verzinnen, betogers voor onze hoofdzetel posten of optrekken om onze ruiten te breken. Al lange tijd dient het simpele feit dat men een genuanceerd standpunt heeft over de tragische situatie in het Israëlisch-Palestijnse conflict als voorwendsel om ons te beschuldigen van racisme, arabofobie, of zelfs medeplichtigheid aan genocide.
Het onbegrijpelijke gebrek aan solidariteit van andere partijen
Zulke ontsporingen mogen nooit de norm worden in een democratie, en toch neigen ze steeds meer te verbanaliseren in verschillende Europese staten. Vandalisme, sabotage, geweldpleging en andere daden van zeldzame gewelddadigheid zijn in Europa terugkerende methoden geworden die zonder complexen worden gebruikt door bepaalde bewegingen uit extreemlinks of extreemrechts. Wij veroordelen dit met kracht.
Wat werkelijk onbegrijpelijk is, is, op enkele zeldzame en gelukkige uitzonderingen na, het gebrek aan steun en solidariteit van andere democratische partijen tegenover het geweld waarvan wij hier het doelwit zijn. Dat is zowel teleurstellend als verontrustend, want het bewijst een gebrek aan helderheid ten aanzien van deze opkomende extremistische golf.
De omgekeerde beschuldiging
En wat nog erger is, wat niet aanvaardbaar is: deze houding, die steeds meer voorkomt bij diezelfde democratische partijen die altijd zo luidkeels zijn wanneer het erop aankomt om samen met ons de daden van extreemrechts te veroordelen, om hier de verantwoordelijkheid voor het geweld om te keren en te zeggen dat wij, MR, een democratische partij, in werkelijkheid zouden oogsten wat we hebben gezaaid. Kortom, „we zouden er zelf om gevraagd hebben”.
Dat is onaanvaardbaar! Ten eerste rechtvaardigt niets geweld. Maar bovendien, waarom zouden we het „zelf gezocht” hebben? Omdat we niet alle standpunten delen van partijen die meer naar links op het politieke spectrum staan? Men zegt ons dat wij, door onze hervormingen en maatregelen die als inhumaan worden bestempeld, een „institutioneel” of „symbolisch” geweld zouden belichamen dat de zwakken onderdrukt en hen enkel geweld overlaat om zich te laten horen…
Dat is echt onzin. De hervormingen die wij doorvoeren zijn bedoeld om de economische leefbaarheid van onze Staat te vrijwaren en zo zijn essentiële taken te behouden, om de sociale zekerheid te beschermen, om onze kinderen een toekomst te geven, om de veiligheid te verzekeren, om mensen weer aan het werk te helpen, enzovoort. Wij zijn een democratie en onze fiscaliteit maakt van ons een van de meest herverdelende landen in de wereld. Volgens een studie van Credit Suisse zou België na IJsland het meest egalitaire land ter wereld zijn. Wij hebben, en dat is maar goed ook, talrijke tegenmachten. Iedereen heeft het recht om de overheid te bekritiseren en niemand heeft geweld nodig om zich uit te drukken. 950.000 mensen hebben afgelopen juni voor onze partij gestemd, meer dan tien keer het aantal van de 80.000 mensen die recent in onze straten betoogden, en de bekritiseerde maatregelen passen we op verschillende niveaus toe, samen met partijen die samen een ruime meerderheid van de bevolking vertegenwoordigen.
Bij de MR heeft iedereen zijn eigen stijl en temperament
Men zegt ons ook dat een zogenaamd verbaal geweld van onze voorzitter dit geweld zou verklaren, of zelfs rechtvaardigen, volgens het principe van „actie-reactie”.
Wat een blindheid ten aanzien van het radicaliseringsfenomeen! Talrijke studies verklaren de diepe en veelzijdige oorzaken van de radicalisering van een deel van de bevolking in onze democratieën: het geweld op sociale media, de economische crisis, enzovoort. De voorzitter van de MR heeft zijn eigen communicatiestijl en temperament. Bij de MR heeft iedereen zijn eigen stijl en persoonlijke manier van communiceren. Het is precies deze diversiteit aan profielen en tendensen die we dagelijks laten leven en die een divers publiek aanspreekt, en die ons in 2024 zo grote overwinningen heeft opgeleverd.
Donderdag werd niet de voorzitter van de MR aangevallen, het was de MR
Vorige donderdag werd niet de voorzitter van de MR aangevallen, maar onze hele beweging. Wij hebben geen argumenten of eisen vanuit de menigte gehoord, maar wij kregen beledigingen, gejoel en klappen. Doen geloven dat de MR de oorzaak zou zijn van dit geweld, betekent in werkelijkheid het ontkennen ervan en het onszelf verbieden om het doeltreffend te bestrijden. Hoe bestrijden we het? Door precies te doen wat deze extremistische minderheid ons probeert te verbieden door de toegangen tot debatzalen te blokkeren: door te debatteren! Niet door het politieke debat te verbieden, maar, integendeel, door uitwisselingen, conferenties en colloquia te vermeerderen tussen mensen van alle politieke en ideologische strekkingen. Denken dat men zich tegen geweld beschermt door op bepaalde plaatsen het politieke debat te weigeren omdat het te polariserend zou zijn, betekent precies plaats maken voor geweld. Het is een signaal aan extremisten dat geweld altijd loont. In werkelijkheid is politiek, de „polis” in de nobele betekenis van het woord, wat de confrontatie, weliswaar hard, maar vredevol, van standpunten mogelijk maakt. In die zin is politiek niet de uitdrukking van geweld, maar juist wat het kanaliseert en beteugelt. Politiek is niet de oorzaak, maar het antidoot van geweld.
De voorzitter van de MR en van het Centre Jean Gol
De federale MR-ministers,
De regionale MR-ministers,
De gemeenschapsministers van de MR,
De MR-senatoren,
De MR-leden van het Europees Parlement,
De MR-leden van het federaal parlement (met uitzondering van één persoon),
De MR-leden van het Brussels Parlement,
De MR-leden van het Waals Parlement,
De MR-leden van het Parlement van de Federatie Wallonië-Brussel,
De MR-leden van het Duitstalige parlement.