Op zondag 14 september 2025 verzamelde de voorzitter van de Mouvement Réformateur Georges-Louis Bouchez meer dan 8.000 leden in het park Walibi voor de Estivales, het evenement dat de politieke start van het nieuwe seizoen van onze partij markeert.
Voor een recordopkomst prees hij de trouw, de energie en het vertrouwen van de militanten, en bevestigde hij dat de geest van hervorming en samenhorigheid elke actie van de MR bezielt.
De dag werd overtroffen door de onverwachte verschijning van eerste minister Bart De Wever, een verrassingsgast, die kwam om de gemeenschappelijke ambitie te delen om België grondig te hervormen. Door zijn tussenkomst en de steun van de MR aan de belangrijkste regeringsmaatregelen (van economisch herstel tot de modernisering van de veiligheid, via het verdedigen van fundamentele vrijheden en het sociaal model) benadrukte Georges-Louis Bouchez het belang van concrete actie en de weigering van fatalisme.
Georges-Louis Bouchez sloot de Estivales van de MR in Walibi af met een energieke en verbindende toespraak, waarin hij de uitzonderlijke mobilisatie van 8.000 leden die met hun familie kwamen, prees.
Trouw aan zijn hervormingsgezinde lijn benadrukte de MR-voorzitter de noodzaak van een “moment van waarheid” voor België, en herinnerde eraan dat het verdedigen van de koopkracht, het beheersen van de fiscaliteit en de modernisering van de staat centraal staan in zijn engagement. Hij herhaalde de belofte van de MR: geen enkele belastingverhoging, maar structurele hervormingen om de concurrentiekracht van bedrijven te herstellen en iedereen meer vrijheid te garanderen.
In een feestelijke en dynamische sfeer belichtte Georges-Louis Bouchez ook het werk dat de afgelopen maanden samen met de regering werd verricht, met name over de hervorming van de werkloosheid, de heropstart van kernenergie, en de verstrenging van de regels rond migratie en sociale bijstand. Hij spoorde de leden aan om niet op te geven bij de uitdagingen die nog voor de deur staan, en moedigde eenheid en vastberadenheid aan om de volgende etappes te doorstaan en de toekomst van België te beschermen, terwijl hij de familiale en verbroederende geest die eigen is aan de Estivales koesterde.
Bekijk hier zijn toespraak
Dank u, duizend keer dank voor dit onthaal. Het doet deugd, het doet echt deugd om jullie hier te mogen ontmoeten voor deze zomerbijeenkomst, deze gezinsdag van de Mouvement Réformateur. Ik weet dat de concurrentie hevig is vanochtend, want de attracties van Walibi betalen ongetwijfeld veel meer, vooral bij de jongsten onder jullie, dan al deze toespraken samen, maar ik geloof dat het belangrijk is om nog enkele minuten te besteden om de lijn uit te tekenen, om de hoop uit te tekenen die we voor ons land zullen ontplooien. Maar voordien heb ik het grote genoegen en de grote eer om een verrassingsgast voor te stellen. Deze verrassingsgast is niet zomaar iemand. Het is iemand met een uitermate sterk politiek project. Het is iemand met een volledig ongezien politiek parcours. Het is iemand die ons vandaag een immens genoegen, een grote eer bezorgt, en die ik persoonlijk beschouw als een vriendschapsgebaar. Ik vraag u om onze eerste minister Bart De Wever te verwelkomen!
Dank u, meneer de eerste minister, dank u beste Bart voor deze belangrijke toespraak, want ze benadrukt onze wil om te hervormen. U zal me zeggen: maar waarom hervormen? Bij de aanvang van dit congres hebben degenen die er al waren misschien de gelegenheid gehad om het lied van Gérard Lenorman “Si j'étais président” te horen. Men kan dat als een ambitie opvatten, maar het gaat zeker niet om persoonlijke ambitie. Wat belangrijk is, zijn de andere woorden van het lied. Het mag naïef klinken, het mag nogal goedgelovig klinken, maar fundamenteel, als men politiek bedrijft, is het om mensen gelukkiger te maken, om vooral onze kinderen gelukkiger te maken. Maar natuurlijk, het gewoon decreteren of vriendelijke woorden gebruiken volstaat niet om die doelstelling te realiseren. Om dat doel te bereiken, moet men werken, moet men zich inzetten, moet men hervormen. Want vandaag is het enige wat onze toekomst blokkeert, onze twijfels, al die uitspraken die zeggen dat het niet mogelijk zou zijn, niet wenselijk, onmogelijk.
U heeft al opgemerkt hoezeer, wanneer u een nieuw idee voorstelt, de eerste reactie een blokkering is. De eerste reactie is om zich te verzetten. Dat is gemakkelijk en nogal natuurlijk. Welnu, actie, deze actie, staat centraal in het liberale project. Het liberale project en actie zijn twee intiem verbonden elementen. We moeten elke dag handelen. En vechten om onze waarden te laten horen, maar ook tegen de egalitaire hersenschimmen van links. Want door het egalitarisme te bepleiten, bereikt men nooit gelijkheid, maar altijd tirannie. Daarom moet deze actie zich vertalen in alle belangrijke elementen van onze samenleving. Het eerste daarvan is vandaag de wil om onze economie en die van Europa opnieuw op gang te brengen. Eindelijk een groeistrategie hebben. Deze strategie van groei, ontwikkeling en industrialisatie zal in de komende dagen door de MR binnen de regering worden ingediend en gedragen. Groei, dat woord dat zo verbannen is, dat woord dat zo verguisd wordt. Groei zou iets slecht zijn, zou bijna iets zijn waartegen men zou moeten vechten. Dat is vergeten dat groei het hoogste niveau van menselijke ontwikkeling in de geschiedenis van de mensheid mogelijk heeft gemaakt. Deze groei in Europa staat vandaag stil. Enkele cijfers: nog 30 jaar geleden lag ons BBP op een gelijk niveau met het BBP van de Verenigde Staten. Vandaag bedraagt ons BBP nog maar 65% van het Amerikaanse BBP. Het is de afgelopen 15 jaar met 2,8% gegroeid. Terwijl de Amerikaanse industriële productie met 78% is gestegen. U zal me zeggen dat dit allemaal maar cijfers zijn. Wat telt, is welzijn, dat is waar, maar welzijn hangt af van de mogelijkheid om jobs te hebben, van de mogelijkheid om rijkdom te creëren om te delen, van de noodzaak om een autonoom Europa en België te hebben op deze strategische kwesties, want vandaag zijn onze waarden, onze diplomatie en het recht slechts vellen papier als we niet over een leger, een industrie en de economische capaciteiten beschikken om de Europese liberale waarden in de wereld te verspreiden.
Naast de groei waarvoor we, zoals ik zei, nieuwe maatregelen zullen indienen, moeten we ook de reeds aangenomen hervormingspakketten in overweging nemen, die onder leiding van Bart De Wever door al onze ministers zijn doorgevoerd, om te beginnen bij David Clarinval, onze vicepremier, die we terecht kunnen toejuichen. Deze hervormingen zijn bijvoorbeeld de hervorming van de werkloosheid, de hervorming van de activering van werk gedragen door Adrien Dolimont en Pierre-Yves Jeholet binnen de Waalse regering, het is ook de fiscale vrijstelling van overuren, zodat wie meer wil werken meer kan verdienen. Het is ook de jaarlijkse berekening van de arbeidstijd, zodat wie zijn privéleven en beroepsleven anders wil organiseren dat kan doen. Het is ook en vooral de mogelijkheid om ons sociaal stelsel te redden. Want als dit vandaag de gezinsdag is, is dat omdat we onze kinderen liefhebben. En als we onze kinderen liefhebben, kunnen we niet langer aanvaarden dat vrouwen en mannen denken dat men geld dat we vandaag niet hebben, kan verbranden, en zo toekomstige generaties belemmert om een wenselijke toekomst te hebben, om welzijn te hebben, om de middelen te hebben om hun keuzes te maken. Dus ja, ik zeg het u: onze hervormingen zijn niet gemaakt voor de volgende verkiezingen, maar wel voor de volgende generaties.
Naast de groei wilde ik u ook zeggen dat ook u, Belgische burgers, eerlijke mensen, mensenrechten hebt. Ik ben zeer geïrriteerd door degenen die zich veel zorgen maken over het lot van de schuldigen, van personen die ervoor kozen de regels niet te respecteren, maar die zich in dezelfde tijd niet meer bekommeren om die jonge vrouwen, die jonge mannen die 's avonds niet meer durven buiten te wandelen, om die gezinnen die vandaag in angst leven voor een verdwaalde kogel in Brussel, bijvoorbeeld in het kader van een van de 63 schietpartijen die Anderlecht sinds begin 2024 heeft gekend. Ik hoor hen weinig bekommerd om dit fundamentele recht, dit essentiële recht dat het uwe is om in vrede te leven, om veilig te leven. Dus ja, ik zeg het u, dames en heren, wij willen militairen op straat. Deze militairen moeten voor het einde van dit jaar naar de gevoelige punten in Brussel kunnen terugkeren. We moeten creatief zijn, we moeten vastberaden zijn. Om deze schietpartijen te bestrijden, moeten we ook onze politie- en justitiediensten in staat stellen, dankzij de herfinancieringen die al voorzien zijn in het regeerakkoord en uitgevoerd door Bernard Quintin, om criminele organisaties te bestrijden. Om ervoor te zorgen dat de angst van kamp verandert. We moeten ook de strafrechtelijke regels aanscherpen. Zodat de gevangenis vandaag opnieuw angst inboezemt. Niet bij eerlijke mensen, maar bij criminelen. We zullen ook, en ik neem dat voor mijn rekening voor u, een gevangenis in het buitenland moeten bouwen, waarschijnlijk in Kosovo, om er personen op te sluiten die schuldig zijn aan misdrijven en die daarbij illegaal in ons land verblijven. Het is niet aan de Belgen en aan België om elk jaar te betalen om in onze gevangenissen mensen te huisvesten die niets te zoeken hebben op ons grondgebied en die, na te hebben geprofiteerd van onze gastvrijheid, illegale daden pleegden. Ik wil dat de dingen tussen ons duidelijk zijn. Ons liberaal project is humanistisch. En we zullen altijd de hand reiken naar vrouwen, mannen en kinderen die lijden in de wereld. Ik wil het voor u zeggen: we hebben een plicht om te onthalen. We hebben een plicht tot betere begeleiding. We hebben een plicht om ervoor te zorgen dat mensen die naar ons grondgebied komen, kunnen integreren, naar werk kunnen gaan. Maar mensen die naar België komen hebben ook een plicht: die om ons land te respecteren. Als iedereen de rechten en verplichtingen respecteert, kunnen we een verzoende samenleving hebben, een samenleving waarin iedereen in dezelfde richting werkt om ervoor te zorgen dat ons land en Europa in vrede gedijen.
Het derde en laatste punt waarop we moeten handelen, is vrijheid. Om te beginnen met de vrijheid van meningsuiting. Alles staat het liberale project tegenover Charlie Kirk. Maar niemand mag met zijn leven betalen voor zijn opvattingen, welke die ook mogen zijn. En we zouden geen liberalen zijn als we het tegenovergestelde zouden denken, we zouden geen liberalen zijn als we niet zouden vechten zodat iedereen zijn mening kan uiten. Tegelijkertijd, dames en heren, wil ik een boodschap richten tot links. Want ik was verbijsterd toen ik op de sociale netwerken activisten, en soms politieke vertegenwoordigers, zag zeggen dat deze man uiteindelijk had gekregen wat hij zocht. Niemand, ik herhaal het, mag sterven voor ideeën in een democratie. Dat is de grootheid van het liberale project. Maar ik zou hen dit willen zeggen. In plaats van voortdurend charters te ondertekenen voor antifascistische gemeenten, zouden ze zich verheffen door het universalistische karakter van onze waarden te overwegen. En als er geen plaats is voor fascisten, wat ik met hen deel, is er ook geen plaats voor communisten, extreemlinksen, al die structuren die, omdat ze denken de waarheid te bezitten, het woord van het goede te zijn, denken geweld te kunnen gebruiken, geweld dat onze politieke formatie dagelijks ondergaat, dat ik dagelijks ondergaat, of het nu gaat om vandalisme, aanvallen op personen, beledigingen. Men kan pas oprecht zijn in de verdediging van universele waarden als deze waarden voor iedereen gelden. Aan LFI zoals aan het RN, en in België wil ik het zeggen, no pasaran aan het Vlaams Belang, no pasaran aan de PTB.
Vrijheid moet ook gelden op cultureel vlak. U heeft artiesten op dit podium zien optreden voor het congres. Sommige van hun grappen waren gewaagd, dat mag gezegd worden. Ik had soms een knoop in mijn buik in de regie. Maar nooit, nooit, mag men hun tekst herzien. Nooit mag men hen verhinderen om op te treden. Nooit mag men hun humor en creativiteit controleren. Dat geldt ook voor die Israëlische dirigent die volgens sommigen het gebrek heeft Israëlisch te zijn, misschien zelfs joods, maar dat zullen ze u niet durven zeggen. Cultuur moet vrij zijn. Cultuur moet conflicten overstijgen. Cultuur is integendeel een vector van vrede. De organisatoren van dit festival, en de politici die deze boycot steunden, hebben precies het omgekeerde gedaan van wat cultuur is. Want ja, ik word vaak op dit punt bekritiseerd, maar voor u wil ik het opnemen. Ik ben een fervent tegenstander van politiek gepolariseerde cultuur, van partijdige cultuur, van cultuur die systematisch de linkse ideologie zou moeten ondersteunen en bevestigen. Ik geloof daarentegen in een gedepolitiseerde cultuur, in een vrije cultuur, in een creatieve cultuur, in een cultuur die deelt voorbij rassen, talen, verschillen en nationaliteiten.
Ik had beloofd u niet lang te houden, want nu is het park voor u en zal u de gelegenheid hebben om bijvoorbeeld een ijsje te delen met Cécile Neven of te zien hoe de minister-president van Wallonië u een paar frietjes serveert, aarzel dus niet. Wanneer ik u zeg dat de verkozenen tot uw beschikking staan, staan ze volledig tot uw beschikking. Maar voordat ik afsluit, wilde ik u de volgende woorden richten, die ik aan mijn familie en de mijnen richt. De komende maanden zullen moeilijk zijn. Ze zullen moeilijk zijn omdat we zullen hervormen. Het is niet moeilijk om te hervormen. Wat soms ingewikkeld is, is het onder ogen zien van drie categorieën van mensen. Zij, en men kan hen begrijpen, die precies het omgekeerde zouden willen doen. Zij die dezelfde dingen willen doen maar er niet toe in staat zijn. En vooral zij, waarschijnlijk de meerderheid van onze tegenstanders, die simpelweg niets zouden willen doen. Dus, tegenover deze aanvallen, moeten we verenigd zijn. We moeten sterk zijn. We moeten vooral georganiseerd zijn, zoals een Italiaans voetbalteam uit de jaren 80 in de verdediging. Niets laten passeren. We moeten vooral met opgeheven hoofd verder gaan. We moeten vooral onze ideeën verdedigen. Alle middelen zullen ter beschikking staan. Mijn beschikbaarheid was altijd totaal, ze zal het nog meer zijn. Want ik weet dat we aan de vooravond staan van een historisch moment. We staan aan de vooravond van de mogelijkheid om België te laten herstellen, om naar de toekomst te kijken en vooral om hoop terug te geven aan al onze medeburgers. Meer dan ooit, weest fier liberalen te zijn!
