In Sint-Joost-ten-Node, voor een volle zaal bij de nieuwjaarsreceptie 2026 van de Brusselse MR, prees Georges-Louis Bouchez het engagement van David Leisterh, Brussels lijsttrekker, en veroordeelde hij de « giftige commentaren » die hem verantwoordelijk maken voor een politieke situatie waarvan hij net de compromissen heeft geweigerd te steunen. Voor de voorzitter is echte moed in de politiek niet alles aanvaarden om een post te krijgen, maar zijn overtuigingen verdedigen, zelfs als dat betekent buiten een regering te blijven.
Hij hekelde de « Guinness »-coalitie in de maak, die hij bestempelt als een record van « onwaardigheid, onverantwoordelijkheid en onoprechtheid », en veroordeelde een project voor een duurdere, meer gesloten en meer straffende stad: een LEZ-uitbreiding met twee snelheden (voor burgers maar niet voor MIVB-bussen), een versterking van Good Move zonder herziening en de invoering van een nieuwe belasting om Brussel binnen te komen.
Daartegenover kondigde hij een zeer offensieve strategie aan in het Brussels Parlement: het indienen van teksten om de nieuwe LEZ-fasen uit te stellen tot de MIVB-bussen zelf conform zijn, Good Move te herzien, de registratierechten te verlagen en de activering van werkzoekenden aan te passen aan de beperking van de werkloosheidsuitkering tot twee jaar. Elke week zullen de 20 MR-parlementsleden voorstellen indienen en de andere partijen dwingen om een standpunt in te nemen: « de maskers zullen vallen », geen dubbele boodschap meer, iets zeggen in de wijken en het omgekeerde stemmen in het Parlement.
Op het vlak van veiligheid verdedigde Georges-Louis Bouchez de inzet van militairen op straat in de hoofdstad om weer controle te krijgen over de wijken die het meest getroffen zijn door criminaliteit, waarbij hij erop wees dat het vooral de werkende klasse en gezinnen met een diverse achtergrond zijn die de onveiligheid ondervinden. Hij pleitte voor een strikte toepassing van het principe « vervuiler betaalt » na geweld en vernielingen in Brussel, en voor een veel systematischer terugsturen van illegale vreemdelingen, terwijl hij herhaalde dat België en Brussel gastvrije plaatsen moeten blijven voor wie de regels naleeft, onze talen leert, werkt en meebouwt. Voor hem betekent rechtvaardig zijn zowel streng optreden tegen wie de veiligheid schaadt als discriminatie bestrijden, beter begeleiden naar werk en beter belonen wie elke ochtend opstaat om het land te doen draaien.
Hij plaatste deze lijn in een Europees kader: Brussel is de hoofdstad van de Unie en profiteert rechtstreeks van de aanwezigheid van de instellingen, maar Europa zal zijn waarden alleen kunnen verdedigen als het zijn militaire, energetische, industriële en technologische soevereiniteit herwint. Hij hekelde een Europa dat zijn tijd besteedt aan lessen geven aan Washington, Moskou, Peking of de Arabische landen, terwijl het afhankelijk blijft van de ene voor zijn veiligheid, van de andere voor zijn energie en van weer een andere voor zijn industrie. Die soevereiniteit terugwinnen vereist het loslaten van comfortabele standpunten om te investeren in defensie, energie (waaronder kernenergie) en industrie, zoals de liberalen op bepaalde dossiers al hebben gedaan.
Hij verankerde zijn toespraak ook in de internationale actualiteit door hulde te brengen aan de miljoenen Iraniërs die de straat opkwamen om hun regime uit te dagen, en herinnerde eraan dat deze strijd « een pure liberale strijd » is voor rechten die wij hier maar al te vaak als vanzelfsprekend beschouwen: vrijheid, democratie, het recht om je leven zelf te kiezen. Hij nodigde de militanten uit om deze strijd te delen op sociale media en de diaspora te steunen, en benadrukte dat men niet vrijheid voor zichzelf kan willen zonder die ook voor anderen te willen.
Ten slotte benadrukte Georges-Louis Bouchez de eigenheid en de kracht van de Brusselse MR: een partij van duidelijkheid, coherentie en diversiteit, die dezelfde waarden verdedigt in Brussel, in Wallonië en elders, zonder een dubbel discours « aangepast » aan de wijk of het electoraat. Hij eiste op dat de MR soms politiek geïsoleerd staat, en herinnerde eraan dat de partij al alleen stond op het vlak van kernenergie, de beperking van de werkloosheidsduur, de fusie van politiezones of veiligheid, en dat ze uiteindelijk vooruitgang heeft geboekt dankzij de steun van het publiek. Hij vraagt de militanten om onmiddellijk opnieuw campagne te voeren: markten, bedrijven, verenigingen, straten en pleinen, om de hervormingen uit te leggen, mensen te overtuigen op het terrein en de volgende stap voor te bereiden: van 20 naar 25 verkozenen in Brussel.
Tot besluit formuleerde de voorzitter van de MR drie wensen voor 2026: moed, geluk en trots om liberaal te zijn. Hij riep iedereen op zich niet neer te laten slaan door partijspelletjes of mediacommentaren, de vlam brandend te houden en zich te herinneren dat « Brussel de MR nodig heeft » om uit de verlamming te komen, de vrijheid, het werk en de verantwoordelijkheid te verdedigen, en een toekomst te bieden aan de hoofdstad van België en Europa.
Hieronder vindt u de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez op de nieuwjaarsreceptie van de MR in Sint-Joost-ten-Node
Goedenavond dames en heren,
Gelukkig nieuwjaar!
Als je leest wat er in de pers staat, zou je denken dat de zaal vanavond leeg zou zijn… Trouwens, als ik alles zou geloven wat er in de pers staat, zou ik niet eens op mezelf stemmen.
Dat bewijst dat je jezelf nooit moet laten ontmoedigen, ik kom daar later op terug. Maar vooral moet je dagelijks strijden. Want wat jullie gedaan hebben, gaan jullie opnieuw kunnen doen. En jullie gaan het opnieuw doen, daar ben ik zeker van, en nog beter!
Voordat ik verder ga met deze toespraak, wilde ik dat we allemaal even stilstaan bij wat er vandaag in Iran gebeurt. Vandaag, in Iran, terwijl ik met jullie spreek, zijn er miljoenen mensen de straat opgegaan tegen dat regime.
Sommigen in de media stellen dit voor als een opstand tegen de dure levensstandaard. Vergis je niet. Dit is het vervolg van de beweging van 2017. Dit is het vervolg van de beweging van 2022. Dit is een pure liberale strijd. En wat op het scherm te zien is, dat is echte moed.
Als je je op een gegeven moment een beetje slap voelt, denk dan aan die man die zo het hoofd bood aan de motorrijders van het regime. Echte moed is bereid zijn om je leven te offeren voor je ideaal, voor je ideeën. En wij, liberalen, kunnen niet anders dan solidair zijn met deze mensen, deze vrouwen en mannen die bereid zijn hun leven te offeren, simpelweg om te bereiken wat wij dagelijks ervaren.
Wat wij als volkomen vanzelfsprekend beschouwen, wat wij soms denken zonder kosten te kunnen verliezen, dat is de vrijheid, dat is de democratie, dat zijn de liberale waarden.
Dus ik heb een verzoek aan jullie. Deel hun strijd. Deel hem op sociale media. Vertel het rondom je. Steun hen. Steun ook de diaspora die aanwezig is in ons land.
Elke dag moeten liberalen aan de zijde staan van vrouwen en mannen die vechten voor vrijheid. Want je kunt geen vrijheid voor jezelf willen zonder die evenzeer voor anderen te willen. Ons project is universeel, ons project is mooi, ons project moet overal in de wereld gesteund worden.
Ik sprak jullie zonet over jullie overwinning, over onze overwinning. Maar ik wil ook een woord zeggen voor onze lijsttrekker, David Leisterh. Want David heeft geen enkele inspanning gespaard. David heeft elke avond in de afdelingen doorgebracht, elke dag in de wijken. Hij heeft de straat op gegaan, hij heeft aan de uitgangen van metrostations flyers verdeeld, hij is jullie allemaal gaan mobiliseren.
En ik zal jullie niet verzwijgen dat ik, naast mijn persoonlijke band met hem, als partijvoorzitter die kleine giftige commentaren, die kleine steken onder water, niet kan verdragen, waarin gesuggereerd wordt dat hij en ik uiteindelijk verantwoordelijk zouden zijn voor de situatie.
Wat mij betreft, dat kan men nog denken. Weet je, met alles wat er gezegd wordt, dat verandert mijn dagelijks leven niet. Maar hem, denken jullie echt dat iemand die meer dan 15 jaar van zijn leven aan dit project heeft gewijd, iemand die alles heeft opgeofferd om elke dag naast jullie te staan, om te mobiliseren, om naar wijken te gaan waar men jarenlang niet meer kwam…
Denken jullie echt dat deze persoon deze missie niet heeft uitgevoerd met de toewijding die we van hem kennen?
Vandaag wil ik hem, in ons aller naam, simpelweg zeggen dat hij alles gegeven heeft, dat hij het maximum gedaan heeft en vooral, en dat zeg ik tegen onze vrienden van de pers, dat hij de echte daad van moed gesteld heeft.
Want moed in de politiek is niet alle compromissen sluiten om een post te krijgen. Moed in de politiek is beseffen dat je een project draagt. En dat als anderen, aan de overkant, niet de wil hebben, je de moed moet hebben om je persoonlijk belang te offeren voor het collectieve belang.
Ik vraag echt een donderend applaus voor David Leisterh!
Ik lees hier en daar dat dit ontmoediging zou zijn. Dat het ontmoediging zou zijn omdat wij in de oppositie zitten.
Trouwens, zonet, en ik neem het hem een beetje kwalijk dat hij zo'n goede formule vond, denk ik dat Bernard Quintin het goed samengevat heeft. Voor het moment is de Guinness het Loch Ness-monster. Iedereen praat erover, niemand heeft het gezien.
Ik weet niet wat er gaat gebeuren. Het enige dat ik weet, is dat de Guinness vandaag vooral het record van onwaardigheid, onverantwoordelijkheid en onoprechtheid is. We zijn zover gekomen omdat er mensen zijn die denken dat deze regio hun eigendom is.
We zijn zover gekomen omdat mensen die de verkiezingen verloren hebben, en behoorlijk duidelijk, zich op hun ministerzetel geïnstalleerd hebben en dachten dat het verstrijken van de tijd in hun voordeel zou werken. We zijn zover gekomen omdat ze nog altijd de urgentie voor Brussel niet begrepen hebben.
Toch verliest onze hoofdstad, die alle troeven heeft om te bloeien, elk jaar 40.000 gezinnen die de stad verlaten omwille van immobiliteit, omwille van vuiligheid, omwille van onveiligheid en ook omwille van sociaal-economische redenen.
Dames en heren, wat ik over de Guinness weet, is dat het alleszins geen Belgisch bier is. Ze hadden toch een gueuze kunnen kiezen. Ze hebben mij zo vaak herinnerd aan het feit dat ik uit Bergen kom, dat ik hen toch wil herinneren dat er genoeg bieren in Brussel zijn om geen oud Iers biertje te moeten opzoeken.
Maar vooral heeft de Guinness een bijzonderheid: het is zeer zwart, zwart als de kleur van het project dat zich lijkt af te tekenen. Een project waarbij de LEZ zal gelden voor elk van jullie, maar niet voor de MIVB-bussen. Want dat was wat er aan de onderhandelingstafel besproken werd.
Wat wij weigerden. Wat wij weigerden, was te zeggen: als de MIVB-bussen niet gerenoveerd moeten worden, waarom eisen we dat dan van onze medeburgers? Men antwoordde mij: « Maar de Regio heeft geen geld meer. » Dat treft, de mensen ook niet.
We hebben vandaag mensen, koeriers, we hebben leraren, we hebben medisch personeel dat hun auto nodig heeft om naar Brussel te komen werken. En zij zullen boetes moeten betalen of van auto moeten veranderen. Maar ze zullen achter een bus rijden die zelf blijft vervuilen zoals voorheen.
Vraag het maar aan een fietser, of het beter is achter een kleine auto of achter een grote bus te fietsen wat de ademhaling betreft. Mooie hypocrisie.
Deze coalitie zal Good Move blijkbaar versterken. Hebben onze medeburgers niet gestemd voor het einde van de onbeweeglijke mobiliteit?
En dan, en dit is misschien het beste, willen ze nu een belasting om Brussel binnen te komen. En erger nog, ze leggen ons uit dat we hetzelfde in onze regionale beleidsverklaring hadden staan. Ik ben toch wel bezorgd over het leesvermogen.
Want wat stond er in onze regionale beleidsverklaring? Wat voorzien is, is dat vandaag het Vlaams Gewest en het Waals Gewest een autovignet zullen invoeren voor mensen die uit het buitenland komen en gebruikmaken van ons snelwegennet.
En wat wij, de MR, hebben voorzien, is een deel van die inkomsten te delen met het Brussels Gewest. Want Brussel, dat aan geen enkel buitenland grenst, zou met deze vignet niets opleveren voor het Gewest. Nochtans zullen veel van die mensen naar Brussel komen, want Brussel is onze etalage, Brussel is onze motor, Brussel is echt het juweel van ons land.
Dus, dames en heren, wij hebben niet voorzien om Brussel op te sluiten, om ervoor te zorgen dat mensen moeten betalen om zich te verplaatsen op wegen die steeds moeilijker worden, om de koopkracht van onze medeburgers aan te vallen.
Dus ja, dames en heren, wij zullen handelen. Want vanavond zou het te makkelijk zijn om enkel te bekritiseren. Wij zullen handelen via het Parlement. Want zolang er geen regering is geïnstalleerd, kan het bestuur van dit gewest via het Parlement gebeuren. En de maskers zullen vallen.
Wij zullen teksten indienen. Wij zullen de tekst indienen die deze maatregel uitstelt. Wij zullen de tekst indienen die deze maatregel op zijn minst uitstelt tot dezelfde datum als die van de MIVB-bussen. Want het eerste principe, als je wilt dat mensen regels aanvaarden, is dat die regels rechtvaardig zijn.
En om een regel rechtvaardig te maken, moet ze universeel zijn. Wij zullen ook een tekst indienen om Good Move te herzien. Wij zullen ook een tekst indienen om de registratierechten in Brussel te verlagen.
Tot slot, elke week zullen onze parlementsleden, onze 20 parlementsleden, de controle overnemen. Zij zullen teksten indienen, de een na de ander. En ik nodig jullie echt uit, op de sociale media, ik nodig alle vertegenwoordigers van de pers uit om het werk en de stemmingen te volgen.
Want nu is het gedaan met verhalen te vertellen aan de mensen. Nu zal men zich moeten positioneren in het Parlement. Het is gedaan, voor sommige partijen, om in de wijken te zeggen dat ze tegen Good Move zijn, zoals in Anderlecht, en het vervolgens te stemmen in het Brussels Parlement.
Het is gedaan, voor sommigen, om te zeggen dat ze de koopkracht van onze medeburgers verdedigen en nieuwe belastingen te stemmen. Het is gedaan, voor anderen, om te zeggen dat ze de mannen en vrouwen die werken steunen en hen dan te verplichten van auto te veranderen om hun beroep te kunnen uitoefenen.
Dus, echt, dames en heren, ik wil jullie zeggen dat onze parlementsleden, onze parlementsleden die veel moediger, veel sterker zijn dan de meeste anderen… Waarom? Omdat onze parlementsleden de enigen zijn die het alternatief dragen.
Want onze parlementsleden worden elke dag verguisd. Maar onze parlementsleden zijn mannen en vrouwen van overtuiging. Dus ik vraag jullie echt om hen te steunen, om te beginnen met hen allemaal, ieder en elk van hen, te applaudisseren, want het is nu al anderhalf jaar dat we hier zijn, in onrechtvaardige omstandigheden.
Bravo aan elk van hen.
Wij zullen ook handelen voor Brussel, vanuit de andere machtsniveaus. En het is niet uit afleiding dat we onze drie ministers naar voren hebben gebracht. Want het hart van de MR ligt in Brussel.
We hebben drie ministers aangeduid op de tien. En op de 10, ik zal jullie het eens laten zijn, moet ik toch Walen aanduiden in de Waalse regering en een Duitstalige in de Duitstalige Gemeenschap. Ik kon niet veel verder gaan.
Drie ministers, drie Brusselse ministers, die handelen voor al onze medeburgers, maar die altijd onze hoofdstadregio in hun hart en in hun hoofd houden.
Wij zullen handelen door militairen op straat te zetten, omdat het niet langer mogelijk is deze onveiligheid te ondergaan. Deze onveiligheid waaronder vooral de volksklassen lijden. Vandaag probeert men te doen geloven dat men slecht ontvangen zou worden als men naar Clémenceau gaat. Kom met mij mee. Kom met mij mee naar Clémenceau en we zullen het doen, ik kom er nog op terug.
Jullie zullen zien hoezeer mensen op oplossingen wachten. Jullie zullen zien hoe mensen met een diverse achtergrond, zoals de volksklassen, de arbeiders, naar ons toe komen en zeggen: “We kunnen er niet meer tegen.”
We durven onze kinderen niet meer op het plein te laten spelen omdat we bang zijn voor een verdwaalde kogel. Want toen de inwoners van Clémenceau zich mobiliseerden met die structuur die waakzame burgers toelaat de politie te verwittigen, alert te zijn, en zij vochten tegen die straatverkopers, noemde de burgemeester van toen hen privémilities.
Die mensen zijn geen leden van een privémilitie. Het zijn gewoon mensen die willen dat hun kinderen veilig leven. En als jonge vader, hoe kan je hen ongelijk geven? Hoe kan je die mensen verguizen?
Dus, militairen op straat, dat is geen veiligheidsfantasie, het is een noodzaak. Omdat we Brussel weer in handen moeten nemen. We zullen verder moeten gaan. We zullen moeten samenwerken met de politie, met de nieuwe procureur des Konings, Julien Moinil.
Maar er is geen ruimte meer voor excuses. Het is gedaan om te zeggen dat sommigen 15 gebouwen vernietigen, allemaal omdat ze geen toekomst zouden hebben. In België, laten we het herhalen, mag geen enkele vierkante centimeter van het grondgebied ontsnappen aan de politie.
En er is geen enkele verontschuldiging die het toelaat anderen aan te vallen.
Wij zullen ook handelen door de terugkeer van personen in illegale situatie veel systematischer te maken. En ik zal daarover duidelijk zijn. Want we zullen stoppen met de karikaturen.
België is een gastland. België, en Brussel in het bijzonder, is een land van diversiteit. En dat moeten we blijven. Maar België is ook een land dat men moet respecteren.
En dus, ja, we moeten mensen die op ons grondgebied aankomen beter begeleiden. We moeten het taalonderricht versterken. We moeten de begeleiding naar werk versterken. We moeten onze wijken beter structureren om het samenleven te waarborgen.
Maar we mogen niet langer de minste toegeeflijkheid tonen tegenover diegenen die naar België zijn gekomen om delinquentie te bedrijven. 43% van de gevangenen vandaag in ons land hebben een buitenlandse nationaliteit. We moeten hen terugsturen. Waarom? Omdat deze mensen vandaag een slecht beeld creëren, afbreuk doen aan de duizenden vrouwen en mannen van verschillende nationaliteiten, van verschillende afkomst, die elke dag België opbouwen.
Dus ja, rechtvaardig zijn betekent knopen kunnen doorhakken, betekent beslissingen kunnen nemen, betekent sancties kunnen opleggen aan diegenen die ons land laten disfunctioneren.
Op hetzelfde moment betekent het ook kunnen strijden tegen discriminatie, de hand kunnen uitsteken en vooral de vrouwen en mannen die elke ochtend opstaan om onze land een toekomst te geven veel beter kunnen belonen!
Wat ik jullie nu zeg, is niet voor binnen een maand of twee maanden, het is morgenochtend aan de regeringstafel.
Wij zullen ook het principe van dader-betaler waarborgen. Het is niet langer mogelijk om schade te zien zoals in de gemeente van meneer Laaouej, toevallig, om de vernieling van bushokjes, van openbare goederen te moeten financieren, en dat het daarna jullie belastingen zijn die dienen om alles te herstellen.
Het mogen niet jullie belastingen zijn die dienen om dat te herstellen. Het moeten die mensen zijn die het vernielen eigenlijk als gratis beschouwen. Het zijn die mensen die we echt moeten sanctioneren.
Maar vandaag, dames en heren, geloof me. De enige echte straf, is die van de portefeuille. Die vergeet men niet.
Wanneer je elke ochtend moet opstaan om te werken, te zweten, je geld aan de staat te geven en er niets van kunt genieten… dat vergeet je niet.
Dat is de reden waarom, dames en heren, dit principe van dader-betaler een concrete en onmiddellijke realiteit moet worden.
Want ik, er is toch iets dat ik nooit heb begrepen: ze hebben vernield terwijl hun team de wedstrijd had gewonnen.
Maar dan stel ik mezelf de vraag: als ze verliezen, blijven ze dan thuis? Ik denk het niet. Ik denk dat ze ook dan vernielen.
Maar dan vernielen ze iets anders. Ze vernielen nog steeds.
Hoe dan ook, dat is niet meer aanvaardbaar, dat is niet meer te tolereren.
Via deze signalen, en ik sprak eerder over karikatuur, positioneert de MR zich niet als een partij die buiten het democratische veld zou staan. Integendeel, door zo te handelen, presenteert de MR zich als het enige bastion tegen het extremisme, tegen extreemrechts, maar ook tegen extreemlinks.
We moeten strijden tegen alle vormen van radicaliteit. Maar als we willen zorgen dat onze medeburgers zich niet laten verleiden, zich niet laten bedriegen door deze extremisten, moeten we duidelijke, vastberaden antwoorden geven op de problemen die ze elke dag ervaren.
Dus, dames en heren, meer dan ooit, wees gemobiliseerd. Wees gemobiliseerd om deze acties te verdedigen.
Want wat er ook gebeurt in deze regeringsvorming, de Brusselse MR heeft een stralende toekomst in zich. Waarom? Omdat de Brusselse MR een troef heeft, namelijk de duidelijkheid van de standpunten.
Onze standpunten zijn duidelijk over alle onderwerpen. Onze standpunten zijn vooral niet opportunistisch, want ze zijn dezelfde in Wallonië als in Brussel.
En daar hecht ik bijzonder veel belang aan. Want de nieuwe mode, stel je voor, zowel in de mediawereld als in de politieke wereld, is ons te zeggen dat Brussel zo'n specificiteit heeft dat we andere standpunten zouden moeten hebben.
Maar als je een politicus tegenkomt die verschillende standpunten heeft naargelang de plek waar hij zich bevindt, een kleine raad: stem niet op hem, het is een opportunist.
Want als een regel goed is, is ze overal goed.
Dus, natuurlijk, de realiteit van Brussel is niet de realiteit van Quévy, 8.000 inwoners in de regio Bergen. Dat is gewoon een beetje geografie.
Maar, over het algemeen, is de realiteit van Brussel de realiteit van alle stedelijke centra. Je kan een technische specificiteit hebben, maar je kan nooit een specificiteit hebben op het vlak van waarden.
Wanneer wij vinden dat Staat en Kerk gescheiden moeten zijn, is dat een waarde die zich niet aanpast aan een electorale specificiteit. Want waarden zijn universeel, ze zijn onveranderlijk.
Wanneer de MR van mening is dat werk de motor van de samenleving is, is dat een waarde. Het is geen opportunistische keuze.
Wanneer de MR van mening is dat elke burger van veiligheid moet kunnen genieten, wordt dat niet anders toegepast in Brussel dan in Wallonië, Vlaanderen of om het even welke plaats in de wereld.
De Brusselse MR is ook naar het beeld van onze hoofdstad. Dat wil zeggen dat ze divers is, vol diversiteit. En ik zeg het jullie nu al, we zullen de beweging versterken.
Wij zullen het op twee manieren versterken. Door onze verkozenen te versterken. Want ja, en ik kan hier en daar lezen dat sommigen zeggen: er zijn verkozenen die misschien meer stemmen hebben gehaald dan anderen. Dat is niet wat telt.
Wat telt is dat we vandaag mensen hebben die zich engageren voor de Mouvement Réformateur. En met wie we zullen bouwen. We zullen bouwen op lange termijn.
We hebben vandaag 20 verkozenen. We moeten er de volgende keer 25 nastreven. Dat betekent dat we de 20 verkozenen zullen behouden. Maar we moeten er 5 nieuwe bij voegen.
Want de kracht van een partij is zowel te vertrouwen op ervaring als op vernieuwing.
Het is dus nodig dat elke militant samenwerkt met onze verkozenen om onze verankering te versterken, om terug het terrein op te gaan. Want ja, dames en heren, we gaan meteen terug het terrein op.
Waarom? We gaan meteen terug het terrein op om verder te overtuigen. Want we zijn niet op het terrein om verkiezingen te winnen. We zijn er om te overtuigen op basis van waarden en ideeën. En om te overtuigen hebben we geen verkiezingen nodig.
We moeten de maatregelen gaan uitleggen. We moeten gaan uitleggen welke maatregelen we op het federale niveau nemen. We moeten gaan uitleggen wat we in de parlementen zullen verdedigen. We moeten ook gaan uitleggen wat we in de gemeenten doen.
Want sinds de laatste verkiezingen hebben we burgemeesters, hebben we schepenen. In veel meer gemeenten dan voorheen, dat is ook jullie overwinning. En dat geeft ons een onmiddellijke hefboom.
En ik neem een groot engagement, namelijk deze strijd met jullie te voeren. Elke week zullen we met Brusselse verkozenen naar jullie gemeenten gaan. We zullen naar markten gaan, we zullen bedrijven bezoeken, we zullen verenigingen bezoeken.
We zullen permanent op het terrein zijn. We zullen handen gaan schudden. Waarom? Omdat vandaag de strijd niet in de media gevoerd wordt. Ze wordt op de sociale netwerken gevoerd, dat hebben we duidelijk gezien, maar ze zal vooral gevoerd worden via het directe contact.
Dus ik vraag u om u opnieuw te mobiliseren alsof we in campagne zijn. Want ja, we hebben gewonnen. En u zegt: we hadden gehoopt de volgende ochtend al een regering te hebben. Iedereen had dat gehoopt.
Maar politiek is hard. Het is niet genoeg om de verkiezing te winnen. Soms moet je er meerdere winnen. Je moet de weg uitstippelen. Je moet vechten.
Maar zijn we zeker van wat we verdedigen? Ik ben er zeker van. Wilt u een toekomst voor deze regio? Ik ben ervan overtuigd. En vooral, houdt u van Brussel?
Als u van Brussel houdt, gaan we opnieuw ten strijde. We beginnen niet met het lezen van de artikels. We laten ons niet intimideren door gangfluistertjes en klein gezaag.
Het is nu al 20, 21 jaar dat ze zonder ons doen. Heeft u het resultaat gezien? Heeft u het resultaat gezien? Wees dus overtuigd van één zaak: Brussel heeft de MR nodig.
En dat engagement nemen we vandaag op. We gaan ons geen vragen stellen. We gaan iedereen bezoeken.
Dus, dames en heren, voor dit engagement gaan we concrete resultaten behalen. Want overal waar de MR aanwezig is, gebeuren er dingen.
De beperking van de werkloosheidsuitkering tot twee jaar bijvoorbeeld stuurt een signaal uit. Het is meer dan zomaar een budgettaire maatregel. Het stuurt een signaal waarvan de regio die er het meest van profiteert, Brussel is.
U heeft ongetwijfeld het omgekeerde gelezen. Want velen hebben u gezegd: er zijn heel veel werkzoekenden in Brussel, dus als u de werkloosheid tot twee jaar beperkt, is het Brussel dat er de gevolgen van zal dragen. Het is precies het omgekeerde.
Brussel heeft veel jonge werklozen die, dankzij dit signaal, zullen begrijpen dat er 15 kilometer verderop massa's banen zijn, dat er op de luchthaven van Zaventem honderden banen beschikbaar zijn, dat men in tal van functies mensen zoekt.
We sturen een signaal dat de Staat er in feite moet zijn om elke persoon te helpen bij een tegenslag in het leven. Maar dat iedereen moet bijdragen aan de solidariteit. Solidariteit is geen Mister Cash. Solidariteit is niet eenzijdig.
Solidariteit en de Staat, dat is niet iemand anders. Dat zijn wij allemaal, ieder van ons.
Dus, dames en heren, u kunt zich één zaak zeggen. Namelijk dat wat we vandaag nodig hebben, een andere activering van werklozen is om deze hervorming het hoofd te bieden. Deze activering van werklozen die door de Brusselse regering niet was voorzien.
Ook hier zullen we vanaf volgende week een tekst indienen in het Brussels Parlement om de activering van werkzoekenden volledig te herzien.
En dan zullen we zien. We zullen zien of onze partners van Les Engagés voldoende coherentie hebben om in Brussel dezelfde tekst te stemmen als die ze net in Wallonië hebben goedgekeurd. We zullen zien of de Parti Socialiste oprecht is wanneer die zegt dat hij mensen wil helpen.
Want mensen helpen betekent niet dat je ze in hun hoekje laat met een cheque. Mensen helpen betekent dat je ze bij de hand neemt om hen naar werk te leiden, om hen in staat te stellen hun leven weer zelf in handen te nemen.
Dus, dames en heren, ik had het u al gezegd: de maskers zullen vallen. Sta ons daarbij bij.
Het is warm. We wachten toch nog even op een paar glaasjes bubbels. Want ik heb u gevraagd opnieuw ten strijde te trekken. Maar eerst moeten we krachten opdoen.
Ik wil u nog twee laatste dingen zeggen. Het eerste betreft Europa. Want vergeet nooit dat Brussel de hoofdstad van ons land is, maar vooral de hoofdstad van de Europese Unie.
Het feit dat wij de zetel zijn van de Europese instellingen levert België en de Brusselse regio overigens elk jaar 5 miljard euro op. Dus wanneer u nog mensen hoort die klagen over de Brusselse en Europese instellingen, vooral over een eventueel vertrek… Europa, dat zijn niet de anderen, dat zijn wij allemaal, ieder van ons.
En vandaag verplicht de internationale actualiteit ons om wat verder te kijken dan onze eigen deur, om wat verder te kijken dan de dagelijkse debatten.
Vandaag dienen de hervormingen die we voor België doorvoeren, en die we ook in onze regio's moeten doorvoeren, niet om enkele budgettaire oefeningen op te lossen, noch om ons uiteindelijk te kunnen zeggen dat we een paar lijntjes op de balans hebben.
Het is de bedoeling om veel verder te gaan. Het is de bedoeling om een toekomst te garanderen aan de komende generaties in een Staat, België, die zwaar in de schulden zit, met een enorm groot tekort.
Maar het gaat vooral erom de soevereiniteit te waarborgen, de soevereiniteit van de Europese Unie en van Europa in het algemeen. Daarvoor zijn investeringen op het gebied van defensie onmisbaar.
De industriële uitdaging is noodzakelijk. Kunnen rekenen op onze eigen energie is onontkoombaar. Want vandaag, en dat is ook een specialiteit van een deel van de Brusselse politieke klasse, brengen we onze dagen door met de Amerikanen te zeggen dat we hun president niet leuk vinden. We hebben daar zeker gelijk in.
We brengen onze dagen door met de Arabische landen en Rusland te zeggen dat ze onze democratische standaarden niet respecteren. We brengen onze dagen door met China te zeggen dat het in feite mogelijk onze vijanden zijn, op zijn minst spionnen, en in elk geval mensen die onze milieu- en sociale standaarden niet respecteren.
Maar tegelijk zijn we volledig afhankelijk van de Verenigde Staten voor onze defensie, volledig afhankelijk van de Arabische landen en Rusland voor onze energie, en volledig afhankelijk van China voor onze industrie.
Dus wanneer enkele Brusselse parlementsleden van andere politieke formaties opnieuw de secretaris-generaal van de Verenigde Naties in het Brussels Parlement willen naspelen, door een zoveelste resolutie over een conflict in te dienen, zal er moeten worden geantwoord.
Met daden. Met concrete daden en niet met het comfort van poses. Het is niet in het comfort van poses dat we de Europese soevereiniteit zullen herstellen. Het is in de hardheid van de werkelijkheid.
Maar als we allemaal oprecht zijn in onze wil om gedeelde universele waarden te hebben, om ervoor te zorgen dat Europa uitstraalt in de hele wereld, dan zullen we moedig moeten zijn.
We zullen de moed moeten hebben om beleid te voeren dat toelaat die soevereiniteit terug te vinden. We zullen soms tegen de goedmenendheid moeten ingaan op het vlak van industrie, van energie, zoals we trouwens ook met kernenergie hebben gedaan.
We zullen dus, en dat is mijn tweede punt, moeten durven, durven onze kop boven de kudde uit te steken. U weet dat men dat over het algemeen het minst vergeeft aan iemand. Iets anders brengen.
Toch is dat de essentie zelf van politiek. Het is de essentie zelf van politiek. En ik weet het. Ik weet het. Men zegt ons: u bent geïsoleerd. En dan? En dan?
Denkt u dat we tijdens de afgelopen 50 jaar ooit één keer de Mouvement Réformateur in een regering hebben opgenomen omdat men ons graag zag? Wij zijn de enige politieke formatie die de dragers zijn van het liberalisme.
Toen ik voorzitter van de MR werd, had men mij zelfs uitgelegd: “Je moet stoppen met het woord liberaal te gebruiken, want dat maakt mensen angstig, het is niet populair.”
Vandaag, wat zie ik? Ik zie dat iedereen proberen zich uit te geven voor een liberaal. Er duiken massa's liberalen op.
Mensen die het liberalisme een paar weken geleden hebben ontdekt. En ze leggen u uit dat “wij, wij zijn liberalen”. Maar ze regeren links. Dat is vreemd. Dat is origineel.
De enige echte liberalen, die zijn hier. Maar ja, het vraagt moed om niet te denken zoals de anderen. Maar alleen zo doe je politiek.
Want wat telt in de politiek is niet mandaten stapelen. Het is niet posten hebben.
Wat telt in de politiek is jezelf de vraag stellen: welk spoor gaan we achterlaten voor de toekomstige generaties?
We stonden alleen op het vlak van kernenergie. We hebben het bereikt. We stonden alleen op het vlak van de werkloosheid beperkt in tijd en de arbeidshervorming gedragen door David Clarinval. We hebben ze bereikt.
We stonden alleen op het vlak van veiligheid. We bereiken het. We stonden alleen op het vlak van de fusie van politiezones. We hebben het bereikt.
We hebben altijd alleen gestaan, maar we zijn erin geslaagd. Waarom zijn we erin geslaagd? We zijn erin geslaagd omdat we erin geslaagd zijn de steun van het volk te krijgen.
Dus, dames en heren, in de komende dagen, de komende weken en de komende maanden vraag ik u om dit vuur brandend te houden. Want ja, het is hard, maar we komen er.
En waaraan komen we het te danken? Aan moed. Want moed is de enige eigenschap waarmee je dingen kunt veranderen.
Dus voor 2026 wens ik u drie dingen toe. Moed, dat heeft u begrepen. Om gelukkig te zijn, want dat is het doel van het leven. Vergeet dat nooit.
Lees de pers niet, dat maakt ongelukkig. Maar wees gelukkig. Denk elke dag aan elke kans om gelukkig te kunnen zijn.
En je bent gelukkig wanneer je in overeenstemming bent met je ideeën. En vooral, meer dan ooit, meer dan ooit, in Brussel. Want hier zijn wij de eersten.
Wees trots om liberalen te zijn!