Na een conclaaf van meerdere dagen in Brussel heeft de voorzitter van de Mouvement Réformateur vanavond een ambitieus Brussels regeerakkoord voor de legislatuur 2024-2029 voorgesteld, dat de terugkeer van de MR naar het minister-presidentschap na 22 jaar bezegelt!Voor de militanten benadrukte hij het historische karakter van dit moment, en herinnerde hij eraan dat velen uiteindelijk geloofden dat Brussel nooit meer liberaal grondgebied zou worden, tot de overwinning van 9 juni 2024 alles omgooide en de MR toeliet opnieuw het roer van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest over te nemen.
De voorzitter benadrukte eerst de uitweg uit de politieke crisis: na 614 dagen onderhandelen hekelde hij een periode van „schande” voor de politieke klasse en de instellingen, terwijl hij benadrukte dat het conclaaf de dialoog, de compromissen en de opbouw van een echt project voor Brussel afdwong. Het akkoord, zo benadrukte hij, is niet de kleinste gemene deler, maar een tekst met een sterk liberaal stempel, die breekt met de begrotingslaksheid en de bestuurlijke stilstand van de afgelopen jaren.
Op budgettair vlak gaf de voorzitter van de MR een krachtig engagement mee: het regionale begrotingsevenwicht herstellen in 2029, in een gewest dat hij niet aarzelde om „de slechtste leerling van de Belgische klas” te noemen. De inspanning zal voor 80% steunen op uitgavenbeperkingen en voor 20% op ontvangsten, zonder nieuwe belasting voor de Brusselaars, terwijl er tegelijk 100 miljoen euro belastingverlagingen komen via de verlaging van de opcentiemen op de personenbelasting en de uitbreiding van de vrijstelling bij aankoop van een woning tot 800.000 euro!
Georges-Louis Bouchez benadrukte ook een structurele hervorming van de Brusselse administratie: 30% van de besparingen zal komen van een overgang van 25 instellingen naar 3 grote pijlers, met modernisering, samenvoeging van structuren en vereenvoudiging van procedures, met name voor vergunningen en stedenbouwkundige regularisaties. Het doel: een administratie die eindelijk gericht is op de burger, efficiënter, duidelijker en goedkoper.
Op het vlak van mobiliteit kondigde de voorzitter van de MR een krachtig symbolisch gebaar aan: „bye bye Good Move”. Het meest omstreden plan van de afgelopen jaren wordt geschrapt en vervangen door een nieuw mobiliteitsschema, met kleinere zones, gericht op verkeersveiligheid rond scholen, en met aandacht voor de behoeften van hulpdiensten en de economische realiteit van bedrijven en koeriers.
Ook de LEZ zal grondig herzien worden: geïnspireerd door het model van Antwerpen zullen mensen die geen andere wagen kunnen aanschaffen een abonnement van 350 euro per jaar kunnen kopen, om zo de bescherming van de luchtkwaliteit te verzoenen met gelijke toegang tot de stad voor iedereen.
Op het vlak van werk legde Georges-Louis Bouchez een ambitieuze doelstelling vast, het handelsmerk van de MR: 70% werkzaamheidsgraad in 2030. Hij kondigde een diepgaande hervorming aan van de activering en begeleiding van werkzoekenden, met een Actiris dat opnieuw gericht is op dienstverlening aan het publiek, kortere opvolgtermijnen, verplichte competentie- en taalbalansen, en verplichte opleidingen wanneer nodig. De inzet, zo benadrukte hij, is niet om te straffen, maar om iedereen de middelen te geven om zich te emanciperen via kennis en vaardigheden.
De voorzitter van de MR benadrukte ook de hervorming van de huisvestingssector na de schandalen bij de BGHM, met samenvoeging van structuren, beter bestuur en de ontwikkeling van koophuur, terwijl hij zich verzet tegen verplichte huurregulering, die hij schadelijk acht voor het aanbod en de kwaliteit van woningen. Zijn prioriteit is het aantal woningen, publiek en privaat, te verhogen om de druk op de vastgoedmarkt te verminderen en de middenklasse en jongeren te ondersteunen die in Brussel willen blijven.
Op het vlak van veiligheid gaf hij details over een specifiek plan voor de stations Zuid en Noord: 10 miljoen euro geïnvesteerd in camera's, infrastructuur, netheid en menselijke begeleiding, samen met een versterking van de DBDMH en de aanstelling van een drugscommissaris die preventie, begeleiding en bestraffing moet coördineren. Met een liberale minister-president, zo verklaarde hij, is straffeloosheid in Brussel „voorbij”.
Ten slotte plaatste Georges-Louis Bouchez dit akkoord in een breder visioen van een „winnend Brussel”: creatie van vrijhandelszones bij de haven en bij Audi om de industrie te herlanceren, de ambitie om van Brussel de Europese hoofdstad van kunstmatige intelligentie te maken, Plan Nature 2.0, renteloze leningen voor isolatie, Medibus in kwetsbare wijken, versterking van bedden in de geestelijke gezondheidszorg, strijd tegen intrafamiliaal geweld en een masterplan voor tweetaligheid. Al deze werven moeten, volgens hem, de Brusselaars de trots op hun hoofdstad teruggeven en bewijzen dat de MR in staat is het Gewest te transformeren.
De volledige toespraak van de Voorzitter, gehouden ter gelegenheid van de voorstelling van de gewestelijke beleidsverklaring, is hier beschikbaar
Beste vrienden,
Voor de Mouvement Réformateur is dit werkelijk een historische dag. Het is historisch omdat, eindelijk, eindelijk, wat we als een onvermijdelijk lot beschouwden, namelijk niet meer deel te zijn van een Brusselse gewestregering: ik sprak daarover met sommige parlementsleden, nog maar enkele jaren geleden, die me uitlegden dat Brussel uiteindelijk geen liberaal grondgebied meer zou zijn, dat het onmogelijk zou zijn voor liberalen om er electoraal te triomferen, wat we wél gedaan hebben onder leiding van David Leisterh op 9 juni 2024, en om een regering te kunnen betreden. Vandaag, dames en heren, vandaag, dames en heren, is dit een belangrijk moment. Het is 22 jaar, 22 jaar, geleden dat de Mouvement Réformateur niet meer aanwezig was in een Brusselse gewestregering. Vanaf zaterdag zal de Mouvement Réformateur opnieuw de post van minister-president bekleden. Bij deze gelegenheid wilde ik echt een bijzondere hulde brengen aan Mister Brussel, degene die zoveel roepingen heeft gewekt, die de geschiedenis van de Brusselse liberalen heeft gestempeld, die nooit karig was met een goede woordspeling, en die vanaf nu vervoegd zal worden door een liberale persoonlijkheid in de functie van minister-president, met name Jacques Simonet. Een donderend applaus!
Inderdaad, dit traject was ingewikkeld, en sommigen vroegen me waarom het 614 dagen duurde om een regering te vormen. Ik denk dat ze eigenlijk zo gewend waren geraakt aan het feit dat de liberalen erbij waren, dat ze zich er geleidelijk aan moesten aanpassen. Ernstiger, wat tot zo'n crisis heeft geleid, is vooral één element: de weigering om te praten, de weigering om te overleggen. De sleutel van dit conclaaf was dat we, opgesloten, geen andere keuze hadden. Geen andere keuze dan met elkaar te praten, uit te wisselen, te proberen punten van overeenstemming, punten van compromis te vinden. En wanneer sommigen soms zin hadden om te slapen, moesten we verder gaan. We moesten verder gaan om een dynamiek te creëren, om niet vast te blijven zitten in stellingen, om samen te bouwen, om de wil te hebben om meer te bouwen op basis van wat we al gedaan hadden. Dus ja, dit conclaaf heeft echt een regeerakkoord mogelijk gemaakt dat niet de kleinste gemene deler is. Er zijn echte beslissingen, er zijn echte maatregelen. Het liberale merkteken is duidelijk aanwezig. Dit traject van 614 dagen is ook een leerschool voor iedereen en voor onze politieke formatie. Deze les is dat je nooit moet ontmoedigd raken. Dat je nooit iets mag opgeven, zoals men zegt. Nog maar vier weken geleden schreven sommigen, ik geef geen commentaar op wie schrijft, noch op wie filmt, noch op wie interviewt, terecht in dat geval, dat we in de oppositie zaten. Sommigen hadden dat al als een voldongen feit beschouwd. Sommigen dachten dat het werkelijk en definitief afgelopen was voor de liberalen in Brussel. En tijdens de nieuwjaarsronde, tijdens de ontmoetingsavonden, heb ik precies het tegenovergestelde gezien. Ik heb dynamische afdelingen gezien, ik heb mensen gezien, veel mensen, overal, steeds meer leden, steeds meer mensen die naar deze verandering verlangden. Ik heb die energie gevoeld. En vanavond wil ik jullie echt bedanken. Want toen het moeilijker werd voor de MR, bij de vorming van deze regering, waren jullie er. Jullie waren klaar. Jullie zijn opnieuw ten strijde getrokken. Jullie hebben alles gegeven. Dus echt, duizend keer dank! Dit akkoord beantwoordt aan veel van onze bezorgdheden. De eerste daarvan is het overleven van Brussel. Weet je, soms, wanneer men spreekt over een overheidstekort, heeft men het gevoel dat het ons niet aanbelangt.
Maar de schuld van een staat, de schuld van een gewest, is onze schuld, van ieder van ons. Vandaag, als de staat zijn schuld moet terugbetalen, zal hij belastingen heffen. Maar vooral, een gewest dat zo diep, en dat nu nog zo diep in het tekort zit, dat zoveel schulden opbouwt, dat zijn regionale parastatale structuren verzwakt ziet, zet met zulk een situatie zijn openbare diensten in gevaar, zet de kwaliteit van zijn diensten in gevaar, en zet vooral de meest kwetsbare mannen en vrouwen van ons gewest in gevaar, want het zijn vaak die mensen die de staat het meest nodig hebben. Het eerste doel van dit regeerakkoord is dus om begrotingsdiscipline terug te brengen. Daarom leidt de begrotingstabel die we hebben laten goedkeuren tot het herstel van het begrotingsevenwicht in 2029. Ik heb onze eerste minister gehoord, die daar wat sceptisch over was. En hij heeft gelijk. Hij heeft gelijk omdat het Brussels Gewest vandaag de slechtste leerling van de Belgische klas is. En als we dit doel behalen, zouden we de beste leerling worden. Dus er is inderdaad reden tot scepsis. Er is reden tot scepsis omdat het Brussels Gewest de afgelopen jaren niet aan zijn verantwoordelijkheden heeft voldaan. Maar vandaag staat dit doel niet in de lucht geschreven. Het steunt op een tabel met begrotingsmaatregelen. Maatregelen die voor 80% bestaan uit uitgavenverminderingen en voor 20% uit ontvangsten. Maar wie ontvangsten zegt, zegt geen belastingen op de burgers. Dames en heren, ik heb het immense plezier u aan te kondigen dat er geen enkele belasting komt op wie dan ook van u. Dat is zo zeldzaam in België dat het vermeldenswaard is. U zal me zeggen, maar hoe realiseren we deze oefening? We zijn uitgegaan van fundamentele principes. Ik herhaal u zeer vaak dat de structuur van de staat in feite te duur is. Wel, 30% van deze uitgavenvermindering zal komen van een structurele en ongeziene hervorming van de Brusselse administratie, die van 25 instellingen naar 3 pijlers zal gaan, die zich eindelijk zal moderniseren, gebruik zal maken van nieuwe technologieën, structuren zal samenvoegen die drievoud waren in plaats van dubbel. Ervoor zorgen dat we ook de tijd van onze ambtenaren kunnen optimaliseren, hen loopbaanperspectieven kunnen geven, en onze burgers ook een efficiëntere administratie kunnen bieden met redelijke termijnen voor vergunningen of een regularisatieprocedure voor kleine stedenbouwkundige inbreuken. Het doel is een administratie die gericht is op de burgers. Ik heb u dus gezegd dat er geen nieuwe belasting is, en het is zelfs beter dan dat, want er komen minder belastingen, wat de Brusselaars zal toelaten hun onroerende voorheffing te zien dalen. De gewestelijke aanvullende opcentiemen op de personenbelasting zullen ook met 1% dalen. De vrijstelling bij de aankoop van een woning zal stijgen van een limiet van 600.000 euro naar 800.000 euro om meer mensen te bereiken, om de toegang tot eigendom te vergemakkelijken. Dit betekent dus 100 miljoen euro belastingverlaging voorzien in dit akkoord, ondanks de politieke context, ondanks de begrotingscontext, is dit zonder twijfel een overwinning. U weet het, we hebben een belangrijke campagne gevoerd rond mobiliteit. En vandaag, dames en heren, is dit werkelijk een historisch moment. Het plan waarover het meest gesproken werd, het meest verguisde plan, het meest gehate plan. Wel, vandaag kan u me een grote bye-bye zeggen aan Good Move. Het wordt echt vervangen door een nieuw plan, waarvoor ik u uitnodig om zelf een naam te vinden. We hebben er nog geen definitieve gekozen. Dit plan zal steunen op de lessen uit de mislukkingen van het vorige. De mazen zullen kleiner zijn, gericht op plaatsen waar verkeersveiligheid essentieel is, zoals scholen. Maar vooral zal dit mobiliteitsplan eindelijk rekening houden met economische belangen. De uitdaging voor koeriers is om ook bij hun klanten binnen te kunnen. Het leven van de veiligheids- en hulpdiensten die vandaag zo vaak klagen dat hun werk wordt belemmerd door een onbeweeglijke mobiliteit.
Het leek onmogelijk en toch hebben we het gedaan. We hebben het ook gedaan voor de LEZ, deze lage-emissiezone. Natuurlijk is het doel van de LEZ fundamenteel. We moeten de luchtkwaliteit verbeteren. We moeten in het bijzonder de meest kwetsbare mensen beschermen. Maar tegelijkertijd kunnen we ook geen discriminatie creëren in onze samenleving tegenover mensen die hun wagen niet kunnen vervangen voor het vrije verkeer. Vandaag wordt in Brussel het model voorgesteld waarbij, als je een moderne wagen kunt hebben, vrij verkeer een realiteit is. Maar als je niet genoeg middelen had om dit te doen, werd je verzocht om buiten te blijven. Het model gaat veranderen. Het model gaat veranderen door zich te laten inspireren door wat de stad Antwerpen doet. Dat betekent dat mensen die hun voertuig niet kunnen vervangen, een abonnement van 350 euro per jaar zullen kunnen kopen zonder achteraf gestraft te worden. Dit is een belangrijke uitdaging, want Brussel voorzag voor 2030 de uitsluiting van 100% van de dieselwagens en enkel het behoud van Euro 7-benzinewagens. Dat zou miljoenen automobilisten uitsluiten. De oplossing die wij aanbrengen is een evenwicht tussen respect en de uitdagingen van de ademhaling. De milieu-uitdagingen, maar dat heeft niets met mijn stem te maken. Lachen laat toe om te hoesten. De milieu-uitdagingen, maar tegelijkertijd, laten iedereen toe om zich te verplaatsen om te werken, om boodschappen te doen, om een familielid te bezoeken. De nieuwe versie van de LEZ is een ecologische uitdaging, een uitdaging van volksgezondheid, maar ook een uitdaging van individuele vrijheid. Overheidsefficiëntie, zei ik, staat centraal in onze hervormingen. Een grote Brusselse specialiteit was eerst de administratie, dan het agentschap, dan een tweede agentschap, dan een derde agentschap, en uiteindelijk raakte niemand er nog wijs uit. Het doel van deze hervormingen zal zijn om rond beleidsdomeinen te groeperen, bijvoorbeeld op internationaal, economisch en ook op het vlak van sociaal werk. Zo zullen we de coördinatie tussen de OCMW's versterken met een uniek sociaal dossier. We gaan ook vooruitgang boeken op vlak van telediensten voor stedenbouwkundige vergunningen om ervoor te zorgen dat een gebruiker niet 3, 4 jaar of langer moet wachten om een vastgoedproject te kunnen starten. We zullen ook de openbare structuren versterken door hun directies te groeperen en te verminderen. We hebben meer mensen op het terrein nodig, minder mensen op de kantoren. We hebben een administratie nodig die de Brusselaars ten dienste staat! Op het vlak van werkgelegenheid, dames en heren, is Brussel vandaag de regio van het land met de laagste werkzaamheidsgraad. Dat gaat veranderen, met een duidelijk doel: 70% werkzaamheidsgraad in 2030. Om dat te bereiken, hervormen we de activering en begeleiding van werkzoekenden, naar het voorbeeld van wat we op federaal niveau hebben gedaan. De termijnen voor opvolging bij Actiris worden verkort. De opvolging op het vlak van sancties, maar ook van begeleiding en opleiding, wordt versterkt. Zo zal een competentiebalans verplicht worden, net als een taalbalans. Als een werkzoekende geen van beide talen van de regio kent, zal een taalopleiding verplicht zijn, net zoals een beroepsopleiding verplicht zal zijn bij een te zwakke competentiebalans. Dit zijn geen strafmaatregelen, dit zijn begeleidingsmaatregelen. Want wat emancipeert, is niet de cheque, is niet de bijstand. Wat emancipeert, is kennis en vaardigheid. Actiris zal eindelijk worden… Actiris zal eindelijk een organisme worden ten dienste van het publiek, met verplaatsingen van eerstelijnsdiensten naar de OCMW's, naar de PWA's, overal waar mensen die werk zoeken zich bevinden. Ik dacht heel eerlijk dat deze hervormingen onmogelijk zouden zijn. Ook hier werpt het overtuigingswerk dat wij hebben geleverd, dat u hebt geleverd, op het terrein, in de media, zijn vruchten af. Want onze visie, die werk centraal stelt in de samenleving, wordt steeds meer gedeeld, steeds meer gesteund, steeds meer geconcretiseerd! De huisvestingssector zal aanzienlijk hervormd worden. De aanhoudende schandalen bij de BGHM konden ons niet onverschillig laten. Sociale huisvesting moet de meest kwetsbare mensen dienen en niet toelaten dat een paar profiteurs zichzelf bedienen. De feiten die in de pers zijn onthuld en die naar mijn mening in de komende weken nog zullen blijven opduiken, zijn precies het omgekeerde van wat er moet gebeuren. Het is de armoede gebruiken voor persoonlijk gewin. Het is de openbare structuren gebruiken, niet voor solidariteit, maar om het eigen belang te dienen. Dames en heren, deze hervorming zal essentieel zijn. Ze zal het mogelijk maken de structuren te groeperen. Ze zal een betere controle en betere opvolging garanderen. Ze zal vooral de koopgerichte huur bevorderen. Ze zal het mogelijk maken huurders te begeleiden, niet noodzakelijk in sociale woningen, maar ook op de privémarkt. Het is een initiatief dat stimulerend wil zijn en niet dwingend. Wij hebben ons verzet tegen de verplichte huurcontrole. Wij hebben ons verzet tegen de huurregulering. Niet om de eigenaars te beschermen. En ik zou toch willen zeggen dat de eigenaars niet allemaal vreselijke en gemene rijken zijn. De eigenaars zijn vaak vrouwen en mannen uit de middenklasse, die hun hele leven hebben gewerkt om een tweede eigendom te kunnen hebben, soms een derde, en die vandaag ook gerespecteerd moeten worden. Als we deze beslissing hebben genomen, is het omdat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen. De verplichte huurregulering lijkt verleidelijk op papier, maar wat stellen we in werkelijkheid vast? Overal waar het is toegepast, een daling van de kwaliteit van de woningen, een vermindering van het aanbod. Dus hebben we precies het omgekeerde gedaan. We hebben een gewestelijke beleidsverklaring die de bouw wil vergemakkelijken en bevorderen, die meer woningen in de hoofdstedelijke regio wil mogelijk maken. Want ja, het is de toename van het aantal woningen die de vastgoeddruk zal doen dalen. We hebben er ook voor gezorgd dat sociale huisvesting de private ontwikkeling niet belemmert. Men moet de types huisvesting niet tegenover elkaar plaatsen. Men moet ze eerder laten samenwerken met één zorg: die van de middenklasse. Die mensen die te rijk zijn om steun te krijgen, maar te arm zijn om rustig te leven. Dus ja, deze gewestelijke beleidsverklaring bevat maatregelen om deze vrouwen en mannen te helpen die werken maar er niet meer in slagen om in Brussel te wonen. Bevat maatregelen om jongeren toe te laten in de hoofdstad te blijven. Bevat maatregelen om aan diegenen die hun leven willen opbouwen, dat toe te laten. In Brussel! Veiligheid stond centraal in ons verkiezingsprogramma en staat centraal in de bezorgdheden van onze medeburgers. Dus hebben we deze maatregelen niet opgegeven. Integendeel. Met eerst en vooral tien miljoen euro die geïnvesteerd zullen worden in een oorlogsplan. Het doel is om de omgeving van het Zuidstation, van het Noordstation te kunnen opruimen en beveiligen, met de plaatsing van camera's, met infrastructuurinvesteringen, met eenvoudigweg opruiming, maar ook met menselijke begeleiding. Want we moeten mensen helpen die in staten van verval leven rond onze stations. We hebben de plicht, in naam van de menselijke waardigheid, om hen niet daar te laten met onze ogen gesloten. Het is een globaal plan dat erin zal bestaan de politiediensten, de sociale diensten, de gezondheidsdiensten, de diensten van de gemeenten en van de regio te groeperen om ervoor te zorgen dat onze stations, die de toegangspoorten van onze hoofdstad zijn, eindelijk weer gastvrij worden. De DBDMH zal ook versterkt worden met de aanwerving van nieuwe brandweerlieden. Want ja, vandaag is de veiligheid in Brussel niet meer volledig gegarandeerd. We moeten, zoals Bernard Clerfayt doet, steun bieden, ervoor zorgen dat de vrouwen en mannen die hun leven wijden aan het beschermen van anderen altijd gerespecteerd en gewaardeerd worden, en zich kunnen ontplooien en ontwikkelen in hun job. Daarom vraag ik jullie vanavond een luid applaus voor onze politiemannen en -vrouwen, onze brandweerlieden. Ook om deze plaag, de drugs, te bestrijden, zullen we een drugscommissaris aanstellen, die de rol zal hebben om de actie van de sociale diensten te centraliseren en te coördineren, om deze nieuwe unieke politiezone te begeleiden, om tegelijk te werken aan preventie, aan genezing, maar ook in staat te zijn om aan bestraffing te werken. Ik wil het zeggen: met een liberale minister-president is het gedaan met de straffeloosheid! Op economisch vlak hebben wij overwogen en overwegen wij nog steeds dat Brussel meer verdient. Daarom hebben we twee vrijhandelszones gecreëerd. Een vrijhandelszone, dat zijn deze sectoren waar geen belastingen, geen taksen zijn voor de bedrijven die er zich vestigen. We hebben twee locaties bepaald: de haven, omdat een waterpunt een grote troef is om de industrie, de zware industrie, te herlanceren, maar ook Audi. Audi kan niet voor altijd een verlaten site blijven. Brussel is een land van vrije tijd, een land van toerisme, een land van de tertiaire sector zoals men in de economie zegt. Maar Brussel is ook historisch een land van industrie, een land van vooruitgang, een land van onderzoek. Daarom hebben we, via een actieplan waarvan een groot aantal maatregelen zijn ontwikkeld door het Centre Jean Gol, de ambitie om Brussel de Europese hoofdstad van kunstmatige intelligentie te maken. Want Brussel heeft alle troeven. We hebben de universiteiten, we hebben kapitaal, we hebben het imago, we hebben een uitzonderlijke geografische ligging. Vandaag, zoals bij Union Saint-Gilloise, moet Brussel terugvinden…
Voor wie geen voetballiefhebber is en toch nog op zoek is naar de link met Union Saint-Gilloise, dat is de fierheid van Brussel. Zelfs, en juist daarom, zijn er veel Anderlecht-supporters, ik ben diep bedroefd en verontschuldig me bij hen. We zullen daar niet te lang bij stilstaan, dat is nogal pijnlijk. Al lijkt het vanavond wel goed te gaan. Ik weet niet waar ze staan. Hoeveel? Er was er eentje die ons bijna een uitbrander gaf. Energie, milieu, klimaat. Weet u, een groot aantal van onze parlementsleden hebben zich ingezet om een Brusselse anomalie op te lossen. Namelijk dat er in Brussel maar één elektriciteitsoperator was. Waarom? Omdat de inningsprocedures vaak zo ingewikkeld waren dat het gederfde inkomen voor de operatoren te groot was. We gaan die situatie rechtzetten, want concurrentie stelt onze medeburgers in staat te besparen op hun koopkracht. We gaan ook het reguleringssysteem grondig hervormen. Want ja, we moeten de moed hebben te zeggen dat de premies vaak averechtse effecten hadden. We zullen bijna 170 miljoen euro inzetten voor een systeem van renteloze leningen. De bedoeling van die renteloze leningen is om mensen die niet de mogelijkheid hebben om te isoleren, toch de kans te geven, met verantwoordelijkheidszin voor die investering. We willen ook een plan natuur 2.0 uitrollen. Het is met die aanpak dat het dossier van de braakliggende terreinen op een evenwichtige manier is aangepakt, om het merendeel van de natuurgebieden te vrijwaren. We willen dat Brussel een stad is waar het fijn leven is en waar de biodiversiteit kan gedijen. We willen ook aantonen dat ecologie geen kwestie van bevel is, maar van rationaliteit. Dat ecologie geen exclusieve zaak is. Integendeel, het is iets dat ons moet verenigen. We willen bewijzen dat de echte ecologische partij niet die is die hartjes maakt met haar vingers, maar die die handelt, die bouwt, die opricht met respect voor het landschap en voor de mensen, die ervoor zorgt dat Brussel, het Brussel dat we liefhebben, die hoofdstad met een menselijk gezicht wordt! Het Brussel dat we liefhebben, die hoofdstad met een menselijk gezicht! De sancties voor overlast zullen worden verstrengd, want in lijn met wat ik net zei, kunnen we niet aanvaarden dat sommigen onze leefomgeving beschadigen, en afbreuk doen aan de natuur en het milieu. We zullen ook ANPR-camerasystemen inzetten om identificatie en sancties te versterken. Er komt ook een modernisering van Net Brussel, om beter rekening te houden met de realiteit van de medewerkers, maar ook om een betere dienstverlening aan onze medeburgers te garanderen. Het kan niet dat Brussel vandaag nog zoveel vuile wijken kent, zoveel plekken waar je niet meer wilt wandelen. Daarom hebben we de wijkcontracten heroriënteerd. In plaats van een systeem waarbij middelen over verschillende gemeenten werden uitgestrooid volgens diverse criteria, zullen de wijkcontracten nu gericht worden op hotspots, zones die bijzonder lijden onder verwaarlozing, criminaliteit en sociale breuklijnen. Er zijn niet genoeg overheidsmiddelen om ze als suiker uit te strooien. Overheidsmiddelen zijn schaars, ze zijn kostbaar. Ze moeten dus worden ingezet om echt impact te hebben. En ze zullen echte impact hebben in de meest achtergestelde zones. Dus ja, deze nieuwe wijkcontracten zullen bijdragen om Brussel properder te maken, om Brussel mooier te maken. We willen de eerstelijnszorg versterken met de invoering van Medibussen die onze meest kwetsbare wijken zullen doorkruisen. Vandaag heeft in Brussel één op de twee mensen geen huisarts. Men zou kunnen zeggen: die Medibussen gaan geld kosten. Het gebrek aan nabijheid op vlak van gezondheid kost veel meer.
We moeten veel vroeger diagnosticeren, we moeten begeleiden, we hebben een echt gezondheidsbeleid nodig. Ook hier zullen we dit niet doen met nieuwe middelen, maar door middelen te herverdelen naar de mensen die ze het meest nodig hebben. Want ja, de uitdaging voor Brussel is ook om een sociale hoofdstad te zijn, een hoofdstad van gezondheid waar het goed leven is. De afgelopen jaren is een taboe-onderwerp, namelijk geestelijke gezondheid, steeds meer op de voorgrond gekomen in het publieke debat. Daarom versterken we het aantal bedden in de geestelijke gezondheidszorg. Niemand mag alleen staan. En toch, vaak in de dichtstbevolkte plekken - Brussel is een van de gebieden met de hoogste bevolkingsdichtheid - voelen zoveel mensen zich alleen. Om daar tegen te vechten, is er natuurlijk onze individuele rol: de hand reiken, contact leggen, luisteren, gewoon een woordje voor de buren, maar ook de rol van de overheid om de sociale cohesie te garanderen. Dat zijn de keuzes die we gemaakt hebben, dat zijn de keuzes die Brussel een aangenaam samenleven zullen teruggeven! We hebben ook bijzondere aandacht, aangezien ik het over sociale cohesie had, voor de strijd tegen alle vormen van geweld, en in het bijzonder intrafamiliaal geweld. We zullen ervoor zorgen dat LGBTQIA+-personen beter beschermd worden. We zullen ervoor zorgen dat in onze hoofdstad niemand meer bang moet zijn om zich te verplaatsen, waar dan ook, op welk uur dan ook. Daarvoor moeten we heel duidelijk zijn over onze waarden. We moeten ook heel duidelijk zijn over onze opvatting van samenleven, die zeker de meest inclusieve is die je overal op de planeet kunt vinden. Dus ja, dames en heren, sociale cohesie zal komen door werk, door begeleidingsmaatregelen, door sociale voorzieningen, door een multidisciplinair beleid. Een sterke regio, ook een regio die twee talen kent. Deze tweetaligheid willen we versterken met een masterplan. Dit masterplan zal het aanleren van het Nederlands voor ambtenaren vergemakkelijken. We zullen er ook, zoals ik al zei, voor zorgen dat het aanleren van talen bij het zoeken naar werk versterkt wordt.
Want Brussel kent een zeer hoge werkloosheidsgraad en toch, op 10 tot 15 minuten met het openbaar vervoer, komen we in een regio terecht die volledige werkgelegenheid kent. Taalversterking zal essentieel zijn. Ook dat is een instrument van sociale emancipatie. En als Brussel Brussel is, is dat omdat het het huis is van de twee belangrijkste gemeenschappen van het land. We moeten trots zijn op dat kenmerk. Brussel, meer dan ooit, het cement van België! Brussel, cement van België, maar ook, zoals ik zei, hoofdstad van Europa. Brussel zal opnieuw ambitie vinden. En het is niet omdat het in de eerste rang zit dat ik het zal hebben over een groot project voor de Stad Brussel, maar over een groot project voor het Brussels Gewest, namelijk het project NEO. Deze herontwikkeling van het Heizelpaleis, de ontwikkeling van een congrescentrum, de renovatie van onze expohallen, de ontwikkeling van woningen, de mogelijkheid voor Brussel om, als hoofdstad van Europa, ook een hoofdstad van beurzen en congressen te zijn. Want ja, dames en heren, ik denk dat het eigenlijk de Brusselaars zelf zijn die de waarde van onze hoofdstad misschien het minst goed kennen. Want Brussel is, over de hele wereld, een merk. Brussel is, over de hele wereld, een geestesgesteldheid. Brussel draagt, over de hele wereld, culturele waarde uit. Brussel is, over de hele wereld, zonder twijfel een van de meest bekende regio's. Dus, via dit regeerakkoord, via de manier waarop we het minister-presidentschap van de hoofdstedelijke regio willen invullen, willen we die trots echt teruggeven, die dynamiek teruggeven, stoppen met Brussel te zien als het zieke kind van het land dat zou lijden onder onveiligheid, vervuiling, sociale problemen. Integendeel, we willen het opnieuw laten worden die hoofdstad waarop alle Belgen trots zijn. Vandaag, in dit regeerakkoord, is het niet alleen een overwinning voor de Brusselaars. Het is vooral een overwinning voor alle Belgen. Want als je van je land houdt, moet je van je hoofdstad houden. En weet één ding, vandaag voel ik een diep gevoel van opluchting. Maar toch mag dat de 613 dagen van schande voor de politieke klasse en onze instellingen niet verhullen. Vanavond mag niemand trots zijn op de maanden en maanden die zijn verstreken. We moeten ervoor zorgen dat zo'n situatie zich nooit meer kan herhalen. Want die situaties voeden alleen de extremisten van links en rechts. We moeten opnieuw enthousiasme vinden. We moeten de kleine politieke spelletjes achter ons laten die tijdens die periode zo aanwezig waren, en die vaardigheid terugvinden die toch het cement van de politiek is: die drang naar debat, naar uitwisseling van argumenten en naar samen bouwen, samen opbouwen, ervoor zorgen dat we trots kunnen zijn op de projecten die we dragen. En vanavond kan ik u zeggen, ik ben de meest trotse Bergenaar op Brussel. Ik ben de Waal die het meest verliefd is op onze hoofdstad. Want echt, dames en heren, en ik weet dat u in deze zaal bijna uitsluitend Brusselaars bent, realiseer u de prachtige regio die we hebben. Realiseer u de troeven die we hebben. Welnu, 22 jaar lang konden we terecht teleurgesteld zijn. We konden soms zelfs boos zijn over de manier waarop de regio zich ontwikkelde.
Vanavond beloof ik u niet dat we met een magische toverstok alles helemaal kunnen veranderen. Maar we zullen kunnen veranderen. We zullen kunnen hervormen. We zullen kunnen bouwen. Vanavond, als voorzitter van de Mouvement Réformateur, voel ik ook een lichte spijt bij de gedachte dat het ons zoveel tijd heeft gekost om terug te keren aan het hoofd van de hoofdstedelijke regio. Maar vanavond wil ik u vooral een boodschap voor de toekomst meegeven. Velen van u hebben, zoals ik u in de inleiding zei, geloofd dat we die functie nooit meer zouden kunnen bekleden. U hebt gezien dat het door uw werk, door uw kracht, door uw doorzettingsvermogen mogelijk was. Ik wil u nu al deze boodschap meegeven voor de komende jaren. Want het minister-presidentschap, in handen van de MR, een regio die eindelijk gericht is op meer resultaten, op hervormingen, mag geen kleine parenthese van drie jaar zijn. Het moet de nieuwe norm worden. We moeten, door onze resultaten, door ons werk in het Parlement, in de steden en gemeenten, en nu ook in de regering, aan de Brusselaars laten zien dat ze er goed aan deden ons hun vertrouwen te geven. Hen de wil geven om ons nog meer vertrouwen te schenken in 2029. Dus, dames en heren, vanavond verwacht ik één ding van u. Op dit moment, dat we samen een glas drinken, want dat is toch fijn, maar vanaf morgenochtend, dat we weer aan het werk gaan. Het bekleden van het minister-presidentschap van het Brussels Gewest kan geen eindpunt zijn. Het is slechts het startpunt. Het startpunt van een nieuw hoofdstuk in de liefdesgeschiedenis tussen Brussel en de liberalen. Want vergeet nooit, dames en heren, deze regio is historisch liberaal, historisch modern, historisch een baken voor heel Europa. Dus, dames en heren, vanaf morgenochtend, ieder op zijn eigen niveau, zullen we aan de slag moeten. Eerst om dit regeerakkoord uit te leggen, vervolgens om het uit te voeren, en steeds om te overtuigen.
Ik heb jullie in het begin over Jacques Simonet verteld. Ik denk dat er geen groter campagnemachine bestond dan hij. Hij moest ongetwijfeld ook in zijn slaap campagne voeren. Ik nodig jullie daartoe uit. Ik nodig jullie uit om daar elke dag aan te denken, om te werken met de vraag in het achterhoofd wat je kan doen voor jouw regio. En we hebben onmiddellijke resultaten nodig. Dus vanavond wil ik echt een oproep doen tot algemene mobilisatie. Zorg ervoor dat je meer dan ooit overtuigd en vastberaden bent om het terrein op te gaan. Velen zeiden me, weet je, we weten niet meer hoe we het terrein op moeten. Omdat we niet weten wat we tegen de mensen moeten zeggen. We weten niet of we in de meerderheid zitten. We weten niet of we in de oppositie zitten. We waren eigenlijk een beetje alles tegelijk, om je de waarheid te zeggen. Vandaag weten jullie het. En dus moeten we vanaf morgenochtend opnieuw beginnen. We moeten opnieuw van deur tot deur gaan. We moeten opnieuw handen schudden. We moeten doen wat jullie nog steeds huidige voorzitter van de Brusselse federatie, David Leisterh, heeft gedaan. En ik kan deze speech niet afsluiten zonder hem een bijzonder warme hulde te brengen. Want de overwinning van juni 2024, dat is zijn overwinning. Hij is het die de Federatie heeft overgenomen. Hij is het die elke dag onze structuur heeft herbouwd. Hij is het die, één na één, de mensen heeft binnengebracht die in deze zaal zitten. Dus echt, vanavond moet er een donderend applaus komen. Want dat is wat belangrijk is. Nadat ik dat gezegd had, kwam een collega van de administratie naar voren, die grote gebaren maakte, die niet voor niets daar was, om me te wijzen op iets dat ik vergeten was. Ik begreep dat ik moest laten stemmen, niet? Voilà. Het is waar dat in het enthousiasme… Dus, je hebt “ja” op de stembiljetten, het is soms de meest democratische verkiezing van de geschiedenis. We gaan dat regelen, en ja op beide zijden, echt, ofwel om voor mij te stemmen, ofwel om voor mij te stemmen. Dus, wie is tegen? Het is zoals in de atletiek, het is een valse start. Wie is tegen de intrede in de meerderheid van de Mouvement Réformateur voor de legislatuur 2024-2029 van de regering van het Brussels Gewest? Hij mag het doen, hij zal niet geëxecuteerd worden. Wie onthoudt zich? Wie steunt? Het akkoord is goedgekeurd!