Deze week trekken we naar Beauraing, een gemeente in de provincie Namen waar Mélanie Havenne zich al bijna 20 jaar inzet. Na haar eerste stappen als OCMW-raadslid, oefende ze twee mandaten uit als schepen van Stedenbouw, Jeugd en Cultuur. Eind 2024 werd ze door de MR aangeduid als provincieraadslid. Een onverwachte wending in haar loopbaan, die ze ons vertelt.
Deze overgang van schepen naar provincieraadslid is een echte koerswijziging. Hoe beleef je dat? Is het voor jou een bekroning na al die jaren gemeentelijke dienst, of een nieuwe uitdaging?
Het is zeker een flinke verandering. Ik sta vroeger op en ik schreeuw minder tegen mijn vier kinderen. Ik, die gewend was aan direct en permanent contact met de mensen en de gemeentelijke diensten, moet nu leren wachten en me aanpassen aan een nieuwe werkwijze die me niet vanzelfsprekend afgaat, maar ik word goed omringd. Provincieraadslid worden is geen bekroning, het is gewoon de voortzetting van mijn engagement, dat nu op een ander niveau wordt uitgeoefend. Een niveau dat de band met de gemeenten behoudt en zelfs moet versterken. Een structurele hervorming, een herfinanciering van de hulpverleningszones, … het gaat duidelijk om een nieuwe uitdaging.
Na 12 jaar in het gemeentecollege, welke lessen en gedenkwaardige momenten onthoud je van je ervaring als schepen?
Ik onthoud en bewaar alles! De eerste les is dat we er zijn om het algemeen belang te dienen en dat mag je nooit vergeten, net zomin als je jezelf te serieus mag nemen. Altijd luisteren, in dialoog gaan, ideeën confronteren. Ik heb zoveel geleerd! Engagement op lokaal niveau is het mooiste en tegelijk het meest veeleisende, want in de loop der jaren moet je toegeven dat je steeds meer wordt blootgesteld aan agressie en kritiek. Maar wanneer een project slaagt, een consensus wordt gevonden, een burger je bedankt, een politiek team en collega's die echte vrienden zijn geworden je omringen… dan vergeet en overwin je alles!
Wat is precies de rol van een provincieraadslid en wat zijn jouw bevoegdheden?
De provincies, net als de gemeenten, handelen in een dubbele hoedanigheid: als ondergeschikte lokale overheid en als autonome politieke entiteit. Ik maak deel uit van het college, dat de uitvoerende macht van de provincie vormt, debatteer in commissie over de punten die op de raad staan, en werk samen met de diensten voor alles wat onder mijn bevoegdheden valt (hulpverleningszones, supragemeentelijke samenwerking, gebouwen, territoriale transitie, energie, overheidsopdrachten). Ik zie de rol van provincieraadslid vooral als een schakel ten dienste van de gemeenten, een facilitator van samenwerking en netwerkvorming. In elk geval is dat hoe ik het wil invullen!
Als je met een toverstokje één belangrijke maatregel op provinciaal niveau kon invoeren, welke zou je dan kiezen?
Het is niet zozeer de maatregel zelf, maar eerder het resultaat ervan. Ik zou willen dat elke gemeente, van Fernelmont tot Couvin, op een gelijkwaardige manier profiteert van de diensten en acties van de provincie, dat die zonder onderscheid uitstraalt over de 38 gemeenten. En als ik echt een goede fee zonder budgetbeperking was (maar dan dromen we echt), zou ik het aantal mobiele interventieteams voor geestelijke gezondheidszorg in onze gemeenten vermenigvuldigen, gezien de algemene psychosociale context en de schrijnende behoeften.
Met je twee mandaten als schepen van Cultuur ken je de gemeente op je duimpje! Voor wie naar Beauraing zou komen, wat zijn de must-sees?
Ik hou zo veel van Beauraing! Het absolute hoogtepunt is de Castel, ons gemeentelijk park dat in 2021 door een tornado werd verwoest en dat we hebben heraangelegd met een mooi, rolstoeltoegankelijk parcours, ook ideaal met kinderen. Vervolgens, gelovig of niet, een kleine omweg langs het heiligdom, getuige van ons religieuze verleden verbonden met de Verschijningen. Dan een bezoek aan het gehucht Revogne met zijn poort van Lomprez, overblijfsel van middeleeuwse glorie. Tot slot, afspraak in Pondrôme, waar ik woon, voor wat boodschappen in het winkeltje op het plein en daarna bij de slager. Om je onder te dompelen in die eenvoud, die landelijkheid waar ik zo aan gehecht ben. Je komt zeker terug!