Het was in een warme en resoluut toekomstgerichte sfeer dat vrijdag 10 januari de nieuwjaarsreceptie van de MR in de provincie Luxemburg, in Libramont, plaatsvond.
Vanaf de opening, verzorgd door Laurence Crucifux, burgemeester van Libramont-Chevigny, werd de klemtoon gelegd op het enthousiasme dat in de provincie Luxemburg tijdens de vorige verkiezingscampagnes werd gevoeld.
Deze boodschap werd versterkt door de tussenkomst van Benoit Piedboeuf, Voorzitter van de provinciale Federatie Luxemburg en Volksvertegenwoordiger-Burgemeester van Tintigny, die het belang van teamgeest benadrukte om de reeds behaalde vooruitgang verder te zetten en de komende uitdagingen aan te gaan.
De boodschap van de jeugd klonk luid en duidelijk dankzij de tussenkomst van Mathilde Otjacques, Voorzitter van de federatie van de Jonge MR van de provincie Luxemburg en Voorzitter van het OCMW van Libramont-Chevigny, vergezeld door Cyprien Cachbach, gemeenteraadslid in Bouillon. Zij benadrukten dat hun generatie klaarstaat om de fakkel over te nemen en te vernieuwen.
Vervolgens herinnerde Willy Borsus, Voorzitter van het Waals Parlement, aan het belang om de democratie te verdedigen en te versterken in een onzekere context. Zijn toespraak benadrukte het hernieuwde vertrouwen in het optreden van de Waalse Regering, mede dankzij de reeds zichtbare vooruitgang in kernsectoren zoals het onderwijs.
De avond werd afgesloten met de tussenkomst van Georges-Louis Bouchez, Voorzitter van de MR, die vooral de inspanningen benadrukte die geleverd worden in de federale onderhandelingen, waarvan de afronding wordt verwacht, om ons politiek project te verstevigen en concrete resultaten voor de bevolking te bereiken.
Bekijk hieronder de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez
2024 zal in de geschiedenis van onze politieke formatie als een bijzonder jaar gemarkeerd blijven. Maar meer nog, het verkiezingsresultaat geeft het Franstalig België een volledig nieuw politiek landschap.Dit politieke landschap kan in twee grote blokken worden samengevat. Aan de ene kant heb je redelijke mensen, mensen die geloven in vooruitgang, die vertrouwen hebben in de toekomst, die de democratie respecteren. Deze mensen vormen vandaag de meerderheid in de Waalse regering. En u begrijpt het al: ik spreek enerzijds over Les Engagés en anderzijds over de Mouvement Réformateur.
Tegenover dit blok staat het "onbuigzame" Belgïe, dat van de PTB tot Ecolo reikt, met de socialistische partij ertussen. Ik heb het altijd bijzonder vreemd gevonden dat mensen die de vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel dragen, censuur willen toepassen. Dat bewijst één zaak: het zijn geen liberalen.
En natuurlijk de socialistische partij, die vandaag helaas getroffen is door een soort Gilles-de-la-Tourette-syndroom, want elke keer dat je het niet eens bent met de PS, hebben ze drie woorden: Trump, populist, extreemrechts. Wij zullen noch extremistisch, noch communautaristisch zijn.
Vandaag, dames en heren, is het verschil tussen dit blok en ons, naast de vrijheid van meningsuiting, dat wij het niet nuttig, laat staan wenselijk, achten om enkele minderheden te vleien om verkiezingen te winnen. Wij zijn van mening dat al onze medeburgers op dezelfde manier gerespecteerd moeten worden, vanuit een gelijk standpunt beschouwd moeten worden, en vooral dezelfde regels moeten naleven en dezelfde waarden moeten delen.
Daarom moet religie thuis blijven.
Daarom moeten we, als we een samenleving willen vormen, integendeel onze gemeenschappelijke waarden versterken. Deze gemeenschappelijke waarden zijn die van de liberale democratie, die van de vrijheid van meningsuiting, van de godsdienstvrijheid, van de gelijkheid tussen man en vrouw.
Maar het is ook de afwijzing van levensbeschouwelijke tekenen in de administratie. Het is de afwijzing van religieuze invloed op dierenwelzijn. Het is de afwijzing van de invoer van conflicten van buiten ons land.
Dus ja, dames en heren, ik zeg het trots voor u, en ik vraag u om met heel deze overtuiging te dragen dat vandaag de enige partij van samenleven, de enige partij die de vrouwen en mannen van ons land toestaat zich te ontplooien, de enige partij die vandaag een bolwerk vormt tegen zowel extreemlinks als extreemrechts, de Mouvement Réformateur is.
Deze verschillen komen ook tot uiting in een belangrijk element om de vorige sprekers te herinneren. Het is de waarde van arbeid.
Want dames en heren, in alle hervormingen die we zullen doorvoeren, zullen we solidair zijn, maar niet clientelistisch. Want wij zijn van mening dat het enige echte sociale beleid niet dat is wat cheques uitdeelt, niet dat wat een klein subsidie geeft, niet dat wat het krukje in de mond stopt.
Het is dat wat een baan geeft. Het is dat wat de middelen geeft om je leven in eigen handen te nemen. Het is dat wat begeleidt, dat je opricht wanneer je valt, maar dat je bevrijdt, dat ervoor zorgt dat de staat niet permanent grip heeft op je leven. Daarom zal de hervorming van de FOREM, geleid door Pierre-Yves Jeholet, ongetwijfeld een van de belangrijkste hervormingen van de komende vijf jaar zijn.
We zullen ook de beroepsopleiding hervormen. We zullen ervoor zorgen dat inactiviteit geen keuze meer is. We zullen er vooral voor zorgen, en dat is het doel van de federale onderhandelingen, dat werken altijd meer opbrengt dan inactiviteit.
Dames en heren, als we in juni vorig jaar de verkiezingen hebben gewonnen, weten we dat ons discours over werk een van de dragende elementen was. Dus vandaag, zoals Adrien Dolimont aangaf, gaan we tot actie overgaan. We gaan de hervormingen doorvoeren zodat werken in België eindelijk loont.
Men zou kunnen denken dat het laatste thema misschien minder aanslaat in een provincie als Luxemburg, dat het minder zou aanslaan in plattelandsgebieden.
Wie dat zegt, kent het gebied slecht, want dit laatste thema is de kwestie van veiligheid. Want ja, wij zullen veiligheidsgericht zijn en niet laks, ik durf het woord te gebruiken.
Vandaag, in gemeenten aan de grens van de provincie Luxemburg. Of het gaat om drugshandel of om het smokkelen van mensen zonder papieren, dit zijn bronnen van criminaliteit die beperkingen, of zelfs meer, met zich meebrengen in het leven, in uw dagelijks leven, in het leven van onze medeburgers.
Dames en heren, deze veiligheidskwestie moet zich zowel vertalen in politieaanwezigheid als in steun aan onze politiediensten, hier en overal op het grondgebied.
Hetzelfde geldt voor brandweerlieden, ambulanciers, allen die instaan voor onze veiligheid. Het is geen kwestie van uitgebrande auto's op oudejaarsavond te bekijken als eenvoudigweg, zoals sommigen gisteren in de Kamer zeiden, een vervaging van de norm. Het is geen vervaging van de norm om op politieagenten te schieten.
Het is geen vervaging van de norm om openbare goederen te vernielen. Het is geen vervaging van de norm om zich fysiek tegen personen te keren.
Dit zijn zware wetsovertredingen. En zoals elke zware wetsovertreding, moeten ze bestraft worden.
Want het discours dat zegt dat we preventie moeten doen, dat we begrip moeten hebben wanneer we zien dat sommige mensen in moeilijke sociaal-economische omstandigheden leven, dat discours is onhoudbaar geworden.
Al 40 jaar bepaalt dit discours het beleid van ons land. Maar ik zal u iets zeggen. Vandaag ben je niet ongelukkiger omdat je in een buurt in Brussel woont dan de zoon van een landbouwer in de provincie Luxemburg. Je bent niet omdat je uit een zogenaamd moeilijke buurt komt beter af in je toekomstperspectief, je inkomen of je hoop dan een jongere uit een landelijke provincie, die zich ook vragen stelt over zijn toekomst, die ook economische moeilijkheden heeft. Dit alles om u te zeggen dat geen enkele omstandigheid een wetsovertreding excuseert. Zowel op het vlak van de politie, maar ook en vooral op het vlak van justitie, die moet bestraffen, die moet stoppen met altijd excuses te zoeken, als ook op het vlak van reïntegratie door werk, zal de Mouvement Réformateur van veiligheid een fundamentele prioriteit maken.
Want alle vrouwen en mannen van ons land moeten zich overal, op elk uur, in volledige veiligheid kunnen verplaatsen. Nu zult u zeggen dat dit bijna op een campagnetoespraak lijkt. Maar deze boodschap zal elke dag gedragen moeten worden.
En ze richt zich natuurlijk tot u. Maar ze richt zich ook en vooral tot de ministers en volksvertegenwoordigers van de Mouvement Réformateur. Want we mogen niet vergeten waarom we verkozen zijn. Want elke dag, wanneer we een beslissing nemen, moeten we onze fundamenten in herinnering brengen.
Want weet u, het politieke systeem leeft zo in gewoontes dat deze hervormingen, deze diepgaande hervormingen, niet zo eenvoudig zijn.
Er zijn technische uitvoeringsbeperkingen. Maar er is vooral een beperking die sterker is dan alle andere.
Het is de beperking van de gewoonte. Het is, zoals we in mijn streek zeggen, "we hebben het altijd zo gedaan". Deze beperking is de moeilijkste.
Want breken met deze gewoonte betekent breken met je eigen comfort. Het betekent breken met gewoontes. En dat is vaak het moeilijkste voor politieke vrouwen en mannen. Het is jezelf zeggen dat je gaat veranderen, dat je iets gaat doen dat je nog nooit hebt gedaan. En die verandering is al aan de gang.
Ze is aan het werk op het niveau van de Waalse regering, met de eerste belastingverlaging in de geschiedenis van Wallonië. Het registratierecht van 3% voor de eerste aankoop, de verlaging van de successierechten met de helft tegen het einde van de legislatuur. Deze veranderingen zijn structurerend, want Wallonië zal, tegenover deze moeilijkheden, niet doen wat we gewoonlijk doen, altijd meer en meer belastingen. We gaan integendeel de fiscaliteit verlagen om energieën te bevrijden. Ervoor zorgen dat de vrouwen en mannen die in dit land werken beter beloond worden. Ervoor zorgen ook dat zij die willen werken beter begeleid worden. Deze hervormingen zijn ook al aan het werk in de Federatie Wallonië-Brussel. In het bijzonder wil ik enkele momenten stilstaan bij het onderwijs. U hoort vandaag veel dingen over de school. De realiteit is dat het onbehagen op school al meer dan 20 jaar steeds groter wordt.
Want al iets meer dan 20 jaar blijft de administratieve last van leerkrachten toenemen. Al iets meer dan 20 jaar is er een gezagscrisis op school, waarbij de leerling soms tegen de leraar zegt wat hij moet doen, waarbij ouders allemaal denken een genie te hebben, ongetwijfeld getroffen door hyperactiviteit of een zodanig hoger intellectueel niveau dan het gemiddelde dat hij zich in de klas verveelt, moet u begrijpen. Vandaag hebben we van drukke leerlingen genieën gemaakt.
En sommige ouders dachten de leerkrachten te kunnen vervangen. Al iets meer dan 20 jaar hebben deze grote ideeën geleid tot een geleidelijke daling van het niveau van de leerlingen.
Dus vandaag is het 5 maanden dat Valérie Glatigny aan het hoofd staat van het onderwijsministerie. En de vakbonden ontwaken niet. Men krijgt de indruk dat de school pas 5 maanden problemen heeft. Jarenlang hebben zij deze lange achteruitgang begeleid. En vandaag zou er plots niets meer mogelijk zijn.
Dames en heren, ik wil mij in het bijzonder richten tot de leerkrachten in deze zaal, tot de directies. En ik weet zeker dat velen van hen ons hun vertrouwen hebben gegeven bij de laatste verkiezingen. Onze beloften zullen we nakomen. We zijn al begonnen met het herstellen van het gezag in de klassen. We zijn al begonnen met het verminderen van de administratieve last. En we gaan ook werken aan een efficiëntere school.
Daarvoor gaan we de gewoontes veranderen. We gaan zware hervormingen doorvoeren. En we weten het, we zullen zeker angst opwekken, soms ontevredenheid door deze hervormingen.
Waarom? Omdat onderwijs eigenlijk net voetbal is. Iedereen heeft zijn mening over de samenstelling van het team en over hoe de wedstrijden gespeeld moeten worden. Omdat school die bijzondere bevoegdheid is waarmee iedereen een band heeft.
Jullie zijn allemaal naar school geweest. Jullie hebben misschien kinderen, kleinkinderen op school. Misschien ben je zelf leraar.
Maar school raakt de hele bevolking. Daarom is het zo gevoelig om ze te hervormen. Maar omdat het gevoelig is, gaan we het niet nalaten.
Want vandaag is het een absolute noodzaak. De hervorming van het onderwijs is de moeder van alle andere hervormingen.
Omdat we via school jongeren de middelen geven om hun leven in eigen handen te nemen. Omdat we via school de samenleving genezen.
Omdat we via school burgers vormen. Dus, en ik reik vanavond de hand naar de vakbond, deze hervormingen willen we samen met hen doorvoeren. We willen ze samen met de leraren doorvoeren, we willen ze samen met de directies doorvoeren.
Maar als de vakbonden liever de gewapende arm zijn van enkele politieke formaties van het opstandige Belgium, in plaats van deze wens en deze nood aan verandering te steunen, wil ik hen ook zeggen dat we koers niet zullen wijzigen. Dat de golven hoog zullen zijn, dat de zee onstuimig zal zijn,
maar dat we ondanks alles tot het einde zullen gaan. We zullen tot het einde gaan, niet vanuit electoraal oogpunt, maar omdat we ervan overtuigd zijn dat deze hervormingen essentieel zijn, dat het vijf voor twaalf is, en vooral dat onze jongeren een school van betere kwaliteit verdienen, dat onze leraren meer steun verdienen, dat onze samenleving een onderwijs verdient dat niet langer ziek is.
Dus ja, dames en heren, ik zal je vragen om Valérie Glatigny te steunen. We zullen je de informatie geven, we zullen debatten voeren, we zullen de betrokken actoren ontmoeten. Maar ik vraag je echt om standvastig te zijn, want het is via de school dat we de toekomst voorbereiden.
De toekomst klaart op, dat was onze verkiezingsbelofte. En die toekomst kan opklaren wanneer we het kind opnieuw centraal stellen in de bekommernissen van de school.
En wanneer we ervoor zorgen dat alle kinderen, in het derde leerjaar lager onderwijs, kunnen lezen, schrijven en rekenen.
Dat alle kinderen die de school verlaten een diploma zullen hebben. Dat deze school opnieuw de plaats van emancipatie en gelijke kansen zal zijn.
Dan zul je me zeggen, er zijn nog twee andere regeringen in vorming. Een regering in Brussel. Dan zou je me kunnen vragen, maar wat is het idee om over de vorming van een Brusselse regering te praten in de provincie Luxemburg? Maar ik zeg je dat het essentieel is. Want Brussel is onze hoofdstad.
Brussel is onze visitekaart in het buitenland. Brussel is een economische motor voor het land.
Wat zien we vandaag echter? We zien een Brusselse regeringsvorming die geblokkeerd wordt door de Socialistische Partij en hun linkse vrienden. Omdat ze denken dat het grootste gevaar voor Brussel, dames en heren, de twee N-VA-parlementsleden zouden zijn die zouden deelnemen aan de Vlaamse meerderheid. Dan heb ik een vraag voor jullie: volgens jullie, wat is het grootste gevaar voor Brussel, die twee N-VA-parlementsleden of de tuig die auto's in brand steken op kerstavond?
Denk je dat het grootste gevaar voor Brussel die twee N-VA-parlementsleden zijn, of het bodemloze tekort van het Brusselse gewest, dat vandaag het grootste tekort is van alle overheidsinstellingen van het land? Denk je dat het grootste gevaar voor Brussel die twee N-VA-parlementsleden zijn, of de dramatisch lage werkzaamheidsgraad, de vernielde sociale samenhang, het toenemende communautarisme?
Vandaag is het grootste gevaar voor Brussel de stilstand. Het is het onvermogen van een deel van de Brusselse politieke klasse om het lot van onze hoofdstadregio in handen te nemen. Dus ik zeg het jullie, dames en heren, jullie kennen hem misschien iets minder goed in dit deel van het land, maar echt, op dezelfde manier als ik jullie vraag om al onze ministers te steunen, steun David Leisterh.
Probeer echt de boodschap te dragen. Zorg ervoor dat je hem energie geeft. Want als er iemand is die vandaag vecht voor Brussel, is dat David.
Als er een politieke formatie is die in staat is onze hoofdstad terug op te richten, is dat de Mouvement Réformateur. En Brussel terug oprichten, is België terug oprichten.
Dan, de laatste regering, die is zeker onverwacht. Er is altijd deze idee bij mensen dat de federale regering een beetje de vader van alle andere regeringen zou zijn. Dat is institutioneel niet het geval, maar het is waar dat de federale regering kwesties behandelt die fundamenteel zijn voor elk van ons. Dus deze federale regering, jullie wachten er al lang op. En ik vermoed dat jullie ze snel willen.
Maar ik weet ook dat jullie geen hogere belastingen willen.
Ik weet ook dat jullie de vrouwen en mannen die werken niet nog meer willen straffen dan vandaag al het geval is.
Ik weet ook dat jullie de ondernemers niet willen straffen.
Ik weet ook dat jullie willen dat het concurrentievermogen van onze bedrijven behouden blijft.
Want vandaag, en daar moeten we ons bewust van zijn, leven we in een veel complexere wereld dan gisteren. De Amerikaanse politiek zal invloed hebben op de Europese economische situatie. De druk en concurrentie van China zal moeilijker zijn dan ooit.
De uitdaging van de oorlog in Ukraine verstoort onze belangen. Dus ja, vandaag staat heel Europa voor een enorme uitdaging voor zijn autonomie, zijn veiligheid, maar ook zijn economische ontwikkeling. In heel Europa heeft België exact dezelfde uitdagingen, misschien nog erger. Want we hebben historische nadelen op het vlak van de energieprijs of de arbeidskost, groter dan bij onze buren.
Onze buren, laten we het daarover hebben, of het nu Frankrijk of Duitsland is, de twee grote motoren van de Europese Unie hebben vandaag politieke, industriële en economische moeilijkheden die dodelijke gevaren zijn voor België. Dat zijn onze twee belangrijkste handelspartners. En wanneer de Duitse machine begint te hoesten, is heel Europa ziek.
Daarom zal het in deze regeringsvorming nodig zijn om koopkracht terug te geven aan onze medeburgers, maar het zal ook nodig zijn om de bedrijven te bevrijden.
Het zal nodig zijn om de administratieve last te verminderen. Het zal nodig zijn om de fiscaliteit en de sociale lasten te doen dalen.
Het zal nodig zijn dat de Staat de ontwikkeling van bedrijven helpt in plaats van deze te belemmeren. Het zal vooral nodig zijn dat alle vrouwen en mannen die in dit land werken, dat de werknemers beter beloond worden dan de mensen die kunnen werken en kiezen voor inactiviteit. Het zal vooral nodig zijn om de onmisbare hervormingen in dit land door te voeren, om de moed te hebben te breken met deze stilstand die België al te veel jaren teistert.
Dus, dames en heren, ja, we werken met de federale regering. Dit akkoord vooruit, het wordt elke dag opgebouwd.
Het mag niet tot elke prijs gesloten worden.
Er zullen natuurlijk toegevingen nodig zijn.
Maar ik wil het jullie zeggen, we zullen geen toegevingen kunnen doen op de elementen die onze verkiezing hebben gemaakt. Het signaal van de kiezers was duidelijk over werk.
Het was duidelijk over energie. Het was duidelijk over veiligheid.
Dus compromissen, ja. Concessies aan onze principes, nee. Want de Mouvement Réformateur zal zeker iets heel bijzonders doen wanneer je de politiek bekijkt en volgt: we zullen onze beloften nakomen. En dus, zelfs als het een week of twee langer moet duren, zullen we die tijd nemen.
Want vandaag, als we waardig willen zijn en op het niveau willen staan van de hoop die we hebben opgewekt, is het door moedig te zijn dat we dat kunnen doen.
Het is door de hervormingen uit te voeren dat we ons mandaat zullen kunnen respecteren. Want het grootste gevaar voor ons, dames en heren, zou zijn dat we binnen 5 jaar de hervormingen niet hebben doorgevoerd. Dat is het grootste risico. En daarom mogen we niet voor het gemakkelijke kiezen. We mogen niet voor comfort kiezen.
Maar ik zeg het jullie, en ik herhaal het, de enige echte partij van de arbeid is de MR. En dat gaat zich vertalen.
Dat gaat zich vertalen in de beslissingen van de regering, dat vertaalt zich al in de regeringsvorming. We zullen een hervormingsregering hebben die overeenstemt met de verwachtingen van de burgers. Dus, ik wil niet te lang zijn omdat het ook een moment van gezelligheid is, maar ik wil enkele woorden richten aan onze politieke formatie. Want ja, afgelopen juni, voor de eerste keer in de geschiedenis, zijn we de eerste politieke formatie geworden in Wallonië bij de regionale verkiezingen.
Voor de eerste keer in de geschiedenis zijn we de eerste politieke formatie in Brussel geworden, zonder kartel, alleen als algemene formatie.
Dat is een grote verandering. Maar ik wil niet dat dit een verrukkelijke tussenpauze is. De MR moet duurzaam de eerste Franstalige politieke formatie blijven. Om twee redenen. De eerste is dat deze hervormingen snel genomen zullen worden, maar dat het tijd zal vergen om ze te implementeren.
De tweede is dat wanneer deze hervormingen genomen zijn, we niet willen dat ze in vraag gesteld kunnen worden door het opstandige Belgium en zijn 50 tinten links. Dus, om de eerste politieke formatie te blijven, zullen we elke dag op het terrein moeten blijven.
Daarom zal de Mouvement Réformateur vanaf februari een grote rondgang starten in de provincies van Wallonië, maar ook van Vlaanderen en in Brussel, om onze hervormingen uit te leggen, en ook om naar jullie te luisteren.
Want ik heb het gezegd, de koers is duidelijk, de manier van uitvoeren kan enkel gebeuren met de mensen op het terrein. We zullen luisteren, we zullen bijsturen, we zullen uitleggen. Daarom is jullie mobilisatie essentieel.
Ik weet dat jullie sterk gemobiliseerd waren in 2024. In 2025 zal het net zo moeten zijn.
Het zal zelfs meer moeten zijn. Want in 2024 had ik jullie gezegd, toen ik hier kwam, dat we ons moesten mobiliseren.
We moesten ons mobiliseren voor de partij. In 2025 zal het nog opwindender worden. Want we gaan ons mobiliseren voor het land.
Dus, dames en heren, jullie zullen dit project moeten dragen. Want het zijn niet de ministers onder elkaar die de hervormingen zullen doorvoeren.
Het is elk van ons. We zullen naar het terrein moeten gaan, deze informatie van het terrein moeten doorgeven.
We zullen ook moeten investeren in onze studiedienst.
We zullen nieuwe ideeën moeten blijven creëren die aansluiten bij deze wereld die verandert met een ongekende snelheid in de geschiedenis van de eeuwigheid.
We zullen het baken, het kompas moeten zijn voor alle vrouwen en mannen van goede wil in ons land die geloven in de democratie en die hun kinderen een toekomst willen geven.
Dus, dames en heren, geniet van de avond.
Maar vanaf morgen staan we weer op het terrein.
Want een grote volksbeweging als de MR komt niet alleen tijdens de verkiezingen naar buiten. Ze is er altijd.
En ik wil echt al onze lokale verkozenen bedanken die in de frontlinie staan, die dagelijks contact hebben, die onze eerste ambassadeurs zijn.
Dus, in 2025, weest meer dan ooit fier op de liberalen.
En vergeet niet, met de MR klaart de toekomst op!