Het was in een sfeer die zowel gemoedelijk als vastberaden was dat de Mouvement Réformateur op donderdag 9 januari in Brussel zijn nieuwjaarswensen presenteerde. In een context van aanhoudende institutionele crisis herinnerden de kopstukken van de MR aan het belang om de Brusselse Regio snel een volwaardige regering te geven. „De situatie is onaanvaardbaar. Brussel kan zich deze herhaalde blokkeringen niet langer permitteren. Onze hoofdstad verdient een sterke en vastberaden regering. De uitdagingen zijn al enorm”, benadrukte David Leisterh, Voorzitter van de Brusselse Federatie en formateur van de Brusselse regering.
Naast David Leisterh benadrukten Kevin Karena, Voorzitter van de Jonge MR in Brussel, en Anna Hovsepyan, Schepen in Jette, het belang van een actieve deelname van de nieuwe generaties aan het Brusselse politieke leven: „Jongeren zijn niet enkel de toekomst: ze zijn al het heden. We moeten ons nu al verenigen om ons een Brussel naar ons beeld voor te stellen: modern, solidair en ambitieus.”
Bernard Quintin, een figuur uit de Belgische diplomatie die recent Federaal Minister werd, nam vervolgens het woord om de emotie en verantwoordelijkheid te delen die hem bezielen in zijn nieuwe functie. Brusselaar in hart en nieren, herinnerde hij aan zijn wil om de kleuren van de hoofdstad en van België hoog te houden, zowel binnen als buiten onze grenzen.
Ten slotte sloot Georges-Louis Bouchez, Voorzitter van de MR, de avond af met een verenigende en resoluut toekomstgerichte toespraak. Zonder de uitdagingen die Brussel te wachten staan te verhullen, herbevestigde hij de wil van de MR om zijn verantwoordelijkheden volledig op te nemen en een „discours van waarheid” te voeren. Hij herinnerde eraan dat de verkiezingen van afgelopen juni de opkomst van twee blokken hadden bevestigd:
- Aan de ene kant „het blok van redelijke mensen”, dat de MR en Les Engagés samenbrengt, en dat bereid is moedige beslissingen te nemen;
- Aan de andere kant „het onhandelbare België”, dat volgens hem bestaat uit de PTB, Ecolo en de Parti Socialiste, meer geneigd tot „like”-politiek en cliëntelisme.
Op een compromisloze toon hekelde hij de houding van een deel van de Brusselse politieke klasse, die volgens hem „geblokkeerd is door ideologische standpunten” en „ver afstaat van de echte uitdagingen zoals werk, veiligheid, opleiding en sociale emancipatie”. „Solidariteit betekent niet mensen opsluiten in wijken met een paar subsidies of een voetbalveld. Het betekent hen een job geven, een opleiding, de mogelijkheid om hun lot in eigen handen te nemen.”
In die lijn verdedigde Georges-Louis Bouchez:
- De religievrijheid, met strikte naleving van een „liberale democratie” waarin religie tot de privésfeer behoort,
- Een sociaal emancipatiebeleid, gericht op opleiding en toegang tot werk in plaats van op bijstand,
- Veiligheid, die moet worden gegarandeerd door onvoorwaardelijke steun aan de ordediensten en de effectieve uitvoering van straffen.
Ten slotte herinnerde hij aan de acties die de MR al heeft ondernomen in het Brussels Parlement in afwachting van een operationele regering: het uitstel van de nieuwe fase van de LEZ, de beperking van het budget, de 400 miljoen euro aan gerealiseerde besparingen, en het aanvechten van bepaalde mobiliteitsmaatregelen die als arbitrair worden beschouwd. „Brussel kan niet langer wachten. Het is dringend nodig om vooruit te gaan, te hervormen, de veiligheid en het samenleven te verdedigen. De MR vertegenwoordigt dat sterke leiderschap dat de Brusselaars verwachten.”
Bekijk hieronder de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez
Beste vrienden,
Vorig jaar, toen misschien velen er niet in geloofden, had ik u de overwinning beloofd. En we hebben de overwinning behaald. Dit jaar is dat van de plicht!
Op de avond van de verkiezingen zagen we niet enkel de overwinning van de Mouvement Réformateur. We zagen ook, in het algemeen aan Franstalige zijde, de vorming van twee politieke blokken: het politieke blok van de redelijke mensen, van mensen die hun verantwoordelijkheid nemen, van mensen die geloven in vooruitgang. Deze mensen vormen vandaag de meerderheid van de Waalse regering en van de Federatie Wallonië-Brussel. Ik heb het natuurlijk over Les Engagés enerzijds, en de Mouvement Réformateur anderzijds.
Daartegenover staat een nieuw blok. Een blok dat ik het onhandelbare België zou noemen. Samengesteld uit de PTB, de groenen, de Parti Socialiste.
De Parti Socialiste, ik heb overigens gehoord dat ze zich zouden hervormen. Ze zouden een grote operatie van heropbouw en programma doorvoeren. Dat zou trouwens interessant zijn. Want vandaag lijkt de Parti Socialiste een beetje getroffen door het syndroom van Gilles de la Tourette. Telkens je niet akkoord bent met hen, noemen ze je Trump, populist, extreemrechts. Dat is alles. Er is geen project meer. Er is geen voorstel. Er is geen debat.
Ik heb gehoord dat om dat op te lossen, ze zich het hoofd moesten breken, na de tekorten te hebben opgestapeld. Dat zal beter zijn voor uw portemonnee, en ik hoop dat het hen tot bezinning brengt over het feit dat wanneer je een politieke formatie bent, het goed is om te proberen likes te scoren op Facebook, het is goed om te proberen stemmen te winnen, maar je mag twee dingen nooit vergeten: het eerste zijn de democratische waarden, en daar kom ik nog op terug. En het tweede is dat wanneer je politiek bedrijft, dat niet is om populair te zijn. Het is om je verantwoordelijkheid te nemen.
Deze twee blokken kenmerken zich door een tegenstelling op de grote thema's van onze samenleving. De eerste daarvan, en dat is wat de Mouvement Réformateur kenmerkt: wij zullen noch extremistisch, noch communautaristisch zijn.
Zou u gedacht hebben dat het in 2025, in Brussel, moeilijk zou zijn om een hulde te brengen aan de slachtoffers van de holocaust?
Beseft u, dames en heren, de gevolgen, en ik ben bang dat dit nog maar het begin is, van dit waanzinnige communautarisme dat, voor een paar stemmen, voor een paar postjes, om te proberen wat kiezers te winnen, Brussel vandaag in een dramatische situatie brengt op het vlak van samenleven?
Als het samenleven vandaag steeds moeilijker wordt in Brussel, is dat omdat een reeks politieke verantwoordelijken vergeten zijn dat de absolute voorwaarden voor samenleven die van de liberale democratie zijn, met een unilateralistische boodschap, met respect voor het individu, maar ook met het delen van gemeenschappelijke waarden. Je kan geen samenleving vormen als je je tijd besteedt aan het verheerlijken van bijzonderheden. Je kan geen samenleving vormen als je je tijd besteedt aan het aanvaarden van de invloed van religie. Ik zal het u zeggen: de Mouvement Réformateur zal altijd strijden voor religievrijheid. Dat zit in ons DNA. Maar het zal er altijd voor zorgen dat religie thuis blijft.
Daarom is de kwestie van het verbieden van levensbeschouwelijke tekens in overheidsdiensten niet onderhandelbaar.
Daarom zal religie geen invloed hebben op het dierenwelzijn.
Daarom zullen we buitenlandse conflicten niet naar Brussel importeren.
Dames en heren, ik weet dat het als militant in Brussel niet altijd makkelijk is om je waarden te verdedigen.
Want de afgelopen jaren hebben sommigen ons willen doen geloven dat universalisme, dat liberalisme, racisme was.
Sommigen hebben ons willen doen geloven dat het willen toepassen op de islam van dezelfde regels die we meer dan een eeuw geleden toepasten op de katholieke religie, xenofobie was.
Sommigen hebben ons willen doen geloven dat tolerantie betekende dat we moesten afstand doen van wat het cement van ons sociaal weefsel vormt.
Ik zal het u nog eens herhalen: ik weet dat het niet simpel is, maar uw verantwoordelijkheid, onze verantwoordelijkheid, is immens. Want vandaag, in Brussel, is de enige partij die het bastion is tegen extremisme, de enige partij van het samenleven, de enige partij van gelijke kansen, de Mouvement Réformateur!
Deze verschillen komen ook tot uiting op het vlak van sociaal beleid. Want wij, dames en heren, wij liberalen, zullen solidair zijn. We zullen solidair zijn met iedereen, maar we zullen niet cliëntelistisch zijn. Solidariteit is het eerste sociaal beleid. Dat is wat een job geeft. Dat is wat een opleiding mogelijk maakt. Dat is wat toelaat om je lot in eigen handen te nemen. Het is niet wat cheques uitdeelt. Het is niet wat mensen opsluit in wijken. Het is niet wat maakt dat je vraagt om een jeugdhuis, een paar begeleiders, een pingpongtafel. Dat is geen sociaal beleid. Het is niet wat streeft naar een beetje meer bezigheidstherapie, af en toe een voetbalveld, en vooral, zoals we zien in Molenbeek, een absolute afhankelijkheid van enkele politieke verkozenen die hun functie vandaag niet gebruiken in het algemeen belang, maar voor hun eigen bijzonder belang, waar subsidies worden toegekend naar willekeur, waar de politiek van de kleine regelingen de norm is geworden. Dus ja, ik weet dat we op een regionale regering wachten, daar kom ik nog op terug.
Maar zelfs voor die regering hebben we gewerkt, en we hebben al gewerkt, in het Parlement.
En onze eerste opdracht zal zijn ervoor te zorgen dat elke jongere in Brussel opnieuw een toekomst vindt, kan rekenen op een job, zich kan losmaken van zijn publieke structuren, zich kan losmaken van zijn geboorteomstandigheden.
Want echte sociale emancipatie is die welke opvoedt, die welke een job geeft, die welke elke man en vrouw toelaat om aan het einde van zijn leven te zeggen dat hij iets heeft bereikt.
Dames en heren, in Brussel is de partij die dat zal verdedigen, en daarom vraag ik u, ook al is het zwaar, om vol te houden, de enige partij die voor Brussel werkt, de Mouvement Réformateur.
Ons derde grote thema dat ons onderscheidt, is dat van veiligheid. Want ja, en ik durf het woord te gebruiken, welke aanvallen, welke karikaturen er ook komen, wij zijn voorstander van veiligheid en niet laks.
Want vandaag is het niet normaal dat mensen niet durven naar bepaalde wijken te gaan omwille van hun religie.
Het is niet normaal dat vrouwen niet durven uit te gaan op bepaalde plaatsen omdat ze vrouw zijn. Het is niet normaal dat iemand verweten kan worden hoe hij zich kleedt. Want dat zou, op een of andere manier, geweld, aantastingen van goederen of aantastingen van personen kunnen rechtvaardigen.
Dames en heren, in het kader van de onderhandelingen over de federale regering staat de Mouvement Réformateur op de eerste lijn.
Op de eerste lijn zodat de politie eindelijk kan worden gesteund. Op de eerste lijn zodat justitie veroordeelt, op de eerste lijn zodat die veroordelingen eindelijk worden uitgevoerd.
Vandaag hoorde ik nog in het Parlement een hele reeks rechtvaardigingen. Men spreekt, stel je voor, over overtreding van de norm. En op een politieagent schieten met vuurwerk, dat is een overtreding van de norm. Dat is een schending van de wet. Dat is een zwaar misdrijf.
Ik hoorde in het Parlement dat men het misschien moest verontschuldigen, begrijpen. Al 40 jaar wordt er in deze regio ingegrepen. We hebben tientallen miljoenen euro's uitgegeven om zogezegd te integreren via verenigingen, waarvan een deel het communautarisme juist heeft versterkt.
Dames en heren, ik zeg het u: welke ook de levensomstandigheden van de ene of de andere zijn: de wet, dat respecteer je. Politieagenten, brandweerlieden, ambulanciers, dat respecteer je.
Dus ja, ook al ligt het niet in de tijdsgeest, ook al bevalt het de boulevard de l'Empereur niet, ik zeg het u: de partij van de veiligheid, dat zal de Mouvement Réformateur zijn!
Ik zou u natuurlijk kunnen vertellen over wat we al gerealiseerd hebben in Wallonië of in de Federatie Wallonië-Brussel. Maar ik wil de tijd nemen om over uw regio te praten, Brussel. Want vandaag, ik heb het al aangegeven, is de politieke situatie een beetje ingewikkeld. Maar dankzij jullie hebben we 20 volksvertegenwoordigers in het Parlement. Dat betekent dat we niet gewacht hebben op de vorming van een regering om te handelen. We hebben al de inwerkingtreding van de LEZ afgedwongen. We hebben de renolutiepremies gered. We hebben ervoor gezorgd dat er al 400 miljoen euro aan besparingen in de Brusselse begroting werd doorgevoerd. We hebben, dankzij onze schepenen, zoals Gautier Calomne of David Weytsman bijvoorbeeld, Good Move al ter discussie gesteld in heel wat zones van het Brussels Gewest.
Dus ja, we werken! Denk niet dat omdat we ook werken aan de vorming van een regering, het onmogelijk zou zijn om te handelen. Ik weiger, wij weigeren de inactiviteit. Wij weigeren de stilstand.
De regering die nog altijd in functie is, is die welke de verkiezingen verloren heeft. Het is de PS- en Ecolo-meerderheid.
Ik heb gezien dat die partijen zich geen zorgen maakten over de tijd die verstrijkt. Geen probleem. Zij zullen dus de boekhouders zijn. De boekhouders vandaag van het begrotingstekort. De boekhouders van de sociale achteruitgang. Ook de boekhouders van een ander groot risico dat Brussel treft. Het risico dat, als een deel van de Brusselse politieke klasse onbekwaam blijkt om Brussel van binnenuit te hervormen, anderen het van buitenaf zullen willen doen.
Vandaag heb ik een heel duidelijke boodschap voor de andere Brusselse politieke partijen: ofwel toont de Brusselse politieke klasse in haar geheel zich verantwoordelijk, en neemt ze haar verantwoordelijkheid op.
Ofwel zullen ze de argumenten moeten aanvoeren die aan een federale tafel gebruikt kunnen worden om te rechtvaardigen dat sommigen Brussel van buitenaf zullen moeten beheren.
Wat gaan we uitleggen aan al degenen die dagelijks vaststellen dat het slecht gaat met Brussel? Gaan we hun zeggen dat we niets mogen aanraken? Nogmaals, het Brussels Gewest is een autonoom gewest. Maar als je autonoom bent, moet je je dat waardig tonen. En de boodschap vandaag moet zijn dat we niet meer in dat politieke en politiekerige spelletje vervallen.
Sommigen denken misschien onze overwinning te kunnen stelen.
Sommigen denken misschien het leven van de Brusselaars te kunnen hinderen.
Maar ik zeg hun, vandaag is onze verantwoordelijkheid veel groter.
En de Mouvement Réformateur strijdt, staat vooraan, om de problemen van het hoofdstedelijk gewest op te lossen.
De andere partijen moeten een duidelijke keuze maken: de hand grijpen die wij uitsteken en samen met ons hervormen, de werknemers beschermen, ervoor zorgen dat de vrouwen en mannen die in dit land werken of willen werken geëmancipeerd worden. Ofwel de gewapende arm zijn van het “onhandelbare België” waarover ik het aan het begin had.
Vandaag ligt de bal in ons kamp. Wij weten wat we gaan doen. In 2024 heb ik u gevraagd om te mobiliseren. Dat is een sterke mobilisatie geweest. We hebben veel energie gestoken. In 2025 vraag ik u om nog meer te doen. Want 2025 wordt nog beter. We gaan niet werken voor de partij. We gaan werken voor het land. Want het land heeft vandaag het liberale project nodig.
Dus meer dan ooit, wees fier, ga alle handen schudden, ga uitleggen, wees niet bang, laat u niet intimideren, ga vooruit, stap door, de weg is recht, ook al is de helling steil, wees fier om liberaal te zijn, en vergeet niet, met de MR wordt de toekomst helder!