Adrien Dolimont, Minister-President van de Waalse Regering, heeft de nieuwjaarsrondgang 2026 van de Mouvement Réformateur in La Louvière ingezet door op het laatste moment Denis Ducarme te vervangen, die door griep aan zijn bed gekluisterd was, en hem niet zonder een boodschap van spoedig herstel te sturen. Hij herinnerde eraan dat hij in diezelfde zaal al eerder het woord had gevoerd toen hij nog voorzitter was van de Jeunes MR van Henegouwen, en benadrukte zo de afgelegde weg en zijn trouw aan zijn engagementen op het terrein.
Van bij het begin wilde Adrien Dolimont de aanwezige militanten warm bedanken, en benadrukte dat « naar debatten of conferenties van de MR komen bijna even ingewikkeld wordt als de E411 oversteken bij Courcelles met 2 cm sneeuw en slicks », verwijzend naar de druk, de intimidatie en de pogingen tot chaos georkestreerd door wie liever schreeuwt dan debatteert. Hij hekelde die « pseudo-verdedigers van het democratisch denken » die proberen te verhinderen dat leden, jongeren, ouderen en liberale verkozenen samenkomen, en benadrukte hoe belangrijk het, precies dit jaar meer dan ooit, is om zich verenigd, hecht en zichtbaar te tonen in de publieke ruimte.
De Minister-President prees vervolgens de moed om vandaag lid te zijn van de MR, en herinnerde er met humor aan dat dit « geen sinecure » is, vooral tijdens de eindejaarsfeesten. Rond de familietafel voeden de hervormingen van de liberalen de gesprekken: de twee extra uren voor leerkrachten in het secundair onderwijs, het vroegtijdig pensioen, de Inami-quota, de Formule 1 in België, de consumptie van foie gras… en natuurlijk de befaamde « zaak Georges-Louis Bouchez ». Tegenover die soms felle debatten neemt Adrien Dolimont aan dat « liberaal zijn vandaag niet het meest comfortabele is, maar wel het meest rechtvaardige », ten dienste van een rechtvaardigere samenleving voor de toekomstige generaties.
In een context waarin extremismen terrein winnen en defaitistische visies overheersen, is hij verheugd dat bij de liberalen onenigheid nog vrij en zonder taboe kan worden geuit. Maar hij waarschuwt: te vaak voeden die meningsverschillen zich meer met fake news en gebrek aan informatie dan met feiten en solide argumenten. Zijn grote goede voornemen voor 2026 is dan ook « de informatie te laten zegevieren ». Hij roept elk lid op om de argumentaties van de partij te lezen, publicaties, posts en communiqués te raadplegen, de feiten te checken en overal, altijd te debatteren, door de verkozenen uit te nodigen zich te komen verklaren in kringen, clubs en conferenties.
Adrien Dolimont haalde vervolgens enkele emblematische voorbeelden aan van wat hij beschouwt als onwaarheden die de oppositie in stand houdt. Hij ontmantelt stuk voor stuk enkele slogans: het « zuurstofplan » dat de grote steden zou « verstikken », de hervorming van de registratierechten die het vastgoed zou doen ontploffen, het vermeende einde van het plan Grote Koude of nog het idee dat de werkzaamheidsgraad in Wallonië zou dalen. Voor hem zijn die beweringen « volkomen vals » en illustreren ze een strategie om de burger angst aan te jagen, na decennia waarin men « geld liet regenen alsof het aan de boom groeide ».
Daartegenover roept hij de militanten op om zowel luisterbereid als pedagogisch te zijn. De hervormingen die door de Waalse meerderheid worden gedragen, benadrukt hij, willen het « we hebben het altijd zo gedaan » doorbreken en Wallonië weer op de rails zetten, met de ambitie om er in het komende decennium een motor van Europa van te maken. Niet veranderen, stelt hij, betekent het risico lopen om « ouderwets » te worden, terwijl de keuze van de kiezers, in juni, precies erin bestond te breken met de stilstand. Hij roept dan ook op om het discours dat de huidige politiek zou willen delegitimeren te verwerpen en fier te zijn militant van de MR te zijn, drager van een echte maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Tot besluit riep Adrien Dolimont iedereen op om nooit te vergeten dat « men altijd het gekraak van de vallende boom hoort, maar niet het geluid van het groeiende bos ». Een metafoor om te herinneren dat geschreeuw, polemieken en aanvallen meer lawaai maken dan het geduldige werk van de hervormingen, maar dat het net die hervormingen zijn die het verschil zullen maken voor Wallonië. Hij verzekerde dat zijn regering, net als alle regeringen waaraan de MR deelneemt, in 2026 de steun van de militanten nodig zal hebben, ervan overtuigd dat « we samen grote dingen zullen realiseren ». Vervolgens lanceerde hij, in een laatste optimistische oproep, zijn strijdkreet voor het beginnende jaar: "Weg met de zwartgalligheid! Een gelukkig en gezegend nieuwjaar aan iedereen!".