David Leisterh heeft zijn ontslag aangekondigd als voorzitter van onze beweging in Brussel. Deze weloverwogen beslissing markeert het einde van een mandaat dat in de geschiedenis van onze partij zal blijven bestaan.
Vijf jaar lang heeft hij onze kleuren gedragen met een zeldzame energie en vastberadenheid. Hij heeft een partij die niet meer won, omgevormd tot een geloofwaardige politieke kracht. Hij heeft militanten die er niet meer in geloofden, weer hoop gegeven. En vooral heeft hij ons iets kostbaars doorgegeven, iets wat we verloren hadden: een sterke, uitgesproken, strijdvaardige Brusselse identiteit.
Vandaag, nu hij de fakkel doorgeeft, zijn we hem een enorme dank verschuldigd. Maar we zijn hem vooral verschuldigd om verder te doen met wat hij begonnen is. Om deze erfenis te laten groeien. Om nooit te vergeten waaraan hij ons herinnerde: Brussel verdient het dat we er met trots voor vechten.
Toen David het roer van onze beweging overnam, kwamen we net uit twintig jaar nederlagen. Twintig jaar sinds de overwinning van de laatste liberale minister-president, Jacques Simonet. Twintig jaar waarin we anderen zagen zegevieren op ons terrein. Twintig jaar waarin we terrein, militanten en geloofwaardigheid verloren. Velen hadden opgegeven. Hij niet.
Zijn methode was eenvoudig, maar vereiste een moed die weinigen hadden: overal naartoe gaan. Overal in Brussel, met allen die met hem het terrein hebben bewerkt. Zelfs daar waar we het hadden opgegeven. Zelfs in de wijken waar men ons zei dat het geen zin meer had, dat de PS of Ecolo een onoverbrugbare voorsprong leken te hebben genomen. Hij weigerde die logica van de nederlaag. Hij bracht onze militanten terug op het terrein, op straat, in contact met de Brusselaars.
En hij deed iets radicaals: hij opende onze beweging voor alle afkomsten, alle achtergronden, zonder ooit een centimeter aan onze politieke lijn te veranderen. Omdat hij iets essentieels had begrepen: open zijn betekent niet afstand doen van wie we zijn. Het betekent integendeel bevestigen dat onze ideeën spreken tot iedereen die Brussel liefheeft, ongeacht zijn persoonlijke verhaal.
Hij heeft ook het debat verlegd. Terwijl andere partijen zich vastreden in een steriele oppositie, stelde hij een visie voor. Een visie gericht op de stad: de leefomgeving, de veiligheid, de netheid, het dagelijkse leven van de Brusselaars. Concrete onderwerpen. Duidelijke antwoorden.
Het resultaat? Een historische overwinning. Na twintig jaar door de woestijn hebben we gewonnen.
Maar voorbij de cijfers heeft David ons iets diepers achtergelaten: hij heeft ons de weg gewezen. Aan ons om die nu te verbreden.
Maar als David ons één adem heeft achtergelaten, is het vooral deze: hij heeft ons herinnerd dat Brussel een identiteit heeft. Een eigen, sterke identiteit, die zich bij niemand moet verontschuldigen.
Te lang heeft Brussel naar zichzelf gezocht. Gevangen tussen Vlaanderen en Wallonië, getrokken door duizend invloeden, doorkruist door alle culturen van de wereld, had onze stad soms moeite om te zeggen wat ze was. Erger nog: ze verontschuldigde zich soms voor haar eigen bestaan. Ja, een Brusselaar definieert zich ook door de ander, zijn identiteit bestaat ook via anderen, maar hij verliest daarmee niet zijn unieke karakter.
David weigerde die logica. Hij verkondigde luid en duidelijk dat Brussel noch Vlaams, noch Waals is. Brussel is Brussel. Punt. Een Europese hoofdstad, een wereldstad, een unieke plek waar honderd nationaliteiten, honderd verhalen, honderd levenspaden samenkomen, en die deze eigenheid met trots moet omarmen.
Deze Brusselse identiteit zullen we in elk van haar strijdpunten moeten blijven dragen. Wanneer we over veiligheid spreken, is dat geen abstracte veiligheid, het is die van de Brusselaars die 's avonds de metro nemen. Wanneer we over leefomgeving spreken, was dat geen holle slogan, het is de eis dat onze stad proper, aangenaam en leefbaar is. Wanneer we over openheid spreken, is dat geen naïef multiculturalisme, het is het idee dat Brussel kan verwelkomen op voorwaarde dat iedereen respecteert wat ze is.
Zoals de Voorzitter ons herinnerde dat we trots moeten zijn om liberaal te zijn, kunnen we ook trots zijn om Brusselaar te zijn. We kunnen onze stad verdedigen zonder ons te verontschuldigen, zonder ons te verwateren, zonder afstand te doen van wat onze kracht uitmaakt.
Die strijd heeft hij gelanceerd. Maar laten we eerlijk zijn: hij blijft immens. Want een sterke Brusselse identiteit bevestigen vraagt moed. De moed om nee te zeggen tegen zowel communautaire als communautaristische logica's die ons naar beneden trekken. De moed om zwakke compromissen te weigeren die ons beletten vooruit te gaan. De moed om Brussel te verdedigen als een volwaardige stad, niet als een speelveld voor anderen.
David vertrekt niet uit vermoeidheid. Hij vertrekt niet uit ontmoediging. Hij vertrekt omdat hij iets fundamenteels heeft begrepen: zelfs wanneer je wint, beletten onze tegenstanders ons om de nodige hervormingen door te voeren.
We hebben een historische overwinning behaald. We hebben zetels gewonnen, terrein veroverd, onze visie opgelegd in het openbare debat. En toch, bij elke hervorming die we voor Brussel willen doorvoeren, botsen we op een muur. Een muur van institutionele blokkades, onmogelijke coalities, compromissen die onze voorstellen van hun inhoud ontdoen. We zullen dit nooit toestaan, niet uit ego, maar uit respect voor de democratie.
Want winnen alleen is niet genoeg. Niet in Brussel. Niet in een systeem waar machtsspelletjes en apparaatstrategieën elke ambitie voor echte verandering verstikken.
De hervormingen die Brussel nodig heeft, inzake veiligheid, netheid, mobiliteit, werk, integratie, zullen niet gerealiseerd worden met symbolische overwinningen. Ze zullen niet gerealiseerd worden met fragiele meerderheden. Ze zullen niet gerealiseerd worden zolang we niet de politieke kracht hebben om de tafel om te gooien en een duidelijke koers op te leggen.
Deze onderhandeling heeft ons geleerd dat om Brussel echt te veranderen, een overweldigende overwinning nodig is. Een overwinning die geen ruimte laat voor twijfel, geen ruimte voor trucjes, geen ruimte voor blokkades. Een overwinning die ons de middelen geeft om écht te besturen, niet om zwak mee te beheren.
En om in 2029 te winnen, om massaal te winnen, moeten we zijn lijn voortzetten, moeten we zijn adem laten uitgroeien tot een tornado.
We zijn hem verschuldigd deze uitdaging aan te gaan.
David, dank je. Dank voor deze jaren van strijd. Dank om de nederlaag te weigeren toen alles verloren leek. Dank om onze beweging haar trots, haar identiteit, haar bestaansreden terug te geven.
Ik ben immens fier om deze strijd met jou en alle anderen te hebben gedeeld. Het was een eer.
Jouw verwezenlijkingen zijn buitengewoon. Een overwinning die is afgedwongen. Een Brusselse identiteit die opnieuw bevestigd is. Een bewezen methode. En vooral, een overtuiging: Brussel verdient het dat we ervoor vechten zonder complexen, zonder verontschuldiging, zonder compromis.
Want Brussel verdient beter dan stilstand. Ze verdient het om te brullen.