De Mouvement Réformateur heeft zijn nieuwjaarstournee met succes afgesloten, met bijna 6.000 deelnemers doorheen Wallonië en Brussel!
Jean-Paul Wahl, voorzitter van de MR-federatie van Waals-Brabant en regionaal volksvertegenwoordiger, opende de plechtigheid door het belang van eenheid en vastberadenheid te benadrukken om de ambitieuze doelstellingen van de MR in de komende jaren voort te zetten.
Germain Dalne, voorzitter van de federatie van de Jonge MR van Waals-Brabant en gemeenteraadslid in Nijvel, sprak samen met Eglantine Scolas, gemeenteraadslid in Eigenbrakel. Germain benadrukte de hoop die het liberale engagement bij de bevolking doet ontstaan. De hoop op meer vrijheid, de hoop om zijn lot in eigen handen te nemen. Eglantine Scolas deelde op haar beurt haar enthousiasme na een succesvolle eerste verkiezing, wat getuigt van de vitaliteit en de vernieuwde energie binnen de Jonge MR.
Adrien Dolimont, minister-president van het Waalse Gewest, som al gerealiseerde belangrijke maatregelen op om de overheidsfinanciën te versterken en de dienstverlening aan de burgers te verbeteren, onder meer via een plan van 268 miljoen euro aan structurele besparingen en het einde van de financiële uitspattingen van de grote steden.
Georges-Louis Bouchez, voorzitter van de Mouvement Réformateur, sloot het evenement af met een oproep tot de absolute noodzaak om onze inspanningen verder te zetten, koers te houden om onze hervormingen te verankeren en tegemoet te komen aan de immense verwachtingen van de burgers.
De voorzitter prees ook de aanwezigheid van zijn voorganger Charles Michel, die al te vaak slecht behandeld wordt door de media en die veel meer erkenning verdient, gezien zijn parcours. Hij bracht ook hulde aan het kolossale werk van de teams van het voorzitterschap van de MR, die deze nieuwjaarstournee georganiseerd hebben.
Bekijk hier de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez
Beste vrienden, dank jullie allen voor jullie aanwezigheid en gelukkig nieuwjaar!Ik zal beginnen met de aanwezigheid van Charles Michel in het publiek te begroeten, die, en dat heb ik nooit verborgen gehouden, naar mijn mening veel te slecht behandeld wordt door de media. Hij verdient veel meer erkenning gezien zijn parcours.
Als ik de media zou moeten geloven, zou ik niet eens meer op mezelf stemmen. Dus soms moet men kritisch nadenken over dit onderwerp.
Maar ik vraag jullie echt om zeer warm te applaudisseren voor mijn voorganger, maar ook voor hem die mijn vriend is, Charles Michel.
Zoals ik jullie al zei, wel, dit jaar, dit jaar 2024, was uitzonderlijk. Ik zal niet terugkomen op de omvang van de overwinning, want als men te veel de eigen overwinning bewondert, vergeet men er iets mee te doen. Maar ik zou jullie graag willen wijzen op het ontstaan van twee politieke blokken. Want dat is het nieuwe landschap van de Franstalige Belgische politiek: twee grote blokken.
Met aan de ene kant redelijke mensen, mensen die geloven in de toekomst, die geloven in vooruitgang, mensen die op een serieuze manier aan het werk zijn. Ik spreek natuurlijk over de coalitie die vandaag Wallonië bestuurt, samengesteld uit Les Engagés aan de ene kant en de Mouvement Réformateur aan de andere kant.
Tegenover dat blok hebben we een nieuwe opkomst, namelijk het « onbuigzame België ». Een onbuigzaam België samengesteld uit de PTB. De PTB die altijd wat moeite heeft om te zeggen dat ze communisten zijn. En ik denk dat men moet herinneren dat het communisten zijn, met alles wat daarbij als dodelijk komt, om een uitdrukking van een voormalige partijvoorzitster te gebruiken.
Deze ideologie, ook samengesteld uit de ecologisten. Nu, ik weet niet of jullie het gezien hebben, heel recent, de ecologisten willen X, dus Twitter, laten verbieden, in naam van de vrijheid van meningsuiting. Ik moet toegeven dat ik niet altijd het verband begrijp tussen censuur en vrijheid van meningsuiting, maar dat is ongetwijfeld hun opvatting van democratie.
En ten slotte de socialistische partij. De Parti Socialiste legt ons vandaag uit dat ze hun programma zullen herzien. Ik zeg jullie, als democraat, dat doet me plezier. Want ik moet met spijt vaststellen dat de Parti Socialiste getroffen is door de ziekte van Gilles de la Tourette. Want elke keer dat je het niet eens bent met de Parti Socialiste, antwoorden ze je drie dingen: populist, Trump, extreemrechts.
Er is geen debat meer. Er is geen mogelijkheid tot uitwisseling meer. Er is geen mogelijke tegenspraak meer. Er is enkel nog een oriëntatie die erop gericht is de gesprekspartner te diskrediteren omdat hij niet zou denken zoals zij.
En het is waar dat vandaag, en ik neem dat volledig op mij, ik denk dat de grootste overwinning van de liberalen erin bestaat de thema's op te leggen, erin bestaat te durven zijn overtuigingen te bevestigen, erin bestaat ervoor te zorgen niet voortdurend opgesloten te zitten in het keurslijf van links dat de regels van het debat zou dicteren, van wat men kan zeggen en wat men niet kan zeggen.
De Parti Socialiste, jullie hebben het gezien, gaat een grote herziening van haar programma beginnen, dat betekent dus dat ze zich het hoofd zullen breken, na de tekorten uitgediept te hebben. Dat zal zeker beter zijn voor onze portemonnee, en ik heb het gezegd, en ik heb het gezegd met veel oprechtheid,
Als democraat zou ik het toejuichen om een publiek debat van betere kwaliteit te vinden, argument tegen argument, in plaats van argument tegen scheldwoord.
Deze scheiding tussen de twee blokken vertaalt zich in alle domeinen die onze samenleving regelen.
Ten eerste, over de kwestie van het samenleven, waar ik het met kracht bevestig: wij zullen noch extremistisch zijn, maar zeker niet communautaristisch.
Want vandaag, dames en heren, zien we het op verschillende niveaus, en men denkt dat het enkel Brussel betreft, maar het is veel breder dan dat.
We hebben linkse partijen die, vandaag, voor een paar stemmen, voor een paar electorale winsten, bereid zijn de fundamentele waarden op te geven die onze democratie vormen, bereid zijn de religie te laten binnendringen in de kwestie van het samenleven, in het bestuur van de administratie, of zelfs in de gelijkheid tussen mannen en vrouwen.
Sommigen zijn, om enkele minderheden te vleien, bereid het particularisme te verheerlijken, terwijl we, om een samenleving te vormen, gemeenschappelijke waarden moeten vieren. Welnu, ja, ik zeg het jullie, dames en heren, de liberalen zullen vandaag de verdedigers zijn van de neutraliteit van de staat, zullen ervoor zorgen dat het dierenwelzijn niet wordt overspoeld door religieuze overwegingen.
Ze zullen er ook voor zorgen dat buitenlandse conflicten niet in ons land geïmporteerd worden. Want ja, vandaag zijn de liberalen het laatste bastion tegen links extremisme, tegen rechts extremisme, tegen elke vorm van radicalisme en tegen religieuze invloed.
We zullen dus ook solidair zijn. Maar we zullen niet clientelistisch zijn. We zijn van mening, en we hebben het herhaald tijdens de verkiezingscampagne, en dat was overigens een van de belangrijkste redenen voor ons succes, dat werk het beste sociale beleid is. Het is werk, samen met goede opleiding, dat toelaat het leven in eigen handen te nemen. Het zijn niet de kleine cheques, de subsidies, de steun.
Stel je voor, vandaag zijn we zover dat men cheques uitdeelt. Dat is bijvoorbeeld het geval bij de Vlaamse socialistische partij om een koelkast te kopen. We leven in een staat die elk jaar 330 miljard euro inhoudt om je een cheque te geven om te sporten, voor een beetje cultuur, voor je zonnepanelen, en morgen, om je koelkast te kopen.
Denken jullie niet dat het misschien beter zou zijn om minder belastingen te heffen, dat iedereen een job heeft, en jullie de vrijheid te laten, de vrijheid van keuze?
Daarvoor werken we.
Het is om op een gegeven moment over zijn geld te beschikken zoals men wil.
En dus, ja, dames en heren, de hervorming van de FOREM, de hervorming van de beroepsopleiding, zullen prioritaire hervormingen zijn, geleid door Pierre-Yves Jeholet, om ervoor te zorgen dat Wallonië en Brussel zich eindelijk kunnen ontplooien.
Om er eindelijk voor te zorgen dat dit onoverbrugbare verschil van 12 punten tussen de Waalse en de Vlaamse werkgelegenheidsgraad niet langer bestaat.
Want ik zal jullie zeggen, als ik liberaal ben, is dat omdat ik ervan overtuigd ben dat elk individu zijn leven in eigen handen wil nemen. En men neemt zijn leven niet meteen in eigen handen. Men neemt zijn leven in eigen handen dankzij een job. Dus ja, meer dan ooit, zal de Mouvement Réformateur de partij zijn van de werkende mannen en vrouwen.
Dit verschil vertaalt zich in het feit, en ik neem dit thema volledig op mij, dat wij een partij zullen zijn en dat we een veiligheidspartij zijn, en geen laksheidspartij.
Want vandaag, in ons land, stel je voor, is het moeilijker voor een politieagent om zijn werk te doen dan voor een delinquent om veroordeeld te worden. Want vandaag kan men in bepaalde regio's zich niet meer op elk uur of op elke plaats van het grondgebied verplaatsen.
Want vandaag, en ik heb het bij de ingang gezien, hebben we politieagenten die systematisch verantwoording moeten afleggen terwijl delinquenten van alle voordelen genieten. In het kader van de federale onderhandelingen is deze kwestie centraal.
Ze is centraal omdat de dreiging van de drugshandel en de zware criminaliteit die daarmee gepaard gaat, reëel is voor onze staat, reëel in termen van corruptie van instellingen, reëel in termen van veiligheid van onze medeburgers, ook reëel in termen van het vermogen om samen te leven.
Welnu, ja, dames en heren,
We zullen ervoor zorgen dat de angst van kamp verandert, dat de politie gerespecteerd wordt op dezelfde manier als de brandweerlieden, als de ambulanciers, als iedereen die waakt over onze veiligheid, met een justitie die bestraft en sancties die daadwerkelijk werken.
Ja, dames en heren, de Mouvement Réformateur erkent dat alle beleidsmaatregelen die steunen op preventie of begrip zeker nodig zijn, maar niet voldoende.
Nog niet zo lang geleden, donderdag in de Kamer, spraken sommigen over de autobranden en de vernieling van openbaar eigendom, alsook over het schieten op politieagenten in Brussel. Sommigen spraken over een « verwatering van de norm ». Beseffen we wel waarover we spreken? Dit is geen verwatering van de norm, dit is een zware schending van de wet. Dit zijn onaanvaardbare gedragingen. En we moeten de nodige signalen sturen zodat de staat opnieuw respect afdwingt.
Want, dames en heren, de eerste slachtoffers van deze onveiligheid zijn de sociaal meest kansarme groepen. Het zijn niet degenen die in de mooiste wijken wonen. Het zijn degenen die in de moeilijkste wijken wonen. De wijken met een sterke sociale dimensie. Zij zijn het. Zij zijn het die lijden onder afpersing en geweld.
Welnu, ja, dames en heren, de Mouvement Réformateur engageert zich ervoor dat elke burger op ons grondgebied in vrede en veiligheid kan leven. Dat is een fundamentele vrijheid.
Jullie zullen me zeggen, het is een beetje bijzonder, want in de toespraak vinden we meer dan enkel campagne-accenten terug.
Maar ja, deze toespraak, die mogen we niet laten vallen omdat de campagne voorbij is. Deze toespraak richt zich tot jullie, richt zich tot de bevolking, maar richt zich in het bijzonder tot de ministers, parlementsleden en verkozenen van de Mouvement Réformateur.
Want op geen enkel moment mogen we de reden vergeten waarom we verkozen zijn. We zijn niet verkozen om posten te bezetten.
We zijn niet verkozen om de macht te bezetten. We zijn verkozen om die uit te oefenen, om deze hervormingen uit te voeren, om onze koers nooit te verliezen, om nooit de waardigheid te vergeten die we aan ons mandaat verschuldigd zijn.
En de eerste waardigheid is het respecteren van zijn woord, het respecteren van zijn beloften, ervoor zorgen dat die beloften dagelijks werkelijkheid worden. Welnu, dat is al begonnen.
Het is al begonnen in Wallonië, met de eerste belastingverlaging in de geschiedenis van Wallonië, met de vermindering van de registratierechten, maar ook de halvering van de successierechten. Deze hervormingen zullen zich uitbreiden. Ze zullen ook versnellen. Want we mogen niet talmen.
De nuttige tijd is beperkt. Het is al 7 maanden geleden dat we gestemd hebben. En het werk is kolossaal.
Het is belangrijk op het vlak van werkgelegenheid, het is ook belangrijk op het vlak van administratieve vereenvoudiging. Het is belangrijk op het vlak van economische en industriële ontwikkeling in Wallonië, in België en in Europa.
Het zal ook belangrijk zijn in de Federatie Wallonië-Brussel wat het onderwijs betreft. En ik zou hier graag even bij stilstaan door me in het bijzonder te richten tot de leerkrachten en de schooldirecties die in deze zaal aanwezig zijn, om hen te zeggen dat het al minstens 20 jaar is dat de malaise toeneemt en dat er een soort fataliteit de wereld van het onderwijs overspoelt. Al 20 jaar is het gezag in crisis.
Al 20 jaar daalt het niveau van de leerlingen. Al 20 jaar blijft de administratieve last toenemen. Dus vandaag,
We zijn ons volledig bewust van dit malaise en deze moeilijkheden. We hebben ze aangehaald tijdens de verkiezingscampagne. We gaan deze problemen nu oplossen, dankzij Valérie Glatigny. En om deze problemen op te lossen, en vandaag steek ik de hand uit, hebben we alle actoren nodig.
Iedereen zal misschien gewoontes moeten opgeven. Iedereen zal een verandering in gang moeten zetten die naar het beter gaat, naar vereenvoudiging. En onder deze actoren richt ik me ook tot de vakbonden.
Om hen te zeggen dat de keuze die zich vandaag aan hen stelt heel eenvoudig is. Ofwel grijpen ze de uitgestoken hand zodat we samen kunnen hervormen. Zodat ze in feite eenvoudigweg in lijn zijn met wat hun opdracht zou moeten zijn. Hun opdracht? Die is de belangen van de werknemers te beschermen.
Ofwel besluiten deze vakbonden om de gewapende arm van een linkse politieke formatie te worden, om ervoor te zorgen dat wat links heeft verloren aan de stembus, het proberen te winnen op straat. In dat geval zouden de vakbonden de miljoenen werknemers van dit land verraden, die geen partijpolitiek verwachten, maar eenvoudig willen dat de hervormingen die we zullen doorvoeren, kwaliteitsonderwijs, een eindelijk beloond loon en een veel efficiëntere staatsstructuur mogelijk maken.
Dus met het oog op die beruchte staking van morgen herhaal ik het en ik verlies de hoop niet om hen aan de onderhandelingstafel te brengen, want ik wil hen ook zeggen dat de zaak duidelijk is, dat ondanks de hoogte van de golven, we ons doel niet zullen veranderen, omdat we een mandaat hebben gekregen, een democratisch mandaat.
En echt, ik zeg het jullie, dames en heren, laat je niet imponeren, laat je niet intimideren. Ons doel mag niet zijn om elke dag van het jaar populair te zijn, maar juist om waardig te zijn aan onze missie om ons land een andere toekomst te geven, en daarvoor de nodige hervormingen te dragen, uit te leggen en door te voeren.
Dan zult u zeggen, er blijven nog twee regeringen te vormen.
De Brusselse regering. Nu, het kan bijzonder lijken om over Brussel te spreken in Wallonië, ook al zijn de banden in Waals-Brabant toch belangrijk, maar het is niettemin fundamenteel.
Want vandaag zit Brussel geblokkeerd. Brussel zit geblokkeerd omdat sommigen ons uitleggen dat het gevaar voor Brussel twee N-VA-verkozenen zou zijn. Dus ik stel u de vraag: is het echte gevaar voor Brussel vandaag die twee N-VA-verkozenen, of is het dat tuig dat auto's in brand steekt op nieuwjaarsavond? Is het echte gevaar voor Brussel vandaag die twee N-VA-verkozenen, of is het het begrotingstekort dat het slechtste is van alle politieke entiteiten van het land? Is het echte gevaar voor Brussel vandaag die twee N-VA-verkozenen, of is het de dramatisch lage werkzaamheidsgraad? Vandaag is het echte gevaar voor Brussel de balans van 20 jaar groepspolitiek, met een bedreigd samenleven, met jongeren zonder perspectief, met een immobiele mobiliteit, met een groeiende onveiligheid.
Dat zijn de echte gevaren van Brussel. En vandaag moeten we vaststellen dat er één persoon is, dat er één persoon is die vecht om Brussel opnieuw op de kaart te zetten. Die persoon is onze Brusselse lijsttrekker, dat is David Leister. En ik vraag u echt om hem te steunen. Ik vraag u echt om de Brusselse uitdagingen serieus te nemen.
Want Brussel is onze hoofdstad. Brussel is ons visitekaartje. Brussel is de motor van België. Nu weet ik dat u van België houdt. En als u van België houdt, bekommer u dan om Brussel en steun onze lijsttrekker, David Lester!
De andere regering die moet worden gevormd, is de federale regering. En overigens hervatten de onderhandelingen over de fiscale hervorming vanaf 14 uur. Dat is de reden waarom u weet dat ik graag bij u blijf. Ik zal nog een tijdje blijven, maar misschien niet zo lang als ik zou willen. Maar laten we het net over die fiscale hervorming hebben.
We hebben tijdens de campagne een duidelijke belofte gemaakt: de belastingen verlagen. De fiscale druk verlagen op wie werkt. Ervoor zorgen dat er een verschil is van minstens 500 euro tussen wie werkt en wie niet werkt. Vandaag, dames en heren, natuurlijk zijn we bereid tot compromissen, maar niet over onze fundamentele waarden, niet over de grote beloftes die we aan onze medeburgers hebben gedaan, niet over wat het meest noodzakelijk is voor ons land of andere, dat aan het bezwijken is onder het gewicht van de staat en het gewicht van de fiscaliteit.
57% van ons BBP vandaag, dat is fiscale druk. Dat is onaanvaardbaar. Dus, net als u, wil ik zo snel mogelijk een regering. Maar ik zal dat niet aanvaarden ten koste van compromissen over de meest fundamentele behoeften van ons land.
Want nee, een nieuwe belasting invoeren is geen symbool voor een partij. Het zijn honderden miljarden euro's die we uit de zakken van onze medeburgers gaan halen.
Dat is belasting. Het is geen politieke overwinning. Het is gaan halen wat mensen hebben geproduceerd door hun werk, door hun spaargeld, door hun investering. Dus ja, er is belasting nodig. Maar de rechtvaardige belasting, de noodzakelijke belasting, niet meer dan dat. Vooral moeten de openbare mandatarissen dit geldbeheer waardig zijn. En geen stations bouwen van bijna een half miljard euro voor 10.000 reizigers per dag.
Dus ja, dames en heren, ik sprak u zojuist over de pers. Ja, we zullen strijden. Het zal niet altijd gemakkelijk zijn. Sommigen in de krant vinden dat ik graag opval. Maar ik zal u een bekentenis doen. Het interesseert me niet om op te vallen, want ik denk dat dat al goed op gang is. Maar ik wil wel iets opmerkelijks doen voor het land.
Dat wel. Want zoals u in de video hebt gezien, heb ik altijd beschouwd dat een verkiezingsoverwinning geen geschenk is. Het is een verantwoordelijkheid.
En ik ga nog verder. Het is een historische verantwoordelijkheid die we hebben. Want de mensen die op ons hebben gestemd, en in het bijzonder onze nieuwe kiezers, hebben dat gedaan omdat hun verwachtingen enorm zijn.
Ze hebben het gedaan als een laatste bolwerk. De laatste keer dat ze vertrouwen geven aan democraten. En daarom gaat onze verantwoordelijkheid ver voorbij onze partij.
Dat is de reden, dames en heren, waarom we de partij levend moeten houden. We moeten blijven ons studiecentrum ontwikkelen, om voortdurend nieuwe ideeën te hebben, want de wereld verandert in een ongezien tempo.
We zullen ook op het terrein blijven aanwezig. Vanaf februari lanceert de Mouvement Réformateur een grote rondgang in alle provincies van Wallonië, Vlaanderen, maar ook in Brussel, om de hervormingen uit te leggen maar ook om naar u te luisteren.
Want deze hervormingen zullen we natuurlijk gaandeweg aanpassen. We zullen ze aanpassen samen met u, de mensen op het terrein, met de vrouwen en mannen die het land dagelijks doen leven.
De partij moet haar aantal leden blijven ontwikkelen. We moeten ervoor zorgen, en dat is mijn nieuwe engagement, om de eerste Franstalige politieke formatie te blijven.
Om minstens twee redenen: de eerste, omdat deze hervormingen tijd zullen vergen, niet zozeer om te worden goedgekeurd, iets meer om te worden uitgevoerd, maar vooral om effecten te produceren, effecten in het dagelijks leven, de mentaliteit veranderen, de mindsets veranderen.
En ook, omdat als we deze hervormingen doorvoeren, het niet is zodat enkelen ze weer ter discussie stellen wanneer ze aan de macht terugkeren. Daarom vraag ik u, vanaf nu, om het engagement voort te zetten.
In 2024 had ik u gezegd dat het het jaar van de overwinning zou worden. Dat is het geweest. In 2025 is het het jaar van de plicht. En om die plicht te vervullen, zullen we nog meer gemobiliseerd moeten zijn. U moet op het terrein blijven, want de grote populaire beweging die de Mouvement Réformateur is geworden, komt niet alleen naar buiten tijdens verkiezingscampagnes.
Ik grijp deze gelegenheid overigens aan om al onze lokale verkozenen te bedanken, want zij zijn onze eerste ambassadeurs.
Zij zijn het die als eerste in contact staan met al onze medeburgers. U zult sleutelstukken zijn van ons apparaat, waarbij u tegelijk zult moeten uitleggen, maar ook nooit mag aarzelen om aan ons terug te koppelen wat we moeten veranderen, aanpassen, wijzigen.
Want we zullen niet alleen hervormen. We zullen hervormen samen met de hele bevolking. Want een verandering, om doeltreffend te zijn, mag niet enkel in de teksten bestaan.
Die verandering moet ook in de hoofden zitten, en ik zou zelfs durven zeggen, in de harten. Dus in 2024 heb ik u gevraagd te strijden voor de partij.
In 2025 wordt het nog spannender. Want we gaan strijden voor het land. Wees dus fier om liberalen te zijn en vergeet onze belofte niet. Met de MR klaart de toekomst op!