In Namen begon MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez met een persoonlijker moment: de verjaardag van Cécile Neven, voor hij terugkwam op wat het liberale project fundeert: de vrijheid, hier en overal ter wereld.
De voorzitter van de MR bracht eerst een eerbetoon aan de vrouwen en mannen die vandaag in Iran vechten voor hun waardigheid, hun levenskeuzes, hun meningen en hun gewetensvrijheid, en herinnerde eraan dat wat ons in een liberale democratie “vanzelfsprekend” lijkt, een prijs heeft en nooit definitief verworven is. Hij riep de militanten op om deze strijd te steunen, ook via eenvoudige gebaren zoals het delen van informatie op de sociale netwerken, en hekelde het gebrek aan media-aandacht voor deze strijd, die nochtans ook over ons gaat.
Vanuit dat standpunt heeft hij gewezen op de noodzaak voor de Europese Unie om een echte soevereiniteit te herwinnen: militair, energetisch, industrieel en technologisch. Hij herinnerde aan het engagement van de MR voor het voortzetten van kernenergie, niet als een politiek steekspel, maar als een keuze voor soevereiniteit en bevoorradingszekerheid, en bekritiseerde een Europa dat soms morele stellingnames verkiest boven “de hardheid van de realiteit”.
Op binnenlands vlak heeft Georges-Louis Bouchez de lopende hervormingen ten volle verdedigd, in het bijzonder de beperking van de werkloosheid tot twee jaar, die hij voorstelt als een culturele revolutie die erop gericht is werk opnieuw centraal te stellen in de samenleving en een einde te maken aan levenslange werkloosheid en de sociale schade die daarmee gepaard gaat. Hij plaatste deze hervorming in een ruimer verhaal over schuldbeheersing en generatierechtvaardigheid, en herinnerde eraan dat elk kind vandaag geboren wordt met een schuld van tientallen duizenden euro's, en dat blijven leven op krediet erop neerkomt dat de rekening wordt doorgeschoven naar de jongsten.
Vervolgens ging hij dieper in op de dubbele eis die hij verdedigt: de groei nieuw leven inblazen, onder meer via investeringen in artificiële intelligentie en herindustrialisering, en de overheidsuitgaven verminderen door de machtsniveaus, structuren en politieke mandaten te rationaliseren. In dezelfde geest hekelde hij de fiscale voordelen van de ziekenfondsen en pleitte hij ervoor dat zij aan dezelfde regels worden onderworpen als de andere actoren, zodat die middelen kunnen worden gebruikt om de belasting te verlagen voor mensen die de arbeidsmarkt betreden.
Ten slotte bevestigde Georges-Louis Bouchez opnieuw de prioriteit die gegeven wordt aan veiligheid en aan een streng maar rechtvaardig migratiebeleid, alsook zijn wil om de voorwaarden voor toegang tot de Belgische nationaliteit strenger te maken, in naam van het respect voor het land en de gelijkheid van regels voor iedereen. Hij besloot door de militanten uit te nodigen om zich niet te verontschuldigen voor het feit dat ze liberaal zijn, de hervormingen op het terrein te dragen en 2026 tegemoet te treden met geluk, moed en trots.
Ontdek hieronder zijn volledige toespraak
Goedenavond, goedenavond allemaal, dank je om er te zijn, dank je voor de ballon die ik zal meenemen voor mijn zoon, stel je voor, want vandaag is het de verjaardag van Cécile en ik wens haar een gelukkige verjaardag. Ik zoek haar… ze staat daar helemaal achteraan. Gelukkige verjaardag! En het is de dag na de verjaardag van mijn zoon, dus het is een uitstekende periode om jarig te zijn. Dank je voor de ballon. Dames en heren, het is echt een genoegen om bij jullie te zijn, en dan nog wel op deze plek, want Cécile, als je verder wil vieren, er is een discobal en die is toch onmisbaar op elk Waals feestje, dus aarzel niet als we het willen laten uitlopen. Ik ben blij om bij jullie te zijn, zoals ik zei, want zoals de vorige sprekers al aangaven, bevinden we ons in een periode waarin we hervormingen doorvoeren, belangrijke hervormingen, hervormingen die onze partij al vele jaren bepleit. Maar voor ik verderga, wilde ik terugkomen op een fundamentele kwestie, die van de vrijheid. De vrijheid voor onszelf uiteraard, maar ook de vrijheid voor iedereen wereldwijd. Daarom wilde ik deze toespraak beginnen met een eerbetoon aan de vrouwen en mannen die vandaag in Iran vechten voor ons liberaal model, om het recht te hebben te debatteren, om het recht te hebben levenskeuzes te maken, religieuze keuzes, keuzes van mening. En echte moed, dat is die moed, die geïllustreerd wordt door de foto van die man die tegenover motorrijders van het regime staat, bereid om zijn leven op te offeren voor wat ons zo vanzelfsprekend lijkt. Het feit dat we in een liberale democratie kunnen leven, lijkt ons zo banaal, zo vanzelfsprekend. Welnu, die gevechten wereldwijd moeten ons eraan herinneren dat deze vrijheden ongetwijfeld ons kostbaarste bezit zijn en dat we ze voortdurend moeten verdedigen. Maar als we ze met overtuiging willen verdedigen, moeten we ze verdedigen voor iedereen. Het liberale project is per definitie universeel. Je kan geen vrijheid voor jezelf willen als je die van anderen negeert. Dus, dames en heren, ik vraag jullie echt om deze strijd te steunen, om alle vrouwen en mannen te steunen die wereldwijd vechten voor hun vrijheid. Dat kan soms heel eenvoudig, gewoon met een boodschap op sociale media, door informatie te delen, door ze te verspreiden. Maar hoe dan ook, ik kan jullie zeggen dat ik erg getroffen blijf door het feit dat de media in ons land zo weinig aandacht besteden aan zo'n gebeurtenis, want ze is belangrijk voor hen, maar ze is ook belangrijk voor ieder van ons. Als we oprecht willen zijn in de verdediging van deze vrijheden, dan moet de Europese Unie veel meer bezig zijn met het behoud van haar soevereiniteit. Want er zal geen vermogen zijn voor de Unie om haar waarden te verdedigen als ze niet volledig engagement toont voor soevereiniteit. De voorbije jaren heeft de Europese Unie vaak het comfort van standpunten verkozen boven de hardheid van de realiteit. Want ja, het is heel gemakkelijk om de uitspraken van een staatshoofd te veroordelen. Het is heel gemakkelijk om te zeggen dat men zich zorgen maakt over een situatie. Het is veel moeilijker om zijn militaire autonomie te waarborgen, ook al is dat niet populair. Het is veel moeilijker om zijn industriële autonomie te waarborgen, ook al maakt dat niet iedereen blij. Het is veel moeilijker om zijn energieautonomie te waarborgen. En het is niet toevallig dat de Mouvement Réformateur, met verschillende leden, te beginnen met jullie federatievoorzitter David Clarinval, zich heeft ingezet voor het voortbestaan van kernenergie, een engagement dat kon worden gerealiseerd door Mathieu Michel. In dit debat zaten we niet in een politieke ruzie, zoals sommigen probeerden te doen geloven. We zaten integendeel in een engagement voor de soevereiniteit en de toekomst van ons land. Want het is niet mogelijk om de hele wereld de les te lezen als je afhankelijk bent van China voor de industrie, van de Arabische wereld en Rusland voor energie, en van de Verenigde Staten voor onze veiligheid. Dus ja, we zullen pas echt oprecht zijn in de verdediging van onze waarden wanneer we moedig zijn in onze politieke keuzes, ook al heeft men jarenlang onze medeburgers willen doen geloven dat we konden leven zonder industrie, dat we konden leven zonder energie, of toch met energie die uit de lucht valt, dat we ook konden leven zonder te moeten investeren in ons leger. En dat, dames en heren, is echte politieke moed. Ja, we moeten militair materieel aankopen. Ja, we moeten Europa heropbouwen op industrieel vlak. Ja, we moeten onszelf uitrusten op energetisch vlak. En vandaag is het politieke debat helaas niet op niveau. We brengen uren door in het Parlement om te discussiëren of de prijs van frieten met 17 of 12 cent zal stijgen. Ondertussen worden de echte uitdagingen niet aangepakt. Als ze niet worden aangepakt en ter harte genomen, zullen we binnen enkele jaren niet meer over frieten praten, noch over kajaktochtjes. Want zowel ons economisch welzijn zal bedreigd worden, als ons politiek vermogen om het welzijn van onze medeburgers te garanderen totaal tenietgedaan zal worden. Dus als we vooruit willen gaan, moeten we hervormingen doorvoeren. En de hervormingen, dat is de Mouvement Réformateur die ze draagt. Er zijn er vele van die hervormingen. We hebben opnieuw geïnvesteerd in defensie, we engageren ons voor de binnenlandse veiligheid. Er is er één in het bijzonder die zeer symbolisch is, de beperking van de werkloosheidsuitkering tot twee jaar, gedragen door David Clarinval. Deze beperking werd ons voorgesteld als een grote ramp voor onze medeburgers. Maar ik draai de vraag om: heeft levenslange werkloosheid welzijn gebracht? Als je denkt dat levenslange werkloosheid welzijn brengt, nodig ik je uit om bepaalde wijken van de regio Charleroi, Luik of Bergen te bezoeken, waar ik zelf vandaan kom, om te zien wat inactiviteit, soms over meerdere generaties, aan sociale achteruitgang heeft veroorzaakt, aan verwaarloosde wijken, maar ook aan verwaarloosde mensen. Dus nee, dames en heren, levenslange werkloosheid was geen oplossing. Zelfs Jean-Luc Mélenchon, in Frankrijk, verdedigt dat idee niet. Solidariteit, dames en heren, moet in beide richtingen gaan. Het is uiteraard nodig dat de Staat aan je zijde staat wanneer je een tegenslag in het leven meemaakt. Maar je moet bijdragen aan het collectieve welzijn wanneer je daartoe in staat bent. Daarom is de beperking van de werkloosheid in de tijd veel meer dan een budgettaire maatregel. Het is een echte culturele revolutie. Het is een revolutie die het idee brengt dat iedereen kan bijdragen naar vermogen. Het is bovenal een sterke boodschap, een liberale boodschap. De boodschap die centraal stond in onze campagne, is dat werk terug centraal komt te staan in de samenleving. Er zijn dus veel betogingen. En al deze betogingen, al dat verzet, veroorzaken onrust, soms zelfs in onze eigen rangen. Er is twijfel. Maar ik werd behoorlijk gerustgesteld tijdens de vakantie, want ik las het interview met de bakker uit Charleroi. Tijdens de debatten legde de bakker uit Charleroi aan de slager uit Bergen uit dat er eigenlijk geen werklozen waren, dat dat niet bestond, dat het populisme was. En toch, toen ik de verklaringen van Paul Magnette las, voor wie de verwijzing niet begreep, de slager uit Bergen, dat was denk ik duidelijker, las ik de pers en wat ontdekte ik? Ik ontdekte dat Paul Magnette aangaf dat men niet zou terugkomen op de beperking van de werkloosheid in de tijd. Waarom betoogt hij dan? Waarom klaagt hij? Wij hebben gedaan wat hij en zijn medestanders nooit de moed hebben gehad om te doen. Maar zeg jezelf één ding, dames en heren: ze betogen, ze schreeuwen, ze proberen ons te storen, maar ze zullen niets veranderen aan de hervormingen die we hebben doorgevoerd. Niets, op geen enkel vlak. Om een heel eenvoudige reden: deze hervormingen zijn onmisbaar voor de toekomst van ons land. Ze zijn onmisbaar als we willen dat België gewoon terugkeert naar het Europese gemiddelde. Dat België opnieuw kan meetellen in het debat. Dat België vooral onze kinderen een toekomst kan geven. Want ja, dames en heren, er zijn twee manieren om aan politiek te doen. Ofwel gaat het je om de volgende verkiezingen, ofwel gaat het je om de volgende generaties. En vandaag kan ik jullie één ding zeggen: wat we vandaag voorbereiden voor de volgende generaties, is niet erg aangenaam. We hebben een kolossaal tekort, een enorm grote schuld. Ik zou dat in percentage van het bbp kunnen uitdrukken, maar dat maakt niets uit. Wat je goed moet begrijpen, is dat elk kind dat vandaag in België geboren wordt, een schuld heeft tussen 50.000 en 60.000 €. Dat betekent dat als je een zoon, een kleinzoon of een kleindochter hebt, dat werkt ook, dat kind tijdens zijn leven al 60.000 € zal moeten verdienen om onze manier van leven terug te betalen. Vervolgens zal dat kind geld moeten verdienen om zijn eigen overleven te verzekeren en daar bovenop zal het de solidariteit van zijn eigen generatie moeten betalen. Dat maakt veel belastingen. Dus ik zeg jullie, dames en heren: de hervormingen die we dragen, daar mogen we niet aan twijfelen. Ze zijn rechtvaardig. Ze zijn moedig. En ze zijn vooral onvermijdelijk. Want niemand van jullie zou naar een restaurant willen gaan, kreeft, champagne en kaviaar bestellen, en dan de zoon of de kleindochter opbellen om te zeggen: “Je zou eens langs het restaurant moeten komen om de rekening te betalen.” Toch is dat precies hoe we leven. We leven door te consumeren wat we niet als rijkdom hebben gecreëerd. We verdelen de rijkdom niet, we verdelen de schuld, en dus de belastingen van morgen. Dan zeg je: dat is een goede vaststelling, maar wat is de oplossing? Er zijn maar twee oplossingen. De eerste is de groei verhogen. We moeten onze collectieve rijkdom verhogen. Ik weet dat dat woord een taboewoord is. Het is een verdacht woord. Voor sommigen is het bijna een schuldig woord. Zou groei ons ongelukkig maken? Groei is wat ons vanavond toelaat om samen te zijn, om te kunnen praten en dan samen een glas te drinken. Voor de groei zou je vanavond hout zoeken om je te verwarmen, en de rest van het jaar zou je proberen je moestuin te bewerken enkel om jezelf te voeden. De hele economie, onze hele levenswijze vandaag steunt op de buitengewone groei die we de voorbije twee eeuwen hebben gekend. We moeten opnieuw groei creëren. We moeten opnieuw rijkdom creëren. We moeten investeren in de sectoren van de toekomst, te beginnen met artificiële intelligentie. Er is werk aan de winkel. Je moet weten dat vandaag 5% van de wereldwijde investeringen in artificiële intelligentie in Europa gebeuren, 52% in de Verenigde Staten, 40% in China. De oplossing is heel eenvoudig: als we onze investeringen niet verhogen in wat ongetwijfeld de grootste industriële revolutie uit de geschiedenis zal zijn, zullen we vazallen worden, ofwel van China, ofwel van de Verenigde Staten, ofwel van beide. Want economische autonomie hebben, betekent het vermogen hebben om een maatschappijproject te dragen. En dus, weet je, dames en heren, ik ben soms, heel zelden, het voorwerp van polemiek. Sommigen denken slim te zijn door zaken te karikaturiseren. Maar wat het risico ook is, ik vind dat politiek bedrijven niet betekent dat je mooie woorden gebruikt, maar dat je de waarheid vertelt aan de mensen. En de waarheid vandaag is dat we de handen uit de mouwen zullen moeten steken. Dat we opnieuw industrieën zullen moeten opbouwen. Dat we opnieuw zullen moeten investeren in technologie. En tegelijk zullen we ook de overheidsuitgaven moeten verlagen, daar kom ik nog op terug. De linkerzijde heeft een heel gemakkelijke oplossing: ze zeggen dat men de sterkste schouders moet belasten. Ze hebben gelijk. Ze hebben gelijk. De vraag is wie die sterkste schouders zijn. Dus ik heb wat onderzoek gedaan. Ik ben gaan kijken naar de groeperingen in België die echt de sterke jongens waren, de Sylvester Stallones van België. En ik had een opmerkelijke verrassing. Ik ontdekte dat de ziekenfondsen een vermogen van 6 miljard euro hadden. Dat zijn brede schouders. Tweede element: voor links is de “brede schouder” vaak iemand die erin geslaagd is een tweede, een derde appartement te hebben. Nee, nee, hier gaat het niet over kleine appartementen. Het gaat over meer dan 6 miljard euro vermogen. Privévermogen. Als je me niet gelooft, want ik las de voorbije dagen in de pers dat het om een reservefonds ging, het reservefonds om, je begrijpt het, je gezondheidszorg te kunnen betalen, stel je gerust: je gezondheidszorg wordt niet betaald dankzij de ziekenfondsen. Ze worden betaald dankzij je sociale bijdragen, geïnd door de Staat, en het is de Staat die je terugbetaalt. Maar de Staat gaat langs een kanaal: de ziekenfondsen. Overblijfselen uit een ander tijdperk. Geen enkel land ter wereld werkt zo. Geen enkel. In Frankrijk worden je gezondheidszorgkosten terugbetaald, er zijn geen ziekenfondsen, zeker geen gepolitiseerde ziekenfondsen: het is de Staat die je terugbetaalt. In België kan je dat ook doen. Misschien is dat een openbaring voor sommigen onder jullie, maar je bent niet verplicht een ziekenfonds te hebben. Je kan naar de HZIV gaan, dat verloopt heel goed. Deze ziekenfondsen hebben vandaag geen reservefonds, ze hebben een vermogen van meer dan 6 miljard, via skidomeinen, beursaandelen, obligaties, hotels. Er is trouwens een hotel in de regio Dinant dat toebehoort aan de socialistische mutualiteit, een heel mooi hotel dat bijeenkomsten van luxewagens organiseert en dat niet in staking was op de dag van de stakingen, dat hebben we gecontroleerd. Hoe kan men dan verklaren dat een grote vzw, zoals bijvoorbeeld de Arme Zusters, elk jaar een vermogensbelasting van 0,45% betaalt op het vermogen van die structuur, en dat de ziekenfondsen daarvan vrijgesteld zijn? Ik begrijp het niet. Maar ik dacht: dat moet wel een vergetelheid zijn. Dus heb ik verder gegraven. En ik stelde vast dat de ziekenfondsen verzekeringsproducten verkochten zoals private verzekeraars: aanvullende hospitalisatieverzekeringen. En daar had ik toch wel een kolossale verrassing. Over dezelfde periode betaalde DKV meer dan 100 miljoen euro belastingen. En weet je hoeveel de ziekenfondsen betaalden? Nul. Ik dacht: dat kan niet, dat kan niet! Niet iemand zoals Jean-Pascal Labille, geen man van links, een man die op radio- en tv-platformen gaat uitleggen dat de bazen te veel verdienen, terwijl hij zelf meer verdient maar niet wil dat dat geweten wordt; niet hij, die zegt dat bedrijven moeten bijdragen, een man van solidariteit nota bene, een man met hoge morele waarden, hij is een man van links… Welnu, stel je voor, het is toch zo. En daarnaast vragen diezelfde structuren subsidies om bijvoorbeeld een muziekfestival in Namen te organiseren. Kunnen we op een bepaald moment stoppen met de mensen voor de gek te houden? Ik ken het antwoord al. Het antwoord is heel simpel: “Dat is populisme.” Dat heb ik al gelezen. Weet je wat populisme is? Populisme is mensen laten geloven wat niet waar is. Welnu, alles wat ik zonet heb aangegeven, zijn feiten. Verifieerbare feiten. Maar waarom zoveel agressiviteit? De agressiviteit is heel eenvoudig te verklaren. Mensen zijn over het algemeen heel agressief als het over geld gaat, en vooral als het over hun geld gaat. En hier, in België, hebben we een model tussen de vakbonden en de ziekenfondsen dat een uiterst winstgevend economisch model is, en dat een politiek model is dat veel invloed geeft aan mensen die door niemand ooit verkozen zijn. Dus ja, dames en heren, ik neem het op mij, op het risico van wat polemiek, maar ik neem het op mij om de grote taboes van dit land aan te raken. Het is niet normaal dat de ziekenfondsen 400 miljoen euro belastingen kunnen ontduiken over de voorbije vier jaar. Het is niet normaal dat de ziekenfondsen niet dezelfde belastingen betalen als structuren die aan exact dezelfde regels onderworpen zijn. Het is niet normaal dat de gelijkheid voor de belasting, die door links wordt gepredikt, niet wordt gerespecteerd door diezelfde structuren. Ons voorstel is dus heel eenvoudig: de fiscaliteit van de ziekenfondsen afstemmen op hetzelfde niveau als identieke structuren, niet om een budgettaire besparing te doen, maar om belastingen te verlagen, om de belastingen te verlagen van mensen die aan een job beginnen, om hen toe te laten, tijdens het eerste jaar van tewerkstelling, de helft te betalen van de belastingen die ze hadden moeten betalen. Waarom? Om een stimulans te geven om te werken, om deze ziekenfondsen toe te laten de daad bij het woord te voegen, om een echte daad van solidariteit te stellen, een daad van algemeen belang. Dus ja, dames en heren, de Mouvement Réformateur zal in die richting vooruitgaan, ondanks alle aanvallen, ondanks alle kritiek, want er is één fundamenteel element: dat is rechtvaardigheid, dat is respect voor de regels, dat is een gelijkheidsprincipe en dat is het feit dat iedereen moet bijdragen aan de solidariteit. Ik sprak jullie over vermindering van de overheidsuitgaven: we moeten veel verder gaan. Er zijn te veel politici in België, we zijn met te veel, er zijn te veel structuren, we moeten verminderen. We hebben op Waals niveau beslist om het politieke niveau van de provincies af te schaffen. Dat de provinciale ambtenaren zich geen zorgen maken: uiteraard zal de leerkracht die lesgeeft in het provinciaal net leerkracht blijven, we hebben hem nodig. De echte vraag is: heeft hij naast alle andere reeds bestaande politieke structuren ook nog provincieraadsleden en gedeputeerden nodig? Ik ben er niet zeker van. En in dat verband wil ik in het bijzonder in deze provincie Sabine en Mélanie bedanken, want zij behoren tot de provincieraadsleden die zich al hebben geëngageerd voor deze hervorming, die willen dat alle middelen die vandaag voor publieke structuren gebruikt worden, teruggegeven worden aan de burgers. En ik denk dat we hen een groot applaus mogen geven. Want zij hebben niet het syndroom dat men soms tegenkomt, het Stockholmsyndroom, waarbij, wanneer men lid is van een instelling, men vindt dat men er koste wat het kost voor moet zorgen dat die instelling blijft bestaan, ondanks de evoluties in de samenleving. We moeten ook werken aan de provincies op het niveau van de intercommunales. Ik weet dat er in Namen al werk verricht is. Er blijft nog enorm veel te doen in Henegouwen, in Luik en op andere plaatsen in ons land. We moeten ook de kwestie aanpakken en vooruitgang boeken op het vlak van de fusie tussen gemeenten en OCMW's, en ook werken aan een hergroepering van gemeenten. Daarom heb ik binnen de Mouvement Réformateur een initiatief gelanceerd, samen met onze gemeenteraadsleden, om aan deze kwesties te werken, om samen vooruitgang te kunnen boeken met één doel: de kost van de Staat verminderen zodat we het geld aan de burgers kunnen teruggeven. Want we zouden niet oprecht zijn, we zouden niet geloofwaardig zijn als we mensen bleven vertellen dat we hun belastingen zullen verlagen zonder de kost van de Staat te verlagen. Dat is een leugen. We kunnen niet elk jaar meer blijven uitgeven aan publieke structuren en de mensen vertellen dat we minder zullen heffen. Als we minder willen heffen, moeten we minder uitgeven. En dat is mogelijk. Het is mogelijk dankzij een andere politieke organisatie. Het is mogelijk dankzij nieuwe technologieën. Het is ook mogelijk door overblijfselen uit het verleden die geen bestaansreden meer hebben, in vraag te stellen. Dat is een sterk engagement. En ik verwacht echt, dames en heren, van elke verkozene van de Mouvement Réformateur dat hij of zij zich in die richting engageert. Want we doen niet aan politiek voor mandaten, we doen aan politiek om onze taak te vervullen, om onze engagementen te eren, om ons waardig te tonen van het vertrouwen dat onze medeburgers ons hebben gegeven. Ik zeg jullie één ding: het belangrijkste is niet het verzamelen van titels, het is het spoor dat je nalaat, het spoor dat je zal achterlaten. Het is jezelf kunnen zeggen dat je iets hebt gerealiseerd dat de loop en de geschiedenis van ons land tekent. Het is het idee dat je jezelf kunt zeggen dat je ons programma hebt kunnen uitvoeren, wat gedurende vele jaren niet mogelijk was. Wees dus niet bang, maar wees vooral volledig gemobiliseerd voor dit engagement. Dat is wat onze medeburgers van elk van ons verwachten. Ik zal niet langer uitweiden. Ik zal jullie gewoon nog een laatste woord zeggen over veiligheid. Onze partij heeft van veiligheid een prioriteit gemaakt, want vandaag zien we, zowel internationaal als binnenlands, dat de veiligheid bedreigd is. Onze eigen partij heeft grote veiligheidsinzet nodig om naar bepaalde plaatsen in het land te gaan. Dat is niet normaal. Er zijn vandaag mensen die bang zijn om bepaalde wijken, bepaalde straten te bezoeken. We zien rond onze stations, rond bepaalde openbare gebouwen, niveaus van verval, niveaus van bedelarij, van zwerverij, die we in het verleden niet meer kenden. Dus ja, dames en heren, we engageren ons om deze veiligheid te versterken. We engageren ons om ervoor te zorgen dat de vandaal de betaler wordt. Je hebt zeker de gebeurtenissen opgemerkt tijdens de feestdagen, die het Brusselse leven hebben getekend, weet je, in de gemeente van Meneer Laaouej, degene die ons gaat uitleggen hoe hij Brussel gaat rechttrekken nadat hij het failliet heeft laten gaan. Ik ben altijd erg onder de indruk geweest van die mensen die in totale mislukking zaten, maar die uitlegden dat ze het nu beter gingen doen. Erg indrukwekkend. Misschien doet dat glimlachen. In elk geval kunnen we niet langer aanvaarden dat er beschadiging van openbaar goed en aanvallen op onze politieagenten plaatsvinden zonder dat die bestraft worden. We moeten er ook voor zorgen dat mensen in illegale situatie, en in het bijzonder mensen die vandaag in de gevangenis zitten omdat ze veroordeeld zijn voor misdrijven of gemeenrechtelijke delicten, teruggestuurd worden naar hun land van herkomst. België is een gastland, en het moet dat blijven. België moet een land van integratie zijn, maar België moet gerespecteerd worden. Er is geen reden waarom we op ons grondgebied mensen in illegale situatie blijven aanvaarden, of erger, dat in onze gevangenissen 43% van de gedetineerden niet de Belgische nationaliteit heeft. Dat kost onze medeburgers elk jaar 240 miljoen euro. Dus ja, België moet gastvrij zijn voor vrouwen en mannen die zich willen inzetten, die willen werken, die samen een toekomst willen opbouwen. Maar we moeten streng en vastberaden zijn tegenover diegenen die gekomen zijn om te profiteren of om onze veiligheid en ons welzijn te schaden. Dus, dames en heren, in dat verband moeten we er ook voor zorgen dat de Belgische nationaliteit moeilijker te verkrijgen is. Vandaag is het mogelijk om de Belgische nationaliteit te verkrijgen ook al is het inburgeringstraject mislukt. Wat is de zin van een inburgeringstraject als dit niet gecontroleerd wordt op het moment van het verkrijgen van de nationaliteit? Sommigen, en ik hoor het al, zullen zeggen: “Dat is populisme, dat is extremisme.” Maar is dat niet gewoon rechtvaardigheid? Is het op een bepaald moment willen dat dezelfde regels voor iedereen gelden niet gewoon het gezond verstand dat onze actie moet leiden? Zijn we niet integendeel het grootste bolwerk tegen extremisten, tegen populisten, door ervoor te zorgen dat onze bevolking zich niet in de armen werpt van extremisten van links of rechts? Is het niet onze plicht om de echte problemen aan te pakken in plaats van ze te verbergen met mooie woorden die niet met de realiteit overeenkomen? Dus ja, we zullen misschien aangevallen worden, maar we moeten het doen. We moeten het doen, want het is in ieders belang. In dat verband wilde ik afsluiten met iets veel persoonlijkers te zeggen, over ons gemeenschappelijk engagement. Toen ik in 2019 voorzitter van de Mouvement Réformateur werd, was het woord “liberaal” een taboewoord geworden. Trouwens, we droegen het niet meer in onze naam “Mouvement Réformateur”. En toen zei ik: nee, we moeten zeggen dat we liberalen zijn. We hebben trouwens de bekende hashtag #FierDesLibéraux. En nu zie ik dat er heel wat mensen zijn die zich op het liberalisme beroepen. Het is de nieuwe mode geworden. Ik ga hen niet noemen, je kent ze. Maar ze zijn allemaal liberalen geworden. Dat is toch buitengewoon. Maar, ik zeg het jullie, we moeten ons daarover verheugen. We moeten ons daarover verheugen. Dat betekent dat ons project aanslaat. Dat betekent dat mensen onze waarden onderschrijven. En we kunnen altijd wel geïmiteerd worden, maar we zullen nooit geëvenaard worden, wees daar zeker van, want wij weten wat liberalisme is. De komende maanden zul je nog veel aanvallen zien, veel karikaturen, veel vragen, en je mag niet twijfelen. Je moet je niet verontschuldigen. Je moet geen angst hebben. We moeten elke dag campagne voeren, niet om mensen te doen lachen, maar om te overtuigen, om de gegrondheid van onze hervormingen te overtuigen, om uit te leggen, om contact te maken, om goed duidelijk te maken dat we werken voor de vrouwen en mannen die elke dag opstaan om ons land op te bouwen. Dat we werken om onze kinderen een toekomst te geven. Dat we werken om de veiligheid van ons land te garanderen. Dat we werken om de soevereiniteit van de Europese Unie te verzekeren. Dus, dames en heren, zeg jezelf één ding: alleen wie niets doet, heeft geen problemen. Alleen wie niets zegt, heeft geen vijanden. Dus misschien zullen we wat vijanden hebben, wat tegenstanders, maar we zullen een immense voldoening hebben in 2029: die van België duurzaam hervormd te hebben. En dat, dat is de kwintessens van politiek engagement. Wees dus gelukkig in 2026, en dat is de grootste wens die ik je kan geven als individu. Vergeet nooit dat we 's ochtends opstaan om gelukkig te zijn, en 's avonds nog gelukkiger dan toen we 's ochtends opstonden. Wees moedig, want moed is een schaars goed, maar toch de enige brandstof waarmee je dingen kan bereiken in het leven. En vooral, meer dan ooit, wees fier om liberaal te zijn. Nog een laatste woord: aangezien het haar verjaardag is, trakteert Cécile, maar de bar is open, zoveel je wil. Op jullie gezondheid en gelukkig nieuwjaar!