In Eupen hield Georges-Louis Bouchez, voor de liberalen van MR en PFF die samenkwamen voor de nieuwjaarsreceptie, een toespraak waarin hij de verdediging van de vrijheid op internationaal vlak, een diagnose van de staat van Europa en een pleidooi voor de hervormingen van Arizona met elkaar verweefde.
Hij bracht eerst een eerbetuiging aan de moed van de Iraanse vrouwen en mannen die vechten voor hun fundamentele rechten, en zag daarin een herinnering aan het geluk van onze liberale democratie en de noodzaak om de vrijheid van meningsuiting onvermoeibaar te beschermen.
De voorzitter van de MR verruimde vervolgens de blik naar Europees niveau. Volgens hem kan de Europese Unie zich niet langer tevredenstellen met morele standpunten als ze een rol wil spelen in de wereld: ze moet een volledige soevereiniteit opnemen, militair, industrieel en technologisch. Hij waarschuwde voor de achterstand van Europa op het gebied van artificiële intelligentie, die grotendeels door de Verenigde Staten en China wordt gedomineerd, met het risico dat de EU verandert in een simpele toeschouwer die commentaar geeft zonder ooit te beslissen.
Terugkomend op België verdedigde Georges-Louis Bouchez met kracht de beperking van de werkloosheid tot 2 jaar, die hij voorstelt als een hervorming van sociale rechtvaardigheid die werk weer centraal wil stellen in de samenleving en het solidariteitssysteem duurzaam wil redden. Hij hekelde de destructieve gevolgen van langdurige inactiviteit in bepaalde wijken van steden zoals Bergen, Charleroi of Luik, en herinnerde eraan dat solidariteit wederkerig moet zijn: de gemeenschap steunt wie een ongeval van het leven doormaakt, maar iedereen moet bijdragen wanneer hij dat kan.
De voorzitter benadrukte ook de noodzaak om de overheidsschuld te beheersen en de overheidsuitgaven te herschikken. Hij verdedigde de herindustrialisering, het behoud van kernenergie als pijler van de energie-soevereiniteit, en een rationalisering van onze institutionele structuren: minder ministers, afschaffing van de provincies, fusie van gemeenten en vereenvoudiging van de publieke architectuur. In dezelfde geest bekritiseerde hij de fiscale privileges van de ziekenfondsen en pleitte hij ervoor dat ze aan dezelfde regels worden onderworpen als de andere actoren, om zo een gerichte belastingverlaging voor jonge werknemers te financieren.
Tot slot behandelde Georges-Louis Bouchez de institutionele en identiteitskwestie, door de wil te herbevestigen om de Senaat af te schaffen met behoud van een federale vertegenwoordiging voor de Duitstalige Gemeenschap, die hij beschouwt als een volwaardige partner van het drietalige België. Hij kondigde ook een verstrenging aan van de voorwaarden voor toegang tot de Belgische nationaliteit, en herinnerde eraan dat Belg zijn niet alleen een recht is, maar ook een eer en een engagement om een land te respecteren dat tot de meest progressieve in de wereld behoort. Hij besloot door de militanten op te roepen zich niet te verontschuldigen voor het feit liberaal te zijn, de hervormingen op het terrein te verdedigen, en 2026 met geluk, moed en trots aan te vatten.
Bekijk hier zijn volledige toespraak
Goedenavond aan iedereen,
Guten Abend allerseits,
Allereerst wil ik beginnen met de strijd van de Iraanse vrouwen en mannen te benadrukken. Een liberale strijd, wereldwijd, waarover in onze media niet veel wordt gesproken, wat volgens mij bepaalde moeilijkheden in ons publiek debat blootlegt. Dat is wat er vandaag in Iran gebeurt.
Want sommige journalisten zullen u uitleggen dat het gaat om een opstand tegen de hoge levenskosten. Dat is de opstanden van 2017 en 2022 vergeten, en de moed van deze vrouwen en mannen die eigenlijk het record van moed belichamen, tot het punt dat ze bereid zijn te sterven om hun land te laten kennen wat wij al meer dan 70 jaar kennen en wat ons zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend lijkt.
Ik denk dat we deze strijd allereerst moeten steunen omdat hij weerklank vindt in het geluk dat wij hebben. Omdat het ons herinnert dat dit geluk nooit voor de eeuwigheid verworven is en dat wij dus nooit aanslagen op de vrijheid van meningsuiting mogen tolereren. En zelfs als onze ideeën bepaalde politieke bewegingen of bepaalde zelfverklaarde antifascistische structuren, die zelf soms fascistische houdingen aannemen, niet bevallen, moeten wij altijd blijven strijden om iedereen in staat te stellen zijn ideeën te kunnen uiten.
Wij moeten deze strijd ook steunen omdat men geen liberaal is voor zichzelf alleen. Men is liberaal als men vrijheid voor zichzelf wil, maar ook als men vrijheid voor anderen wil. De liberale filosofie is in essentie universeel. Men kan niet leven in een liberale samenleving als men denkt dat men de enige is die van haar ideeën kan profiteren.
Omdat ons project universeel wil zijn, vraag ik u echt om deze strijd te delen, om hen dat te laten weten, via de sociale netwerken. Ik werd meermaals gecontacteerd door leden van de Iraanse oppositie die op deze steun wachten, die wachten op een ontwaken van onze politici. Ik vraag u echt om deze liberale strijd te voeren samen met de Iraanse vrouwen en mannen, maar, meer algemeen, met alle mensen in de wereld die hopen ons geluk te kunnen delen: dat van het leven in een liberale democratie.
En als ik u vraag trots te zijn liberaal te zijn, is dat niet zomaar. Het is het enige maatschappijmodel dat het niveau van welvaart heeft gebracht dat wij vandaag kennen. Ons land heeft zeker enorm veel problemen, maar vergeet nooit dat het zonder twijfel een van de landen is waar het het beste leven is in de wereld, en dat elke dag te herinneren, laat ons misschien ook toe ons anders te engageren in onze strijd, zij het burgerlijk of politiek.
Het doel van deze uitdagingen is ook deze principes te kunnen verdedigen. En om ze te verdedigen, moeten wij daartoe de capaciteit hebben. Nu stellen wij vast dat de Europese Unie vandaag niet meer de capaciteit heeft om haar waarden te verdedigen. Als de Europese Unie oprecht is in haar wil om waarden en een project te verdedigen, moet zij de moed hebben om soevereiniteit te bereiken. Vandaag heeft de Europese Unie vaak de voorkeur gegeven aan houdingen boven het onder ogen zien van de harde realiteit.
Want ja, als we deze waarden willen kunnen verspreiden, als we nog iets willen betekenen in de wereld, moeten wij een autonome militaire macht hebben. Wij moeten een industriële capaciteit hebben. Ik sprak eerder over Duitsland. Een industriële gigant als Duitsland, die vandaag een snelle terugval van zijn industrie kent, moet ons allemaal verontrusten, want er is een economische uitdaging en er is ook een soevereiniteitskwestie achter.
Autonomie ook op het gebied van artificiële intelligentie, waarover vanmorgen werd gesproken op een persconferentie van de Mouvement Réformateur. Deze artificiële intelligentie zal de samenleving veranderen zoals geen enkele voorgaande industriële revolutie. Weet u dat vandaag slechts 5% van de wereldwijde investeringen in onderzoek en ontwikkeling van artificiële intelligentie in Europa gebeurt? 52% van deze investeringen gebeurt in de Verenigde Staten, 40% in China.
Hoe wilt u dat Europa nog een plaats heeft in de wereld wanneer China en de Verenigde Staten al deze technologieën beheersen en wij afhankelijk zullen zijn om ervan te kunnen profiteren? Het zal niet baten heel slim te zijn met tweets om de houding van Trump te veroordelen of om die van China te willen bestraffen, wij zullen simpelweg niets meer te zeggen hebben.
Dames en heren, deze uitdagingen lijken soms ver weg, maar ze betreffen u wel. Vandaag brengen we in het Parlement dagen door met te praten over de prijs van de frieten, om te weten of de frieten met 10 of 20 cent zullen stijgen. Maar als Europa geen volledige soevereiniteit terugvindt, als wij geen grote uitdagingen zoals die van artificiële intelligentie aanpakken, zullen we het niet meer hebben over frieten, over kajak, over welvaart: we zullen het hebben over overleven.
Dus, alstublieft, als ik één wens mag uiten voor dit jaar, is het dat we opnieuw het gevoel vinden voor de grote uitdagingen, de grote hervormingen, die via Europa lopen en natuurlijk ook via ons land. Want Europa, dat zijn niet de anderen. Europa, dat zijn wij.
Deze hervormingen zijn we begonnen door te voeren. Vooral op het vlak van werk, met wat veel doet praten: de beperking van de werkloosheid tot twee jaar. Deze beperking wordt door sommigen voorgesteld als een grote catastrofe. Toevallig kom ik uit Bergen. U kent Bergen misschien, een prachtige stad. U kent misschien Charleroi, u kent misschien Luik, u kent misschien La Louvière. Dat zijn de resultaten van onbeperkte werkloosheid in de tijd.
Het is genoeg om in bepaalde wijken te gaan wandelen waar, soms, de hele bevolking nog nooit in haar leven heeft gewerkt. Het is genoeg om in bepaalde straten te kijken waar men al drie generaties werkloos is. Het is genoeg om de sociale en menselijke schade te zien, op het vlak van gezondheid, die inactiviteit kan veroorzaken. Dus ja, dames en heren, ik ben enorm trots om aan het hoofd te staan van een partij die een einde heeft gemaakt aan een anomalie, die mensen liet geloven dat solidariteit een pinautomaat was en dat inactiviteit een toekomstperspectief was.
Solidariteit moet in beide richtingen werken. We moeten natuurlijk hulp krijgen van de gemeenschap wanneer we een ongeval van het leven meemaken. Maar als we deze hulp willen kunnen ontvangen, moeten we ook kunnen bijdragen wanneer we daartoe in staat zijn. Het is een basisregel, het is een eenvoudige wil: werk weer centraal stellen in de samenleving.
Deze hervormingen worden betwist. Ze worden betwist op straat. Ze worden betwist op de sociale netwerken. Maar ik heb met Kerstmis gelezen dat een man uit Charleroi die brood bakt, er is de bakker van Charleroi en de slager van Bergen, zei dat hij de tijdelijke beperking van de werkloosheid niet zou terugdraaien. Dat betekent dat ze onze hervormingen eigenlijk niet zullen veranderen. Ze zullen ze niet terugdraaien. Waarom? Omdat deze hervormingen onmisbaar zijn als men zin wil geven aan het leven.
Dus ik stel hen een vraag: waarom betogen? Waarom vernielen? Waarom kritiek geven? Ik verwachtte dat ze me zouden zeggen: “Wel, we gaan het pensioen weer op 60 jaar zetten. We gaan de werkloosheid weer onbeperkt maken. We gaan mensen laten pensioneren op 55 jaar. We gaan de subsidies en de uitgaven verhogen.” Ze stellen dat niet voor. Omdat het gewoon onmogelijk is. Omdat zelfs zij weten dat het onmogelijk is.
Want op de dag dat de kas leeg is, blijft er voor niemand meer iets over. En dat is precies wat wij vandaag vermijden. En wat ik u wil meegeven, is dat deze hervormingen ons sociaal systeem redden. Want het sociaal systeem redden betekent niet de kas leegmaken, maar wel ervoor zorgen dat er altijd nog een beetje overblijft voor de toekomst. Het betekent ook nog iets anders zeker stellen: dat onze kinderen een toekomst hebben.
Vandaag weet u het misschien niet, maar elk kind dat in dit land geboren wordt, wordt geboren met een schuld tussen 50.000 en 60.000 euro. Een baby die net geboren is. Waarom? Omdat wij vandaag de rijkdom niet meer herverdelen. Wij leven met de vruchten van de schuld. Wij creëren schuld om te kunnen blijven leven op een levensstandaard die volledig losstaat van onze economische resultaten.
En dat komt eigenlijk vrij simpel neer op naar het restaurant gaan, champagne bestellen, kreeft en kaviaar nemen, en dan, aan het einde, uw zoon of dochter opbellen en hem of haar vragen te komen om de rekening te betalen. Is er iemand in de zaal die dat een goed gedrag zou vinden? En toch is dat hoe wij leven. Dat is hoe wij dagelijks leven. En daarop willen wij een antwoord bieden.
Om te antwoorden, is het niet ingewikkeld, er zijn twee assen. De eerste as is de groei verhogen. Ik sprak over industrie: we moeten herindustrialiseren. En het is niet toevallig dat de MR zich zo heeft ingezet om kernenergie in ons land te redden. Het is een uitdaging voor economische ontwikkeling, maar ook een uitdaging voor soevereiniteit.
Dat maakt ons minder afhankelijk van landen zoals Rusland, van de Arabische wereld, of zelfs van de Verenigde Staten, die een bondgenoot blijven, maar een bondgenoot betekent niet dat men altijd dezelfde visies deelt. En, weet u, controle is altijd zekerder dan vertrouwen.
En dus, in dat opzicht, was dit engagement, dat werd voorgesteld als een politieke ruzie, eerder een engagement voor de toekomst. En de tijd heeft ons gelijk gegeven.
Dit engagement moet ons toelaten, zoals ik al zei, de groei te verhogen, maar er is nog een andere uitdaging, namelijk de overheidsuitgaven te verlagen, en daar kom ik nog op terug.
Maar natuurlijk heeft links een ander idee. Ze zeggen dat we de breedste schouders moeten belasten. Pas op: als je een beetje aan krachttraining doet, sta je al in het vizier. Dus ik heb geprobeerd te achterhalen wie die breedste schouders eigenlijk zijn.
Ik heb wat rondgekeken, links en rechts. Ik zie dat het voor links soms een ondernemer is die misschien twee of drie gebouwen heeft, een paar aandelen: dat is heel, heel erg. En dan keek ik weer en zei: nee, dat is geen brede schouder. Dat is iemand uit de middenklasse die werkt en een beetje succes heeft gehad. Dat is goed, dat moeten we aanmoedigen.
En ik heb ontdekt, stel je voor, dat er in ons land ziekenfondsen zijn met meer dan 6 miljard euro aan privévermogen. Toen zag ik hun verdediging. Ze zeggen: „Nee, nee, dat vermogen is een reservebudget in geval van moeilijkheden bij de ziekteverzekering.”
Dus ben ik het nog eens van dichterbij gaan bekijken, want ik dacht: „Georges-Louis, misschien ben je te snel geweest.” Er is bijvoorbeeld een mooi adres in Dinant: ze hebben luxehotels, open zelfs op stakingsdagen; ze hebben beursaandelen, obligaties, spaargeld.
Is het normaal dat private structuren, die een gedelegeerde opdracht van de Staat krijgen, een vermogen van meer dan 6 miljard euro opbouwen, bijvoorbeeld bestaande uit skigebieden in het buitenland? Misschien ben je ooit gaan skiën in een gebied dat eigendom is van een van de ziekenfondsen in België. Is dat normaal?
Maar ik dacht: als ze tenminste belastingen betalen, is het niet erg, dan hebben ze het goed voor elkaar. Maar stel je voor, dat is niet het geval. Want in de afgelopen vier jaar hebben de ziekenfondsen 400 miljoen euro aan belastingen ontweken.
Hoe dan? Om een simpele reden: de wet stelt heel duidelijk dat wanneer ziekenfondsen dezelfde verzekeringsproducten verkopen als een privémaatschappij, bijvoorbeeld DKV, ze geen vennootschapsbelasting hoeven te betalen.
Dus dacht ik: dat kan niet. Niet meneer Labille, de voorzitter van Solidaris, die ons van 's ochtends tot 's avonds de les leest. Hij is toch een man van links. Mensen van links hebben, weet je, een grote morele deugd, een morele superioriteit. Zij kennen het goede, zij doen het goede, zij zijn edelmoedig. Wij staan aan de kant van het recht, dat is ingewikkelder…
Wel, stel je voor, het is nog erger. Normaal moeten vzw's met een vermogen van meer dan een half miljoen euro een belasting van 0,45% op dat vermogen betalen. Behalve de ziekenfondsen.
Toen dacht ik: dit is geen fout meer, dit is een blunder. De realiteit, dat zal je begrepen hebben, is dat de linkse partijen alles hebben gedaan om bepaalde spelers te beschermen.
Wat wij vandaag vragen, is heel eenvoudig: dat de ziekenfondsen dezelfde belastingen betalen als iedereen. Geen nieuwe belasting creëren, geen specifieke belasting invoeren: gewoon dezelfde belasting als de anderen. Dat is gelijkheid voor de belasting.
En waarom? Om die 165 miljoen euro te gebruiken om de belasting te verlagen voor mensen die aan een job beginnen, door hen in hun eerste werkjaar de helft te laten betalen van de belasting die ze normaal zouden moeten betalen.
Waarom? Omdat je, wanneer je aan een job begint, vaak een voertuig moet kopen, kledingkosten hebt, en een reeks werkgerelateerde uitgaven. Wel, wij willen mensen een duwtje in de rug geven en hen laten begrijpen dat werken loont. Wij willen deze middelen gebruiken om hen vanaf het begin een boost te geven.
Dus ik was verrast. Want ik dacht dat de ziekenfondsen me zouden feliciteren en zeggen: „Georges-Louis, je hebt gelijk.” Wij zijn solidaire mensen, en dus zullen wij solidair zijn met deze jonge werknemers. Wel, nee.
Weet je wat ze deden? Ze gingen naar de krant om uit te leggen dat ze eigenlijk verplicht zouden zijn de bijdragen van de mensen te verhogen. Dus hebben ze een petitie ondertekend.
Dan heb ik twee dingen te zeggen. Ten eerste is het heel vreemd, want wanneer links zegt dat het de banken wil belasten, maakt niemand zich zorgen of de banken hun kosten zullen verhogen, bijvoorbeeld de kosten die je elke maand betaalt. Daar is geen probleem mee.
Maar er is vooral een tweede belangrijk element. We moeten toch even herinneren: niemand is verplicht om een ziekenfonds te hebben. En daar komt de dubbelzinnigheid vandaan.
Je hebt een sociale dekking die gegarandeerd wordt door de Staat. Mensen denken dat het hun ziekenfonds is dat hen terugbetaalt, maar het ziekenfonds is niets meer dan een nutteloze administratieve tussenschakel, en bijzonder nutteloos in het tijdperk van artificiële intelligentie. Om terugbetaling van je zorgkosten te krijgen, zou je gewoon je identiteitskaart in een lezer kunnen steken en automatisch het bedrag krijgen dat je moet betalen, terwijl de arts gecrediteerd wordt op zijn rekening. Dat duurt een fractie van een seconde met software. Al die machinerie van de ziekenfondsen is niet onmisbaar.
En trouwens, als je geen ziekenfonds wilt kiezen, kan je je aansluiten bij het enige staatsfonds dat dit garandeert.
Het idee dat het ziekenfondsen vragen om wat hen toekomt, tot een prijsverhoging voor de burger zou leiden, is dus onjuist. Het is een argument dat om een simpele reden wordt gebruikt: het is exact dezelfde motivatie als de vakbonden die zich verzetten tegen de beperking van werkloosheid tot twee jaar omdat ze daardoor duizenden aangeslotenen zouden verliezen, van vandaag op morgen.
Het is een argument om een businessmodel te beschermen. Dat businessmodel is het businessmodel van precariteit, van ziekte. Want telkens er iemand meer ziek is, krijgen de ziekenfondsen meer geld. Telkens er iemand meer werkloos is, met de beheerskosten, krijgen de vakbonden meer geld.
En je zal zien dat dit in de komende weken en maanden nog veel reacties zal uitlokken. Dat is normaal. Een groot deel van hun business en hun financiering komt van het aantal vergoede werklozen. Je begrijpt nu waarom ze zo nerveus zijn.
Wanneer mensen agressief zijn, gaat het vaak om een kwestie van geld. Het is spijtig, maar dat is vaak het geval.
Geloof dus niet dat de hervormingen die wij doorvoeren inhumane hervormingen zijn. Het zijn integendeel hervormingen die erop gericht zijn onze Staat efficiënter te maken. Om die efficiënter te maken, moeten we ook, en vooral, de omvang van de Staat verminderen.
De Staat geeft te veel uit. We geven vandaag 55% van ons bbp uit aan overheidsuitgaven. Nederland doet hetzelfde werk voor 45% van zijn bbp. En als ik zeg „hetzelfde werk”, is het omdat ik het niet eens zal wagen om de Waalse wegen te vergelijken met de Nederlandse, noch de snelheid van justitie daar met die bij ons, noch de werkzaamheidsgraad, die in Nederland meer dan 80% bedraagt, tegenover 72% in België en 65% in Wallonië.
Nederland heeft de beste Europese indicatoren, waaronder het hoogste pensioenniveau, en toch bereiken ze dat met proportioneel minder overheidsgeld. Hoe doen ze dat? Het is niet ingewikkeld: ze hebben een eenvoudigere Staat.
Ze hebben een regering. Het aantal ministers moet verminderd worden. We zijn al begonnen: er zijn 9 ministers minder in de regeringen gevormd met de Mouvement Réformateur tussen de vorige legislatuur en de huidige. Maar we moeten verder gaan, en we hopen dat Brussel het voorbeeld kan geven.
Tweede punt: we moeten de provincies afschaffen. Dat is het engagement dat de Waalse regering heeft aangegaan. Dat betekent niet dat we de provinciale diensten afschaffen. De leraar die les geeft in het provinciaal net zal natuurlijk les blijven geven, we hebben hem nodig.
Maar heeft die leraar echt zoveel provincieraadsleden nodig? Heeft hij echt een provinciaal parlementslid boven zijn hoofd nodig, naast alle andere structuren?
We moeten ook verder gaan met de fusie tussen gemeenten en OCMW's, maar ook, ik zeg het, vooruitgang maken met de fusie van gemeenten.
Als alle gemeenten in Wallonië minstens 15.000 inwoners hadden, zouden we elk jaar 160 miljoen euro kunnen besparen. Natuurlijk zullen we de criteria moeten verfijnen, en ik zal een initiatief opzetten bij onze liberale burgemeesters rond dit thema. Maar in een tijd van digitale mogelijkheden en grotere mobiliteit heeft het niet veel zin meer om te denken dat we hetzelfde aantal gemeenten moeten behouden als aan het begin van de jaren '70.
Tot slot, een laatste woord over een onderwerp dat je heel direct raakt: de afschaffing van de Senaat. We moeten vooruitgaan en de afschaffing van de Senaat afronden.
Toch heeft die afschaffing een uiterst negatief en schadelijk gevolg voor de Duitstalige Gemeenschap: het feit dat er geen gegarandeerde vertegenwoordiging meer is op federaal niveau.
Ik heb me geëngageerd bij Gregor Freches, en hij weet dat. We hebben stappen ondernomen in de Senaat, we doen dat in het Parlement, ik heb dit ook gedaan bij de eerste minister, en we gaan hiermee verder.
Na de afschaffing van de Senaat willen we een gegarandeerde vertegenwoordiging van de Duitstalige Gemeenschap binnen het federale Parlement kunnen vastleggen. Je bent trouwens één van de meest efficiënte entiteiten op het vlak van werkgelegenheid, openbaar beheer, onderwijs, en dus zal het kunnen profiteren van jouw expertise binnen het federale Parlement een waardevolle steun zijn.
Ik zei het al: België bestaat niet uit twee grote gemeenschappen, maar uit drie talen. En dat moet weerspiegeld worden in onze instellingen.
Dus we zullen deze strijd verderzetten. Ik vraag jullie echt om je te mobiliseren rond je vertegenwoordigers, rond Sacha Brandt, rond Gregor Freches. Je kan echt rekenen op de Mouvement Réformateur om vooruitgang te boeken op dit onderwerp.
Ik zal het niet veel langer maken. Ik heb nog één ding te zeggen, want het begint warm te worden, en we hebben toch een klein glaasje verdiend: we hebben de sneeuw doorstaan.
Ik wil jullie nog één ding zeggen op intern niveau. Onze hervormingen roepen enorm veel debat op. Maar verontschuldig je niet. Wees niet bang. Wat wij doen is gewoon wat wij tijdens de campagne hebben aangekondigd.
We hadden beloofd de overheidsuitgaven te verlagen. We hadden beloofd de werkloosheid in de tijd te beperken. We hadden beloofd de veiligheid te versterken en illegale immigratie te verminderen. We hadden ook beloofd het gevoel van verbondenheid met België te versterken.
Daarom zullen we een wetsvoorstel indienen in het Parlement om de voorwaarden voor toegang tot de Belgische nationaliteit te verstrengen. Want vandaag kan je je integratieparcours mislukken en toch de Belgische nationaliteit krijgen.
Dus, ons land moet natuurlijk een open land zijn, een land dat mensen verwelkomt. Maar het is ook een land dat gerespecteerd moet worden. Ik wil eraan herinneren, met betrekking tot dit initiatief, dat Belg zijn geen recht is: het is een eer.
Het betekent deel te zijn van een gemeenschap, van een land dat één van de meest progressieve landen ter wereld is, waar de levensstandaard onder de hoogste is, waar we een liberaal project en ideaal delen.
Daarom vormt deze tekst voor ons een belangrijk element, een signaal dat zowel de vrouwen en mannen wil belonen die naar dit land komen om het op te bouwen, als een boodschap wil sturen naar wie denkt dat België een deurmat zou zijn waaraan men zijn voeten kan afvegen.
Dus, dames en heren, zoals ik al zei, een laatste intern woord: heb moed. Want natuurlijk, hervormingen doorvoeren is niet eenvoudig.
Weet je, de beste manier om populair te blijven, is niets doen. We hadden heel goed de macht kunnen bezetten, min of meer verder kunnen doen zoals voorheen en denken dat alles wel goed zou gaan.
Ik geloof niet dat dat de oplossing is. Het is niet de oplossing, want als we aan politiek doen, is dat omdat we vinden dat we een verantwoordelijkheid hebben, voor onze medeburgers maar ook voor de toekomstige generaties.
Ik ben er ook van overtuigd dat de kiezers de moedige, coherente en eerlijke mensen zullen herkennen. Want, weet je, je kan liegen, liegen, liegen… Het is waar dat daar soms iets van blijft hangen. Maar de tijd bewijst altijd gelijk aan wie rechtvaardig is. Je kan niet iedereen, altijd, voor de gek houden.
Ik ben ervan overtuigd dat we de komende jaren, door onze hervormingen uit te voeren, ze uit te leggen, aanwezig te zijn op het terrein, want ja, dames en heren, ook als het sneeuwt, moet je je sneeuwlaarzen aantrekken, de campagne niet beperkt blijft tot de verkiezingsperiode. Het is elke dag opnieuw.
En vandaag bestaat onze campagne erin om te overtuigen van de gegrondheid van onze maatregelen. Het is uitleggen. Het is fake news ontmantelen.
Dus, in 2026, wees gelukkig. Want dat is uiteindelijk het doel van alles wat we doen. We staan elke ochtend op met die ambitie. Gelukkig zijn is in de eerste plaats een ambitie. Wees gelukkig. Wees moedig. En meer dan ooit, wees trots om liberaal te zijn.
Een uitstekend jaar!