Tijdens het openingscongres van de MR in Tournai, dat de nieuwjaarstoer inluidde, maakte MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez indruk met een inspirerende toespraak waarin hij de fundamentele principes van onze partij en haar ambitie voor ons land herbevestigde.
“De verkiezingsoverwinning is geen einddoel, het is het begin van een plicht”, verklaarde hij. Hij benadrukte de noodzaak van structurele hervormingen in sleutelgebieden zoals werk, onderwijs en veiligheid. Met ambitieuze maatregelen zoals het terugdringen van de overheidsschuld en het herstel van de waarde van arbeid, engageert de MR zich meer dan ooit. “We gaan arbeid in al zijn vormen herwaarderen, met hervormingen die erop gericht zijn de talenten en ambities van elke burger te bevrijden.”
De voorzitter benadrukte ook het belang van het verdedigen van liberale waarden: gelijkheid, vrije meningsuiting en respect voor de rechtsstaat. “België moet een model van democratie en vooruitgang blijven, waar iedereen zich vrij kan ontplooien, zonder toegevingen op onze fundamentele principes.”
Ten slotte deed hij een oproep tot collectieve actie: “Engageer je. We zullen niet alleen hervormen. Elke stem telt, elk engagement versterkt ons project.”
https://www.youtube.com/watch?v=aKTDtagu7b8&ab_channel=DREAMR
Herbeleef de volledige toespraak van Georges-Louis Bouchez, uitgesproken op 5 januari tijdens het openingscongres in Tournai
Dank u, hartelijk dank voor jullie massale aanwezigheid, zoals bij elk van onze evenementen al meerdere jaren.
En trouwens, dat enthousiasme bij onze evenementen was ook de basis van onze electorale dynamiek die ons naar de overwinning van juni leidde, maar ook naar die van oktober.
En Marie Christine Marghem is een van de figuren van die overwinning, als burgemeester van Tournai. Stel je voor, Marie Christine, dat als Clovis Tournai heeft verhinderd om de hoofdstad van Frankrijk te worden, wij hem hebben teruggewonnen, want Clovis staat vandaag op het logo van de Francs Borains, een voetbalclub die me dierbaar is. Om de waarheid te herstellen: het is Clovis op het logo van de Royal Francs Borains, niet ik.
Dames en heren, vorig jaar, in deze periode, had ik jullie de overwinning beloofd. Die overwinning hebben we behaald. Maar nu is het uur van de plicht. Want, zoals ik al zei, een verkiezingsoverwinning is niet gewoon een moment van plezier. Het is een verantwoordelijkheid, het is een plicht, zoals ik heb aangegeven, en dat is des te meer een plicht omdat het Franstalig-Belgische politieke landschap volledig is herschikt.
Het is herschikt in twee blokken. Aan de ene kant een blok dat de redelijke mensen verenigt: mensen die vertrouwen hebben in de toekomst, die vertrouwen hebben in vooruitgang, die vooruitkijken, die door de voorruit kijken, zoals Marie Christine zei. Dit blok loopt van het centrum tot rechts. Het bestaat uit de partijen die vandaag de Waalse regering vormen met Les Engagés en de Mouvement Réformateur.
Tegenover dit blok hebben we dat “La France insoumise”, dit “insoumise” België, bestaande uit de PS, de groenen en de PTB. Ik heb trouwens gehoord dat de PS zich gaat herbronnen, en dus zullen ze hun hersens moeten pijnigen na hun tekorten te hebben opgegraven. Des te beter, dat zal je portemonnee ten goede komen.
Maar bovendien uit de tegenstelling tussen deze twee blokken zich dagelijks op de grote thema's die onze samenleving vormgeven. Wij zijn immers, in tegenstelling tot wat men wil laten geloven, geen extremisten, maar ook geen communautaristen.
Ik sprak over “LFI”. Ze noemen zichzelf “insoumis”, revolutionairen. Vandaag zijn ze totaal onderworpen aan maatschappelijke kwesties, aan religieuze belangen, aan communautaire belangen, aan de weigering om samen te leven ten voordele van enkele electorale zakken. Dit onderwerp is fundamenteel.
Het is fundamenteel omdat het zich vandaag vertaalt in alle lagen van onze samenleving. Het vertaalt zich, zoals ik al zei, in ons samenleven. Het vertaalt zich op school. En Valérie Glatigny heeft initiatieven genomen om deze plaag aan te pakken. Het vertaalt zich ook in een hele reeks van onze beleidsdomeinen, zoals cultuur, waar we vandaag meer dan ooit de kracht van liberale waarden opnieuw moeten bevestigen. Religie kan zich niet opleggen aan school, noch aan cultuur, noch aan de leiding van de samenleving.
Het is niet extremistisch om te zeggen dat wanneer iemand naar ons land komt, hij de fundamentele waarden moet aanvaarden! Want deze fundamentele waarden zijn genereus, tolerant, open. Maar openheid betekent niet alles en om het even wat aanvaarden. Openheid betekent herinneren dat als de liberale democratieën de enige regio's in de wereld zijn met zo'n ontwikkelingsniveau, dat komt omdat wij gelijkheid tussen mannen en vrouwen erkennen.
Het is omdat wij vrijheid van meningsuiting erkennen, die zelfs kan choqueren, zelfs kan blasfemeren. Het is omdat wij vinden dat de vrijheid van keuze absoluut moet zijn en niet bepaald kan worden door je familie, je cultuur of je afkomst.
Dus ja, dames en heren, ik zeg het met kracht: de echte partij van het samenleven, dat is de Mouvement Réformateur!
Het verschil tussen deze twee blokken vertaalt zich ook in onze definitie van solidariteit. Wij zijn van mening dat het eerste sociale beleid dat is dat werk geeft, en ik kom daar later op terug bij het regionale en federale beleid.
Een sociaal beleid is niet dat wat cheques geeft op een niveau dat mensen dwingt om inactief te blijven. En dus ja, in onze hervormingen zullen we niet mensen aanvallen, we zullen inactiviteit aanpakken, we zullen effectief clientelisme aanpakken. We zullen de kwaliteiten van individuen ontwikkelen.
We zullen bij iedereen nagaan wat ze willen doen, welke kwaliteiten ze kunnen inzetten voor hun familie maar ook voor hun land.
We zullen iets heel eenvoudigs doen: we gaan arbeid in al zijn vormen herwaarderen.
Via het loon, en ik kom daar later op terug in het kader van de federale onderhandelingen, maar ook via de activering van vrouwen en mannen die vandaag niet werken maar wel willen werken.
De diepgaande hervorming die Pierre-Yves Jeholet zal doorvoeren bij de Forem zal zeker een van de belangrijkste hervormingen van deze legislatuur zijn.
De hervormingen van Valérie Glatigny op het vlak van onderwijs zullen de belangrijkste zijn, de moeder van alle hervormingen, want ze zullen erop gericht zijn elk kind de middelen te geven om zich te kunnen ontwikkelen in het educatieve leven. Want wij zijn van mening dat een ontplooide burger een burger is die zich kan losmaken van de staat.
Dus ja, de liberalen zullen meer dan ooit werk, beloning en verdienste centraal stellen in al ons beleid. We zullen, en ik neem het woord op mij, veiligheidsgezind zijn. Niet laks. Want vandaag wordt het verbranden van auto's tijdens Nieuwjaar een banaal incident. Op politieagenten schieten wordt uiteindelijk bijna normaal. Terwijl een politie-interventie potentieel een staatszaak wordt. Kunnen politieagenten hun werk nog doen?
Zal de justitie, vooral, haar straffen uitvoeren? Weet dat deze dingen die u misschien vanzelfsprekend lijken, dat niet altijd zijn.
Ik zit soms aan onderhandelingstafels waar men moet vechten. Vechten om te laten aanvaarden dat wanneer iemand ernstige feiten pleegt, men niet vrijkomt na een derde van de straf. Dat wanneer iemand herhaaldelijk feiten pleegt, men natuurlijk veel zwaardere straffen moet hebben dan vandaag.
Dat wanneer iemand zijn eerste feit pleegt, hij direct gesanctioneerd moet worden en die sanctie moet uitgevoerd worden.
Dus ja, dames en heren, vandaag degenen die delinquentie plegen sanctioneren, is niet radicaal-rechts, het is gewoon de eerlijke burgers belonen die belasting betalen voor bushokjes die anderen vernielen, die belasting betalen om veiligheid te garanderen in de meest kansarme wijken. Burgers die eerlijke mensen zijn, die belasting betalen voor bushokjes die anderen vernielen, die belasting betalen om veiligheid te garanderen in de meest kansarme wijken.
Want ook hier, dames en heren, een veiligheidsbeleid is een volksbeleid.
Want vandaag lijdt men niet in de mooie wijken van sommige zelfbenoemde intellectuelen onder onveiligheid, maar in de moeilijkste wijken. En vandaag moet iedereen weten dat het recht overal gerespecteerd zal worden en dat iedereen veilig zal zijn op ons grondgebied.
Dan zult u mij zeggen: waarom deze principes herhalen? Ik zie de journalisten al zeggen dat het bijna een campagnetoespraak is.
Ik herhaal deze principes en ik zal dat blijven doen gedurende de hele legislatuur. Want in Wallonië en in de Federatie Wallonië-Brussel is het, zoals ik al zei, na de overwinning het uur van de plicht. En alles wat ik zojuist heb aangegeven, moet worden uitgevoerd.
De mensen die ons vertrouwd hebben, en in het bijzonder de vrouwen en mannen die voor het eerst op de Mouvement Réformateur hebben gestemd, moeten concreet, in hun dagelijks leven, het verschil zien. Ik wil dit al aangeven aan iedereen die vandaag speelt op angsten.
En ik heb een bijzondere boodschap voor de vakbonden: ofwel blijven de vakbonden deze rol spelen ten dienste van bepaalde politieke partijen, ofwel willen de vakbonden echt werken in het algemeen belang, en in het bijzonder in het belang van de arbeiders en arbeidsters, de werknemers van ons land.
Als ze willen werken in hun belang, reik ik hen de hand. Ik reik deze vakbonden de hand zodat we samen Wallonië kunnen hervormen, zodat we samen ervoor kunnen zorgen dat de activering van werkzoekenden effectief wordt, zodat we samen eindelijk een school hebben die elk kind toelaat te leren lezen, schrijven en rekenen. Zodat we samen ervoor kunnen zorgen dat werk eindelijk meer beloont dan inactiviteit. Deze hand is vandaag uitgestoken.
Maar ik wil ook zeggen dat als ze niet wordt aangenomen, intimidatie nutteloos is. Samenkomen voor onze zalen zal niets opleveren. De koers is duidelijk. Het mandaat is massief.
Dus ik zeg het u, dames en heren, hoe hoog de golven ook zijn, ik vraag u om moed te hebben en vooral dat we collectief allemaal de waardigheid en de trots hebben van het mandaat dat de kiezers ons gegeven hebben, door onze hervormingen tot het einde door te voeren.
De koers is vastgelegd en we zullen hem bereiken!
Nu wil ik, doorheen deze verschillende thema's, even stilstaan bij één onderwerp in het bijzonder, namelijk onderwijs.
Ik heb hier en daar gelezen dat de acties al klaar waren voor januari. Tegen wat, tegen wie, ik weet het niet.
Vandaag wil ik me richten tot de directrices, de directeurs van scholen, de leraressen, de leraren. Ik weet dat de frustratie in de onderwijssector enorm is. Deze frustratie is het gevolg van vele jaren waarin we het gemiddelde niveau van onze leerlingen hebben laten dalen, waarin we de administratieve last als nooit tevoren hebben opgevoerd. Ik weet dat deze frustratie er is.
Maar wat ik vandaag aanklaag, is dat gedurende vele jaren een hele reeks vakbondsorganisaties medeplichtig waren aan verschillende ministers van onderwijs. Omdat politieke affiniteit maakte dat men niets mocht zeggen. Vandaag weet ik dat de verwachtingen groot zijn, maar ik zeg gewoon “geen manipulatie”.
De problemen van het onderwijs vandaag zijn niet het gevolg van Valérie Glatigny. Het is 20 jaar geleden dat we het ministerie van onderwijs voor het laatst hadden.
Daarentegen zeg ik u, en zij heeft onze volledige steun. Ik zeg het u en herhaal het: Valérie Glatigny en het hele team van de Mouvement Réformateur zullen eindelijk de problemen van het onderwijs oplossen.
We zijn al begonnen met maatregelen die soms specifiek zijn, en op andere momenten meer structureel. Maar Valérie heeft het gezegd: het doel is dat alle kinderen kunnen lezen, schrijven en rekenen vanaf het derde jaar lager onderwijs.
Het doel is om de zin voor inspanning terug te brengen. Het doel is, zoals we al beslissingen hebben genomen op dit vlak, om het gezag te herstellen, ervoor te zorgen dat de figuur van de leraar opnieuw gerespecteerd wordt.
Dus echt, aan alle leden van de onderwijssector, zeg ik: laten we samenwerken. Want vandaag hebben we, meer dan ooit, eindelijk de kans om dogma’s neer te halen, de administratieve last te doorbreken en het kind eindelijk weer centraal te stellen op school.
Nu zul je zeggen dat er nog twee andere regeringen te onderhandelen zijn. Eerst en vooral in Brussel.
In Brussel, stel je voor, legt een politieke formatie, de Parti Socialiste, ons uit dat het grote gevaar voor Brussel de N-VA is.
De eerste partij van Vlaanderen. Herinner je je, enkele maanden geleden legden alle commentatoren uit dat het verschrikkelijk zou zijn als Vlaanderen het Vlaams Belang als eerste politieke formatie zou plaatsen. Iedereen zei tegen de Vlamingen: “als je het Vlaams Belang als eerste politieke formatie plaatst, breng je de toekomst van ons land zware schade toe.”
De Vlamingen hebben die democratische reflex gehad. Ze hebben de N-VA duidelijk als eerste politieke formatie geplaatst.
En wat is vandaag het antwoord van sommige Franstaligen? Dat we niet met de N-VA gaan praten?
Maar wat zoeken ze? Wat zoeken ze, als het niet is om de spanningen tussen mensen te vergroten? Wat zoeken ze, als het niet is om het politieke en institutionele landschap te blokkeren? Wat zoeken ze, als het niet is om ons uiteindelijk onze overwinning te ontstelen?
Want de realiteit is er. Vandaag, in Brussel, is het hoog tijd om het verkiezingsresultaat te respecteren.
En het heeft geen zin om grote toespraken te houden over democratie en grote waarden, om je bij elke verkiezing van een Trump of een Milei of wie dan ook via tweets te ontroeren, als het niet is om het resultaat van de verkiezing in de hoofdstad van je eigen land te respecteren.
Dus ja, dames en heren, vandaag is het grootste gevaar voor Brussel niet de N-VA.
Het is het feit dat op 31 december tientallen auto’s in brand staan. Het is het feit dat we vandaag in Brussel bepaalde wijken niet meer durven te betreden.
Het is het feit dat de Brusselse begrotingssituatie dramatisch is. Het is het feit dat vandaag in sommige Brusselse gemeenten één op de twee mensen niet werkt. Dat zijn de gevaren.
Als we deze gevaren willen aanpakken, roep ik iedereen op om dezelfde vechtlust, dezelfde wil, dezelfde toewijding te hebben als die ik heb gezien bij David Leisterh. David Leisterh is vanaf het begin aan de slag. Men heeft hem alle voorwendsels, alle excuses gegeven om geen regering te vormen.
Ondertussen groeit de schuld. Maar ik weet dat ik vandaag vooral tot Walen spreek. Maar de toekomst van Brussel is ook jouw toekomst. Want als Brussel stilvalt, is het hele land geblokkeerd.
Als Brussel failliet gaat, zullen de overheidsfinanciën van alle gewesten en van het land besmet worden. Dus, dames en heren, vandaag vraag ik jullie echt om David Leisterh volledig en onvoorwaardelijk te steunen, hem die de verkiezingen in Brussel heeft gewonnen, zodat we eindelijk de hoofdstedelijke regio kunnen hervormen!
De andere regering is degene waarover het meest gesproken wordt. Uiteindelijk zijn het vaak de afwezigen waarover het meest gesproken wordt, want elke keer dat ik ergens ben, krijg ik een vraag over de federale regering.
Jullie willen snel een regering, daar ben ik zeker van. Ik ook. Ik heb nog een andere vraag voor jullie. Willen jullie belastingen?
Want als jullie belastingen willen, had de regering dat al vijf maanden geleden kunnen doen. En omdat ik voor veel vertegenwoordigers van de pers spreek, lees ik soms in de pers dat ik zogezegd de aandacht zou zoeken.
Ik wil één ding verduidelijken: ik zoek geen aandacht, maar het is waar, dames en heren, ik zoek wél iets opmerkelijks te doen voor ons land.
En dat opmerkelijke voor het land moeten we doen samen met alle partijen die vandaag rond de tafel zitten. Want, en dat is het grote verschil met Brussel, wij zitten rond een tafel, wij onderhandelen, wij vooruitgaan.
Natuurlijk zijn er verschillen van mening. Maar er zijn ook veel punten van overeenstemming.
Er is ook een verworven basis die elke dag groeit binnen deze regering. Ik ben er trouwens zeker van dat we het meest precieze regeerakkoord van de laatste jaren zullen krijgen.
En dat zal nodig zijn. Want de inspanning die geleverd zal worden, zal bijna 23 miljard euro bedragen, tussen de sanering en de fiscale hervorming. Dat is een inspanning die nog nooit is gerealiseerd. Dus ja, dames en heren, deze inspanningen zullen moed vergen.
Maar zullen mensen lijden? Nee. Er is geen sprake van lijden wanneer je regels van gezond verstand herstelt.
Het is geen lijden wanneer we onze werkloosheidsregels afstemmen op de rest van het Europese niveau. Het is geen lijden wanneer we strijden tegen de zogenaamde zieken.
Het is geen lijden wanneer we het gewicht van een obese geworden staat willen verminderen. Het is gewoon goed bestuur. Want stel je voor, dames en heren, dat dit regeerakkoord jullie zal aangaan. Maar vanmorgen, stel je voor, ben ik iets later aangekomen omdat het vandaag de eerste verjaardag van mijn zoon is.
En als ik naar hem kijk, denk ik dat er één ding is dat ik absoluut wil vermijden. Dat is dat hij mij zegt: “Waarom heb je dat laten gebeuren?” Waarom hebben we een tekort laten ontstaan dat vandaag bijna 20 miljard bedraagt? Waarom zouden we een samenleving laten ontstaan waarin het verlies van waarden, van houvast, van veiligheidsregels steeds groter wordt? Waarom zouden we de deïndustrialisering van Europa laten gebeuren? Waarom zouden we uiteindelijk laten gebeuren dat we vandaag geld uitgeven dat we niet hebben, waardoor toekomstige generaties onze kredieten moeten terugbetalen?
Vandaag moet je weten dat mijn zoon, vanaf de dag van zijn geboorte, zoals alle kinderen die je kent, geboren is met bijna 50.000 euro schuld. 50.000 euro schuld!
Dat is het schuldniveau van elk kind dat vandaag in Wallonië geboren wordt, wanneer je de provinciale, gewestelijke en federale schuld optelt. Dus, dames en heren, als sommigen ons zeggen: “er zullen hervormingen komen en dat zal pijn doen”, nee, het zal deugd doen.
Want we zullen ons eindelijk richten naar de toekomst. We zullen eindelijk rigoureus beheren. We zullen vooral, ieder van ons, onze kinderen recht in de ogen kunnen kijken en hen kunnen zeggen dat er voor elk van hen een toekomst is.
Want wat we vandaag in deze regering moeten doen, is geen kleine politiek, het is echte politiek.
Het is eindelijk keuzes maken. En als we de verkiezingen gewonnen hebben, is dat niet voor comfort, maar om ons programma te kunnen uitvoeren.
Dus ja, ik zeg het en ik herhaal het, de overheid heft elk jaar meer dan 330 miljard euro. Toch zijn de treinen te laat, mist justitie middelen, kun je niemand meer bereiken bij de FOD Financiën, hebben we de slechtste schoolresultaten van de OESO. Kan iemand mij uitleggen waar het geld naartoe gaat? Het geld gaat vandaag naar te veel overheidsstructuren. En het gaat vooral naar systemen die we nooit durfden te hervormen. Dus, dames en heren, wees vol vertrouwen.
Heb de moed. Want er is niets mooiers dan werken voor de toekomstige generaties. En vooral, om volledig betrokken te zijn bij de toekomst van je land.
Dan nog een laatste woord over de partij. Want onze beweging is vandaag de eerste Franstalige politieke formatie. Eerste in Brussel, eerste in Wallonië. Maar ik zeg het jullie en ik verbind me daartoe voor jullie: ik wil niet dat dit een verrukkelijk intermezzo is. De Mouvement Réformateur moet op dit niveau blijven, over de tijd heen. Waarom?
Oh, niet om onszelf te plezieren, want we zullen ook tijd nodig hebben om te hervormen. Want vooral, wanneer we hervormingen doorvoeren, willen we niet dat ze de volgende ochtend al worden afgeschaft. En vooral, omdat de Mouvement Réformateur vandaag de grote volksbeweging is die verbindt, die naar de toekomst kijkt, die emancipeert, die individuen laat groeien.
Daarvoor zullen de komende maanden talrijke initiatieven worden genomen, beginnend met een versterking van onze studiedienst (het Centre Jean Gol). En ik vraag jullie allemaal om je daarbij te engageren.
Jullie hebben allemaal vaardigheden, al is het alleen al het beroep dat je dagelijks uitoefent, je opleiding, je leven. In deze zaal is er de mogelijkheid om contacten te leggen. Als je betrokken wilt worden, als je wilt deelnemen aan deze debatten, engageer je.
Engageer je, want we gaan niet alleen hervormen. We gaan hervormen met jullie. We zullen natuurlijk moeten bijsturen, zelfs als het kader niet verandert.
We zullen technisch zo precies mogelijk moeten zijn. En daarvoor hebben we al onze medeburgers nodig. Dat is ook de reden waarom we vanaf februari een rondreis zullen ondernemen in alle provincies, in Brussel, maar ook in Vlaanderen. En ik benadruk dit. We zullen de initiatieven in Vlaanderen vermenigvuldigen. Want we werken niet voor één regio. We werken voor ons land.
We engageren ons met onze Europese parlementsleden, met aan het hoofd Sophie Wilmès, vicevoorzitster van het Europees Parlement, Olivier Chastel, Benoit Cassart. We engageren ons voor een België dat volledig een drijvende kracht is binnen de Europese Unie.
Daarom zullen we jullie overal opzoeken, of je nu lid bent van de MR of niet. We zullen de hervormingen van de verschillende regeringen gaan uitleggen. We zullen naar jullie luisteren om te kunnen aanpassen, bijsturen. Dames en heren, het jaar dat begint zal minstens even intens zijn als het voorgaande jaar.
Want een verkiezing winnen en je beloften niet uitvoeren zou de ergste fout zijn die men ons in 2029 kan verwijten.
Dus, dames en heren, een grote volksbeweging is geen partij die enkel bij verkiezingen naar buiten komt, het is een volkspartij die elke dag naast onze medeburgers staat, op het terrein, in contact met verenigingen, burgers, structuren, bedrijven, vrouwen en mannen die ons land elke dag levend houden.
En ik richt me nu specifiek tot de verkozenen in deze zaal: geniet goed van je namiddag, want ik heb jullie gezegd dat 2024 intens zou zijn, maar 2025 zal het nog meer zijn. Want de taak van elke minister, elke parlementslid, elke verkozene, op provinciaal of gemeentelijk niveau, zal zijn om dat directe contact te hebben.
Want ik wil niet, zoals we het te vaak bij ons hebben gezien, maar bijvoorbeeld ook bij onze Franse buren, hervormingen die in een stolp opgesloten zitten, afgesneden van de bevolking, zeker van ons gelijk. Men heeft nooit alleen gelijk.
Dus, dames en heren, dit overtuigingswerk zal nog fundamenteler en doorslaggevender zijn dan in 2024. Want in 2024 hebben jullie voor je partij gewerkt. In 2025 zullen we, meer dan ooit, voor het land moeten werken.
Wees fier om liberaal te zijn en vergeet niet: met ons klaart de toekomst op!